Out of the innumerable avatars , Lord Maha Vishnu incarnated as Lord Rama…
Lord appeared to establish dharma in the world by following the rules and regulations laid down as per the Shastras.
The purpose of his appearance was to annihilate the evil forces torturing the world in the form of Rakshasas headed by Ravana and establish dharma .
Dasaratha Chakravarthy who ruled the world from Ayodhya performed Putrakameshti yagam and was blessed with NECTAR which was distributed amongst his three wives- Kousalya who was given half the share, then to Sumitra with one-fourth share , and then to Kaikeyi who was given one-eighth share and the balance of one-eighth was again given to Sumitra. Kousalya consumed first, followed by Kaikeyi and then Sumitra who had two shares consumed the one-fourth share and then one-eighth share. Based on this sequence, four lovely sons were born to Dasaratha during Chaitra month in Sukla paksham starting from Navami thithi.
Sri Rama was born to Dasaratha Chakravarthy and Kousalya Devi in the star Punarvasu , Bharata to Kaikeyi in Poosam star,
Lakshmana and Shatruguna were born to Sumitra in Asilesha star.
Right from birth, Ram –Lakshmana and Bharata-Shatruguna were inseparable.
Our poorvacharyars say that
Rama demonstrated how youngsters have to respect and abide by elders’ wishes,
Lakshmana was born to do service to the Lord,
Bharata was born to obey Sri Rama’s orders and
Shatruguna was born to serve devotee-Bharata.
Lakshmana did all services to Srirama as per his own will
whereas Bharata always obeyed his brother, Srirama.
In Kamba Ramayana it is briefed , Lord Rama is asked by his father Dasaratha to fulfill mother Kaikeyis wish . Rama comes to tell this news to kousalya.
She asks him “Who will be the king then?”.
Ram replies “It will be my brother Bharatha“.
Kousalya replies, My son !! “except for the small problem that he is younger to you,
I don’t see anything wrong in it.
He is three times better than you to rule this kingdom”.
Kousalya saw Bharatha as three times better than Rama even when her only son was about to go to forest.
Kambar next describes the scene of Bharatha going to forest to meet Rama.
He meets Guha on the way.
When Guha knows why Bharatha has come to forest,he is overjoyed.
He hugs Bharatha and says “Even thousand Rama’s are not equal to you.
” Kambar elevates Bharatha to 1000 times than Rama.
Earlier it was three times,now its 1000 times..
Ram doesn’t return after 14 year period.
Bharatha as per his vow to Lord Rama is about to jump into fire.
Whole ayodhya is weeping.
Kousalya runs to stop Bharatha.
She says “Don’t do it my son.
I can live without Rama but not without you.
Not even multi million Rama’s are equal to you”.
Bharathas status is elevated to multi million times than Rama,the hero of kamba Ramayanam.
Bharata is considered to be the foremost bhagavata who never exercised his free will and always obeyed Lords’ instructions.
He is the embodiment of saranagathi.
Shatruguna is praised by our acharyars as the one who served the Bhagavata (devotee) than the Lord.
For him, devotee was everything.
One can understand the true character of Bharata in Ayodhya kaandam and Yudha Kaandam.
By just contemplating on Bharata, the embodiment of virtue , our minds get purified.
Such is his character.
It is well known that Kaikeyi exercised her boons and demanded that the kingdom to be given to her son, Bharata and banish Srirama for fourteen years to forest which Dasaratha had to accept without any option.
Though Srirama was the rightful heir, he happily agreed the kingdom to be ruled by his dear brother, Bharata and left for forest with Mother Sita and the inseparable Lakshmana. During this incident, Bharata and Shatruguna were in their uncle’s place.
Soon after Srirama left for forest, Dasaratha left his mortal body and Bharata was summoned to return to kingdom . He was aghast to know the happenings and accused his own mother,Kaikeyi for banishing Srirama and being the cause of death of his dear father. Kaikieyi came back to senses only after Bharata shouted at her and blamed her. The whole world accused Bharata that he is part of his mother’s conspiracy in usurping the throne and for banishing Srirama.
Bharata , the embodiment of dharma had to face so much humiliation from the world for his mother’s foolish act.
When Bharata learnt from Sage Vasishta that he was not allowed to do the final rites for his father and when he was proposed by the elders to occupy the throne for which his mother fought, he was totally shattered and devastated.
He pleaded innocence in front of everyone and declared that he is not part of the foul play and makes various promises to convince everyone that he is not prepared to upsurge the throne. This incident in Ramayanam will make even a stone hearten person weep. He proposed to go personally in search of Srirama and bring him back.
The funeral rites were performed by Shatruguna and immediately after completing the necessary formalities , Bharata set out with Sage Vasishta and other rishis, ministers, his mother and step mothers and entire army and came to the banks of Ganges where he meets Guhan. Guhan, the hunter chief initially suspected him to be a traitor was ready to fight with the mighty Ayodhya army and kill Bharata whom he felt was the cause for Srirama’s exile. But when he saw Bharata from close quarters with swollen eyes caused due to crying inconsolably, he realized that he was misguided .
Bharata lamented about his innocence and with tear filled eyes, convinced Guha that he is not interested in the throne and that Lord Rama’s lotus feet is the only refuge for him.
They proceeded to Chitrakoot. Seeing the dust filled in the air and hearing various sounds in that serene place, Lakshmana climbed on top of a tree and saw an army approaching them.
He saw their flag and concluded that Bharata has come in search of Srirama to kill him. He furiously took his weapons to challenge Bharata. Srirama pacified him and ordered him to remain cool.
Leaving the citizens ,army and queens behind, Bharata along with Shatruguna walked bare footed along with Sage Vasista and elderly ministers towards Sri rama’s hermitage. Bharata fell like a stick at Rama’s lotus feet and wept inconsolably.
Srirama pacified him, cajoled him, made him sit on his lap and enquired him about the kingdom and instructed him of how to manage the kingdom and take care of citizens. Bharata was confused as to why these instructions were given to him. He said that he is not eligible to rule the kingdom and it is Srirama’s birth right to rule over the world and protect everyone including him.
Srirama comes to know about Dasaratha’s demise and is shattered. The four brothers lamented over their father’s demise and as per Sage Vasishta’s instructions performed tharpanam to the departed soul on the banks of Mandagini in Chitrakoot. It is customary to give oblations to the departed souls at this place even today.
Bharata placed the crown in front of Srirama and requested the sages and priests to coronate Srirama with the sacred water brought from various punya theerthams amidst chanting of vedic mantras. He pleaded with Srirama to return to Ayodhya but Srirama refused that it was HIS Responsibility to keep up his father’s promise.
Despite repeated persuasions by Bharata to return to Ayodhya, Srirama was firm in keeping up his father’s promise. So, finally Bharata requested him to promise that the Lord would return after fourteen years and rule the kingdom for which Srirama accepts. Meanwhile, Bharata proposed Srirama to give his paadhukas (wooden sandals) to him which would rule Ayodhya during his absence.
He submitted that he would act as HIS representative and take care of the citizens till Srirama’s return. He made Srirama promise that he would return after completion of his exile and even if he delayed by a single day, Bharata would commit suicide.
This incident makes even the rock on which Srirama sat to melt. This can be seen in Chitrakoot.
As his attempts in cornating Srirama became futile, Bharata poured all the punya theerthams brought for the coronation in a nearby well. We can see this well even today at Chitrakoot. The uniqueness about this well is the taste of water is different. During our Sri Rama Anu Yatra done few years back , we are asked to draw water from four sides of the well and much to our amazement, we find that the taste differs.
Bharata returned with Srirama padhukas to Ayodhya and after placing the padhukas on the throne, he represented Lord Rama in ruling.
Bharata opted to stay outside the city in Nandigramam which is about 20 kms from Ayodhya , disrobed the royal costumes and adorned deer cloth like Srirama and knotted his hair like jadai. Shatruguna followed suit.
SRI RAMA PADHUKAS WORSHIPPED BY BHARAT, NANDIGRAM
A beautiful temple is constructed at the place where Bharata had his ashram.
It is known as Bharat Mandir.
There are two temples-old and the new one wherein we can see Bharata in tapasvi attire and Srirama padhukas placed on the altar.
IMAGE OF BHARAT IN BHARAT MANDIR,NANDIGRAM
Bharata used to feel ashamed of himself to such an extent that he used to have bath in cold waters of River Sarayu even before dawn so as to avoid abuses from the citizens. This pond is known as Bharat kund in Nandigramam.
BHARAT KUND AT NANDIGRAM NEAR AYODHYA
At the end of fourteen years after exile, Bharata was eagerly waiting for Srirama’s arrival. As the time was ticking away, he became restless and lit the fire to sacrifice his life while others were perplexed and didn’t know what to do. Such was his devotion to Srirama.
He did only those acts which pleased Srirama and obeyed HIS instructions
He started circumbulating the fire when Hanuman, the prana dhaata, appeared on the sky singing the praises of Srirama. Hanuman approached Bharata with the good news of Srirama’s arrival and saved his life. Bharata overwhelmed with the news hugged Hanuman tightly to his chest.
BHARATA HUGGING HANUMAN CLOSELY TO HIS HEART, NANDIGRAM
This can be seen at Bharat Milap Mandir in Nandigramam.
He praised Hanuman for bringing such nectarian news about his brother’s arrival.
As soon as Srirama’s Pushpaka vimanam halted, he entered into the vimanam prostrated at the lotus feet of his brother and handed over the kingdom.
Shatruguna arranged for shaving their jadais and having bath. There is a temple on the banks of Bharat kund at Nandigram where this incident took place. Later the princes returned to Ayodhya and Srirama ruled the kingdom.
When Srirama proposed Lakshmana to be the Yuvaraja and assist him in ruling the kingdom, Lakshmana refused as his free will of serving Srirama all the time prevailed over everything. But when Srirama proposed Bharata to be the Yuvaraja , he accepted it as Rama kainkaryam. He did everything as per his brother’s wish.
In the holy epic Srimad Ramayana we come across many people who had served LORD with supreme love and devotion.
A doubt arises as to who among st all these people was the supreme devotee ?
Few consider it was Lakshmana ,
few say it was Hanuman ,
few Vibhishana ,
and few Guha
while some Sugriva , sabaari , Jataayu so on .
However Swamy Desikar in his magnum opus Paduka Sahasra expresses
Bharataaya param namostu tasmai
pradhamodaaharanaaya bhakthibhaajam
it was Bharata to be praised as the most supreme devotee among the devotees of Lord Ramachandra .The reasons quoted are enlightening .
Though Bharata and Lakshmana were both immensely devoted to Lord Rama and wished to serve him , the one who obeyed was Bharata .
He submitted to Lord Rama by ruling Ayodhya for 14 years patiently bore the sorrow of separation and ruled the kingdom to the joy of the people .
Even though he was the King , he wore matted locks and the bark of a tree , denied himself the prosperity of the Kingdom , slept on the floor and led a harsh life .
He demonstrated how a great a Tapasvi he was .
When lord returned from exile after 14 years he was himself overcome by the harsh penance observed by his dear brother and praised him.
Lord Rama concluded by saying that Bharata observed the vow of separation by virtually standing on the edge of a sword .
The subject decides on the immense love and devotion Bharata had for his brother , he was not mentally inclines to enjoy any of the kingly pleasures and observed the vow of awaiting the return of his brother in a most unwavering manner .
When Bharatha arrived in search of Lord Rama and Lakshmana to this holy place Chitrakoot , he offered his obeisances and requested for them to return and prayed to come along with his retinue .
Lakshmana doubted Bharata’s approach and threatened to kill him .
Lord Rama prevented him and said Bharata has no desire or eagerness to rule the kingdom .He neither entertains any deceitful thoughts about me .
If on the other way you have such desire to rule over the kingdom , please tell me .
I shall speak to Bharata and convince him to handover the kingdom to you so that bharata will remain with me
..On hearing these words Lakshmana felt ashamed and bowed down his head in remorse .
Though Bharata was given the kingdom to rule and had access to all sorts of enjoyment, he rejected and abstained from all sorts of comfort and undertook a vow for Srirama’s reunion with him. Such is the character of blemish less Bharata.
Let us prostrate to the lotus feet of Bharata and pray for Sri Rama bhakti.
JAI SRI RAM
Pictures/Videos Thanks to all the great devotees who shared the pics in social media
Yadhava Prakasha noticed Ramanujar missing and asked all the disciples to search for him. Govinda pretended to search for Ramanuja so that he should not be doubted.
All concluded that Ramanuja must have lost his way in the wild jungle and have been devoured by wild animals. Yadavaprakasha continued the sojourn to Kashi along with his disciples .
Then on reaching Kashi , Govinda took dip and rose his palms , he saw a Shiva Lingam in his hand surprised , he showed it to his master .
His Guru commanded that as Paramasivan is pleased with Govinda and it is his direct blessings , he must worship him.
Govinda worshipped the Lingam in Madhuramangalam ( even to this day you can see this Lingam) .
Later ,he dreamt Paramasivan of Kalahasthi beckoned him so he went to Kalahasthi and continued to worship in the temple .
Years rolled on .
Swami Ramanuja became the disciple of Thirukachi Nambhigal , Periya Nambhi, Thirukoshtiyur nambhi and had taken sanyasa .
Ramanuja needed some trusted lieutenant to assist him . He then remembered Govinda , whose timely advice saved his life.
Now the real problem was how to bring Govinda back into Vaishnava fold .
He requested his Maternal uncle Thirumalai Nambhi to explore the possibilities of bringing Govinda back to vaishnava fold .
Thirumalai Nambhi went to Kalahasthi and met Govinda and quoted few verses of His Acharyar Alawandar’s Shostra Ratna Mala .
He impressed upon Govinda that worshipping Lord Sriman Narayana is the only way for path to salvation .
Govinda got convinced took permission from Paramasivan and proceeded along with his uncle to Thirumalai to learn Divyaprabhandam under him.
Meanwhile Swamy Ramanuja for learning the inner secrets of Srimad Ramayana from his uncle Thirumalai Nambhi proceeded to Tirumala.
Once he finished his Srimad Ramayana studies under Thirumalai Nambhi , Acharyar and his own uncle wanted to gift something to his student and lamented he did not have anything to give.
Seizing the wonderful opportunity Swamy Ramanuja requested Govinda to be allowed to join him, which Acharyar Nambhigal readily agreed .
Swami Ramanuja and Govinda returned back to Srirangam via Kanchi.
He gifted him with a necklace as per elders version which is seen in the temple
Though he joined Swamy Ramanuja , Govinda was always sad that he was missing his Acharyar and Uncle .
Seeing the sad plight Swamy Ramanuja immediately asked Govindar to go back to Acharyar Thirumalai Nambhigals place.
Overjoyed Govindar returns to Tirumala .
On reaching he understands even his Acharyar is unhappy with his decision as Nambhigal ignores him .
He advises Govindar to return back and quotes
“Cow once sold or gifted in dhana cannot be taken back .
Govinda with humility returns back to Swamy Ramanuja , more refined, wiser and chastened.
Swamy Ramanuja pleased with his move and affection advises him to attend all lectures, discourse, debates expositions and dispositions.
Govindar gradually becomes a shadow of Swamy Ramanuja and serve his master day and night.
Though Govinda was married, he never lived a householders life, and remained like a Brahmachari . He wanted to take Sanyasa like his master Ramanuja. But his Mother was unhappy about this and she wanted the linage to grow. She approached Ramanuja and expressed her deep desire . Ramanuja asked Govinda to spend some time with his wife in privacy .
Govinda respected his master’s word and spent time with his wife, but whole night he explained his wife about Lord’s divya leelai and experiences becoming transcendental by absorbing the esoteric truths .
The next day his wife narrated to her mother in law how advanced devotee his son was and she was blessed to be in his company hearing the Lord’s divine pastimes .
Mother was shocked ..
She summoned her son and asked was there anything he had to say about his loneliness last night …
Govinda replied …Mother .!!!
When SUPREME LORD is in my heart and present everywhere , ever watching me , how can i feel lonely enough to be able to do any other work other than that of contemplating on HIM ..
Swamy Ramanuja tested Govindas Celibacy in different ways and found latter was firm like a mountain and his aim was to become an ascetic.
He presents Govinda a Arch robe of an ascetic and gives his initiated name as “Emperumanar”
Govindar informs his master whether he did deserve this honor at all
Swamy Ramanuja joins the first and last syllables of his name and gives the name “EMBAR”and thus Govinda got his name “EMBAR” our most revered Acharyar
As commanded by Ramanuja , Embar taught Parasara Bhatta all that he learnt from his Acharyar .
He succeeded in making the Parasara Bhatta the worthy successor of Swamy Ramanuja to carry on the Ramanuja Sidhantha to the future generation.
During the year 1137 when our beloved Swamy Ramanujar shed his mortal coil and proceeded to Srivaikuntam , Swamy rested himself keeping his head in Embars lap .
e holy hill Goverdhanagiri , more popularly addressed as “GIRIRAJ GOVERDHAN” is located in the middle of the town Goverdhan which is 24 kms from Vrindavan and approximately 26 kms west of Mathura..
The holy hill Goverdhanagiri , more popularly addressed as “GIRIRAJ GOVERDHAN” is located in the middle of the town Goverdhan which is 24 kms from Vrindavan and approximately 26 kms west of Mathura. The routes to Vrindavan and Goverdhan from Mathura are different . Many buses and share autos ply to Goverdhanagiri from Mathura and Vrindavan round the clock. Radha Kund, Shyam Kund and Manasi Ganga are in the precints of the hill.
This HOLY DHAAM is considered as the most sacred place in Vrindavan and performing Pradhikshana is most auspicious .Few lacs number of devotees perform Pradhakshina during Karthik maas and few thousands every day ….
Goverdhana hill is formed in the shape of a peacock. Radha Kund and Shyam Kund are the eyes. Dan Ghati is its long neck. Mukharavinda is the mouth and punchari is its back and tail feathers. As the hill is very sacred…
his temple Lordships is glorified by our Nammazhwar .The temple is one of the 108 srivaishnava divya desams .
The King was stunned to see Kaaladhooshakan .
The bewitching smile and the magnetic aura he carried made the entire court spellbound .The eyes carried a special effect.
The King was just watching his glowing face .Meanwhile , the minister questioned him for the reason his stealing .
The thief ( LORD ) said I have stole that part of the wealth which is as per dharma. Your majesty has not protected the dharma as a King and hence we had to interfere The temple is also classified as a Navatirupathy , the nine temples revered by Nammazhwar located in the banks of Tambaraparani river.
Near Tirunelveli -Thiruchendur route at the northern banks of the holy river Tambaraparani river , there is a glorious temple of Lord Vaikuntanathar .
Lord rests on Aadhishesha facing the east holding a wonderful mace in his divine lotus hand .
In this small village few hundred years ago there was a thief ,kaladhooshakan .
He was a nice devotee of the Lord .
He used to visit the temple in the day and pray Lord for a good booty in the night .
It was a one to one conversation. He made it a practice to offer fifty percent of his loot for some service to the Lord. Though it was always petty thefts , he wished he somehow looted the royal chambers .
He ardently prayed LORD for his mission to be accomplished .He meanwhile worked with a plan to navigate the royal chambers for the d-day in…
Hanumanji traversed through the country three times. First time,from southern tip of India to central srilanka when he came in search of Sitadevi. He flew from Mahendragiri –the southern tip of India and landed on Suvela parvatham (Ramboda) after encountering Surasa at Nagadeepa(presently this is near the north-western part of Srilanka). Further, came down and killed Simhika-the rakshasi –the place now identified as Thiruketeeswaramnear Anuradhapura and then landed on Suvela parvatham (Ramboda). Encountered Lankini-the guardian rakshasa on the western side and then entered Ravana kingdom (Sigiriya-central part), searched for Sita in Mandodari palace too (now known as Sita Kotuwa), worried and prayed to HER sitting on a rock known as Manikatuther( near Ramboda), spotted AshokaVanam(Hakgala Botanical garden-a hill station in the Central highlands) ,found Jaganmatha in a distressed position under Simshukavruksham (Sita Eliya Sita amman temple), consoled her, conveyed Srirama’s message. Hanumanji conversed with Mother Sita assuming a tiny form. As he wanted to get Sitadevi’s grace , he assumed a giant form in her presence thus convincing her about his capabilities to assume any form and obtain HER cool grace on the huge form. WE can find Hanuman Footprints(huge and small) near Sita Eliya After accepting “choodamani” from her, he destroyed Ashokavanam and challenged the asuras , vanquished one-fourth of the army killing many rakshasas including 80000 kinnaras, 5 army commanders and a vast army, Jambumaali, Akshakumaran-ravana’s son,and finally voluntarily got bound by Indrajit’s brahmastram with the intention to meet and advise Ravana to return Sitadevi. As Srirama’s messenger, he enumerated Srirama’s valour citing Vali’s death and advised him to return Sitadevi else face dire consequences. The furious Ravana ordered his tail to be burnt and accordingly Hanumanji’s tail was wrapped with cotton and dipped in oil and fire was lit to his tail. Due to Sitadevi’s prayers, the fire didn’t burn him. He set the whole Lanka into flames except the Simshuka tree which sheltered Sitadevi and dipped his burning tail at the southern most part of the country known as Ussangoda which was one of the aircraft centres of Ravana. Hanuman ensured that the safety precautions like moots etc. were damaged, hiding places for the Ravana’s army for attacking enemies were destroyed, RAvana’s aircraft centres were destroyed thus curtailing his movement out of Lanka.
Srimad Ramayana, the great Indian scripture (Ithihasam) composed by Sage Valmiki, narrates the incidents in the lives of Lord Rama and Mother Sita who were the incarnations of Sriman Narayana (Perumal) and Mahalakshmi (Thayar) elaborately. This epic comprising of 24000 slokas has been divided into seven kaandams-Balakandam, Ayodhya Kaandam, Aaranya kaandam, Kishkindha kaandam, Sundara kaandam, Yuddha kaandam and Uttara kaandam.
The purpose of Lord Sriman Narayana incarnating as a human being was to annihilate RAvana- and Kumbakarna –the fierce demons who had acquired invincible powers from Brahma that they would not be killed by any God/demon etc., neglecting humans and monkeys (vanaras) as the egoistic Ravana felt that human beings and vanaras were too insignificant for him.Having thus obtained boons, RAvana became so powerful and invincible that he started tormenting the sages (rishis), misbehaved with women and killed innumerable beings and finally committed the gravest sin of…
Sundare sundaram mantram…….Sundare kim na sundaram…….
The beautiful Sundara Kanda is the chapter of the Srimad Ramayana which speaks about the great devotee Hanuman’s selflessness, strength, and devotion to Lord Rama ..
Hanuman was fondly called”Sundara” by his mother Anjani and Sage Valmiki chose this name over others as this kanda deals mainly with Hanuman’jis journey to Lanka…………..
Everything in this kanda is sunder ( beautiful) .
Rama is beautiful, Sita is beautiful and the story is beautiful.
After coronation of Sugreeva as the King of Vaanaras, Lord Srirama and Lakshmana spent four months during monsoon in Malyavan parvath in Prasvanagiri in Hampi, Karnataka.
Lord Srirama experienced unbearable pain due to separation from our mother Sitadevi. The Lord was worried about Sitadevi’s welfare and used to lament uncontrollably.
At the end of monsoon, Sugreeva deputed crores of vaanaras and bears in all directions in search of Sitadevi giving them one month’s time to trace the whereabouts and inform for taking up next course of action.
Sugreeva explained geographical particulars about all the places around the world in detail .
The vanaras headed by Prince Angadha and supported by senior Jambavan and Hanuman were assigned the task of searching in the southern direction. Lord Srirama handed over HIS finger ring to Hanumanji who was standing in a corner.
Our poorvacharyars give reason as to why Srirama selected Hanuman to give his finger ring . It was the time at Kishkinda when Lord Rama was in search of Mother Sita . Hanumanji was in thoughts to see Srirama lamenting for a lady.
Hanumanji a brahmachari was wondering as to why a person of high stature like Lord Srirama tutored by rishis like Sage Vasishta, Vishwamitra was so emotional .
Lord Srirama our antaryami sensed Hanumanji’s feelings . To make Hanuman realise the greatness of Sitadevi, Srirama selected Hanuman and handed over HIS finger ring with HIS holy name engraved on it.
And it was also an indication that Paramatma laments for all the jivaatma in the same lines .
It was because of the holy ring that Hanuman could cross the ocean and meet Mother Sitadevi and obtain HER blessings. When Hanumanji saw Sitadevi’s steadfast devotion towards Lord Srirama, he regretted for his thoughts initially .
Having understood HER greatness , Hanuman visualised both of them together in his heart and offered prayers.
IMAGE OF HANUMAN AT DIVURUMPOLA IN SRILANKA (SITA AGNI PRAVESHA STHAL )
Hanumanji introduced to mother Sitadevi that he was “Rama dhoothan” whereas when he returned to Lord Rama as “Sitadevi’s messenger” to convey the good news about Sitadevi’s welfare, he addressed himself as “Raama daasan”. With Mother’s grace, our ego vanishes. Our poorvacharyars comment that when Hanuman went as “rama dhootan”-, he was gifted with fire on the tail whereas when he returned as Sita dhootan, he was embraced by Lord Rama.
The vanaras who went in the southern direction explored all the places until they reached SWayamprabha caves in Kadayanallur near Tirunelveli in Tamilnadu .
Swayamprabha an advanced Sathwi was the guardian for the magical cave owned by Mayasuran. Anyone who entered could not come out. She hosted the vanaras and later transported the vanaras to the seashore(about 150 kms away from Kadayanallur) after knowing about their devotion to Lord Rama with her powers . Having reached the seashore, the vanaras were worried because the stipulated time of one month fixed by their King Sugreeva was over and they could not trace Sitadevi. They knew for sure that Sugreeva would not spare them and decided to end their lives as they did not have the courage to face Srirama who was already suffering pangs of separation.
Angadha had lit a big pyre for them to sacrifice their lives.
He started lamenting about Sitadevi’s abduction, Jatayu sacrificing his life in Ramaseva after fighting with Ravana , their search expedition and failure in the assignment.
Sampaati-the eagle bird summoned Angadha and introduced himself as Jatayu’s elder brother , shared how he lost his wings while protecting Jatayu from the scorching heat of sun in the process loosing his wings and became immobile.
Sampaati was informed about Jatayu’s Raama kainkaryam and he too resolved to do the same. He informed the vanaras about Sitadevi’s whereabouts with his sharp vision in the far away land, Lanka. Having done this Raama kainkaryam, Sampaati regained his lost wings and flew away.
SAMPAATI CONVERSING WITH ANGADHA AND OTHER VANARAS NEAR SEASHORE
Now that the whereabouts of Sitadevi were known, the vanaras started contemplating as to who would cross the ocean which was measuring 100 yojanas (1000 miles) to meet mother Sitadevi. Each vanara expressed their ability to cross few yojanas .
Angadha said that he could cross 100 yojanas but would not have the energy to return.
The aged Jambavaan who knew Hanuman’s capabilities approached Hanuman and started enumerating his strength and skills. When Hanuman was a child,he mistook Sun to be an apple and leapt in the sky to hold it. He was hit by Indra with vajrayudham on his chin(hanu) and hence was called Hanuman. Vayu, hanuman’s father stopped air which made the whole world breathless. To appease his anger, brahma and other devas bestowed many boons on Hanuman. Brahma cursed him to forget his prowess but would get back his strength when someone reminded him at an apporpriate time. Jambavan reminded him of his capabilities and requested Hanuman to undertake Rama kainkaryam. (Sage Agastya extolled Hanuman’s greatness to Srirama in Uttara kaandam)
MAHENDRAGIRI MOUNTAIN IN THIRUKURUNGUDI
He confidently proclaimed that he would finish the yeomen task of locating mother Sitadevi saying that like Rama’s arrow which never failed to hit its target, he would accomplish the task.
All the vanaras vowed to observe fast until Sitadevi was found. Reposing confidence to the vaanaras, Hanuman stood on Mahendragiri parvatham near Thirukurungudi in Tamilnadu and after offering prayers to Suryan, Indran, Vayu, Rama , He increased in size and leapt on the sky to cross the ocean.
HANUMAN LEAPING FROM MAHENDRAGIRI
Thus starts Sundarakandam,-the most beautiful kaandam as everything is beautiful in it. Every household in India has a copy of Sundarakanda . It is a normal practice in Srivaishnava wedding to present Sundarakandam to the groom as it is considered very auspicious.
Our poorvacharyars have clearly indicated that
Lord Rama is the Paramatma
MOther Sita is the Jivatma suffering in this material world for reunion with Paramatma
Lanka is the samsara(material world)
Our manas is Ravana and the ten senses are considered as the ten heads of Ravana
Hanuman is the acharya(gurudeva) who extols Paramatma’s qualities to Jivatma, gives the holy name to Jivatma,
submits Jivatma’s plea to Paramatma,
destroys Lanka(samsaara) with the fire of knowledge
reunites Jivatma with Paramatma.
The jivatma who gets illusioned with material world leaves Paramatma and ends up in trouble loitering in the material world until an acharya intervenes and imparts supreme knowledge about the Lord, gives us the mantra to attain HIM, submits our plea to the Lord and ensures our union with the Supreme Lord by destroying our desires (samasara)
And our journey to SriLanka to have the darshan of all the holy places fructified in August 2018 and an attempt is being made to reproduce the divine bliss to millions of Hari bhaktha .
Hanumanji must have entered Srilanka from the north-western part via Thiruketeeswaram near Mannar, proceeded southwards and landed on Ramboda hills. The places related to Sundarakandam are mostly located in Central Srilanka upto Sigiriya in the north and Ussangoda in the south.
Valmiki maharishi beautifully describes Hanuman’s flight. Hanumanji increased in size and stretching his hands wide leapt ffrom Mahendragiri mountain causing its residents to leave the place. The flowers from the trees had covered Hanuman who was now resembling a flowered mountain.
Hanumanji faced the first hurdle which was a friendly gesture by Mynaaka parvatham who was a close friend of Vayu bhagavan ( Hanumanji’s father ). He offered fruits and asked Hanuman to take rest but he refused politely by embracing the mountain for its gesture saying that he intended to reach Lanka by evening and was lacking time.
Hanuman won Mynaakam with his friendly gesture. He didn’t succumb to any temptation.
The second hurdle came in the form of Surasa who was a Naagamaatha( mother of snakes). The devas prompted her to test Hanuman’s capabilities. Surasa obstructed Hanuman’s way saying that she wanted to swallow Hanuman to satiate her hunger.
Hanuman informed her about his mission promising her to return and satiate her hunger but she didn’t budge saying that as per Brahma’s words, noone could pass by her without fulfilling her wish. Hanuman asked her to open her mouth wide enough for him to get into , started increasing in size. Surasa also widened her mouth to match his size. The witty Hanuman suddenly decreased in size , went inside her mouth and came back even before she closed her mouth, offered obeisances to her and having satisfied her wish continued his journey.
Surasa was pleased with Hanuman .She blessed him assuming her true form.
The place where this incident took place is known as Nagadweepa, also known as Nayanateevu, is an island near the North-western part of Srilanka (between Mannar and Jaffna) is now identified as the place where this incident took place.
There is a big temple for Naagamaatha known as Nagapooshani temple. This is also considered as one of the eighteen shakti peetams.
To reach this place, one has to drive from Jaffna for about 38 kms upto Pungudutheevu . From Pungudutheevu drive for about 15 kms on a bridge to reach jetty.
Our journey to this wonderful place is recorded in this video
Regular boat services at an interval of one hour is available to go to Nagadeepa. The fare for the boat ride is LKR 50/- and will take about 20 minutes .
It is one way-the boat stops near the buddhist monastery and the return would be pick up from Nagapooshani temple or vice-versa . Autos ply between these two places for a nominal charge of Rs.10/- LKR.
In Nagadeepa, there are two places to be visited- the first one is the Buddhist monastery as Buddha had visited this place and changed the factionist Naagas into pious people and made them follow Buddhism. Nagapooshani amman temple can be reached by auto. Devotees perform milk abhishekam to the naagas in the temple.
The third hurdle for Hanumanjee was a rakshasi named Simhika. Lying on the ocean she had the power to pull the shadow of anyone flying over her. She used her strength to deaccelerate Hanuman’jis speed by pulling his shadow.
Hanumanji realised the gravity and the unexpected hurdle .Breathing Lord Rama’s name he waited for the right opportunity. The moment she opened her mouth wide to swallow him, Hanumanjee entered into her mouth like a bee and piercing her stomach came out of her thus killing her. Simhika was in a pool of blood. Hanumanjee thus encountered the third hurdle with his strength.
This place is identified as Thiruketeeswaram near Mannar on the North-western part of Srilanka (between Jaffna and Anuradhapura) about 116 kms north-west of Anuradhapura-a famous site for Buddhists.
Also, Kethu-one of the navagrahas who is Simhika’s son prayed to Shiva at this place. Hence this place is known as Thiruketeeswaram.
This slideshow requires JavaScript.
Mandodari’s father built this temple. Presently the Shiva temple is undergoing renovation.
Hanumanji landed on Suvela parvatham in Srilanka . This place is now known as Ramboda. Chinmaya mission have constructed a beautiful temple for 16 ft Hanuman . There are 3 sets of Sita-Rama Lakshmana idols in the temple premises. Chariot procession takes place in December . As Hanumanji alighted on this parvath on Pournami (In sudarakandam, it is mentioned that Hanuman started his search operation on Pournami and the full moon helped Hanuman with his cool light ), special poojas are performed here. Guest house accomodation(LKR 6600/-for more than 2 PAX) and food court (AnnapurnaVeg.restaurant) are being operated by the mission. (Srirama viewed Lankapura from this placE)
After sunset, Hanumanji took a miniature form to search for Mother Sita. He marched towards Lankapura city after crossing forests. Being an island, Lanka was protected by sea on all four sides which was a natural barrier, it has many mountains ,lakes and rivers. Lankapura was situated on one such mountain known as Trikuta parvatham(Sigiriya) and the surrounding places around Kandy are also considered part of this . It was well guarded on all sides by armed soldiers right from the foot of the hill. The beautiful city was built by Mayasuran-architect for asuras and Ravana’s father in law. Valmiki rishi has aptly described this location which can be found even today. There were tunnels connections various mountains to which only Ravana had access. Also, there were aircraft centres at various places which was used by Ravana to fly on his pushpaka vimanam.
He was encountered by Lankini- a rakshasi when he was trying to enter into Lankapura. Hanuman politely told her that he would return after viewing the beautiful city but the raksasi didn’t accede. Though she hurt by hitting Hanuman with a mace, hanuman pitied her and slightly hit her with his left fist which was unbearable for her. She accepted defeat and recollecting Brahma’s words that when she would be defeated by a vanara, Lanka’s destruction would be inevitable, she blessed Hanuman to be victorious in his mission.
Lankapura is considered as the places around Sigiriya and Kandy. RAvana ruled from Sigiriya Fort
HANUMANJI IN RAMBODA
Hanuman defeated Lankini and started searching for Sitadevi in all the places including the Pushpaka vimanam, palaces of RAvana’s queens, Ravana’s palace, Mandodari’s palace, kitchen ,etc. Lankapura was situated on Trikuta parvatham(Sigiriya rock ) making it inaccessible to intruders.
Ravana’s court, palace, his queens’ palaces were all situated around this. Right from the foot of the hills, every place was well guarded. The fort was surrounded with mouts, lakes with crocodiles is it .
inside sigiriya fort
He came across stationed armies well equipped guarding the kingdom.
The place where Pushpaka vimanam was kept is now known as Gurulopotha near Sita Kotuwa about 100 kms north east of Kandy. (There is only a name board and a buddhist temple ). Likewise Mandodari palace is now known as “Sita Kotuwa” as Sitadevi was first kept here. This is an archeological site about 3 hours drive from Kandy.
A guide from the archeological survey office accompanies the visitors to the place. (Guest house facility and a small restaurant serving cool drinks,water, snacks is run by them.) We need to walk down the steep terrain for about an hour to reach Sita Kotuwa. The place where the army was stationed is known as WEragantota. Gurulopotha and Weragantota are situated near Sita Kotuwa.
steps from Ravana palace leading to sita kotuwa (this is not the path which we take)
He found heaps of food in the kitchen but didn’t have the slightest temptation to eat. He searched every nook and corner of Lanka but could not trace mother Sitadevi. Hanuman was worried that he had to look many ladies which was against his brahmachari vow. But he convinced himself that if you have to search for a deer, you will have to search amongst deers. Likewise, a woman has to be searched amongst women. AS he respected all women as his mother and sister, his mind was very clear and was only focused on our Mother’s ( Thayar’s ) welfare.
After searching for the second time, Hanumanji was worried .He sat on a rock and decided to end his life as he knew that if he returned without seeing Sitadevi, he would be the cause for destruction of Ishvaku race and the vaanaras.
Hanuman however regained his determination and realized his mistake.
He understood that though he prayed to all the gods he forgot to offer prayers to Mother Sitadevi
Recollecting HER appearance as an ayonija,
He immediately prayed to Sitadevi guarded by Rama and Lakshmana to disclose her whereabouts similar to the way SHE chose to appear to King Janaka.
BIRTH PLACE OF SITADEVI AT SITA MARHI, BIHAR
By the grace of Sitadevi, Hanumanji spotted Ashoka vanam- a beautiful garden which he had missed to explore.
This place where Hanuman sat and contemplated on Mother Sita is identified as MANIKATUTHER located between Ramboda and Nuwara Eliya.
It is about 20 kms from RAmboda hill and Nuwara Eliya is about 50 kms from Manikatuther.
Manikatuther is located in Labbookelle Tea Estate in Kondakalai village on a hill bgetween Nuwara Eliya and Ramboda. WE need to take an auto to go up the hill which has a muddy path from the base.
AFter reaching a certain point, we have to trek up the hill through Labbookelle Tea Estate .
The scenic beauty is inexplicable. When we visited this place, the whole area was engulfed in fog , it was drizzling and cool breeze was soothing . ( As the muddy road was drenched with rain, we were told that it would not be possible to go there by our guide. But we insisted to be taken there and because of Hanuman’s grace, two auto drivers agreed to take us and we could visit the place.) Presently , there is only a small shiva linga under a tree.
Sri.Kanakaraj, a disciple of Chinmaya Mission who accompanied us informed that on a clear day, we can view both Ramboda and Nuwara Eliya.
Reaching Lanka, Ravana held Sitadevi captive in Mandodari’s palace which is now known as Sita kotuwa. Indra prayed to Sitadevi to sustain herself by partaking heavenly sweet for the world’s welfare . Ravana later shifted HER to Ashoka vanam(presently known as Hakgala Gardens in Nuwara Eliya) presuming SHE would like the hill station and the natural beauty of his kingdom and succumb to his wish. The village is named as Kondakalai because while Ravana was forcibly taking Sitadevi to Ashoka vanam, Sitadevi’s hair got deranged.
He also informed that the food given by RAvana to Sitadevi was thrown away by HER which fell scattered in the surrounding forests. The remains became fossils known as “SITA GOOLI” have been certified by American researchers as vitaminised rice balls dating few thousands of years . These balls are considered as symbol of auspiciousness. We were fortunate to get them to be placed in our altar.
SITA GOOLI AND LEAVES OF ASHOKA TREE
Near Manikatuther, there is a temple for Sriman Narayana seated on Garuda with Sridevi and Bhudevi. Mahavishnu is bluish in complexion . But the locals address this temple as “Rama temple”.
During Margazhi,(Dec-Jan), early morning Pooja is performed and bhajans are conducted in the nights during the whole month. Few rare beautiful pics from Ramayanam are hung on the walls inside the temple.
ASHOKA VANAM (HAKGALA BOTANICAL GARDENS IN NUWARA ELIYA)
When Hanumanji entered Ashoka Vanam (presently known as Hakgala Botanical Gardens in Nuwara Eliya), the flowers blossomed , birds chirped and the weather was very pleasant. Some flowers dropped on Hanuman’s body which added to his beauty.
Hanuman jumped from one tree to the other in search of Sitadevi. Finally, he found a sobbing lady under a tree and looking at her appearance, the colour of her sari and the jewels which were hanging from the tree, Hanuman guessed that it was Sitadevi. His joy knew no bounds.
He was contemplating as to how he has to pick up a conversation with her. Meanwhile, RAvana arrived and started persuading Sitadevi. When Sitadevi rebuked him, he became so wild that he wanted to strangle her but was stopped by his wife Daanyamaalini.
Mother Sita underwent all these troubles for our upliftment.!
He left after warning her that she would be killed and served as breakfast at the end of two months in case she doesn’t concede to his request.
The rakshasis who were threatening her were chastised by Trijata-Vibhishana’s daughter who disclosed the dream she had.
She dreamt about Rama’s victory, Sitadevi’s reunion with Srirama, Ravana’s death, anhilation of rakshasa clan, Vibhishana’s coronation and advised the rakshasis to stop torturing Sitadevi as SHE alone could protect them from SRirama’s wrath.
The rakshasis stopped harassing and slept. Sitadevi who was totally devastated, decided to end her life by hanging HERSELF from Simshuka tree with her hair.
Hanumanji who was sitting on the Simshuka tree became worried at HER approach. To save HER from this disaster, Hanuman softly sang Srirama’s story starting from HIS appearance,wedding, banishment , Ravana’s foul play in kidnapping Sitadevi, Jatayu’s death, Sugreeva’s friendship, their search operation etc. Hanuman presented himself as Rama’s messenger and sugreeva’s minister. He described in detail about Srirama and enquired about devi’s identity. When Sitadevi got convinced that he was Rama’s messenger, Hanuman presented the holy ring given by Srirama to her and pacified HER that SRirama would kill Ravana ,resuce HER and return to Ayodhya to rule the world. Looking at the ring, Sitadevi wept uncontrollably remembering their separation and suffering .
Thus , the entire Ramayana was sung by Hanuman. This place is known famously known as “SITA ELIYA-SITA AMMAN TEMPLE” located about 4 kms from Nuwara Eliya on a lower altitude. Nuwara Eliya,also known as “Little England” located in the Central highlands of Srilanka is one of the coldest regions in Srilanka .
The thought that Sitadevi sitting under the tree in the cool Ashoka gardens without any protection against the harsh weather conditions made us feel depressed.
Hanuman convinced Sitadevi that Srirama would come at the earliest and rescue HER. Unable to tolerate Sitadevi’s distress, Hanumanji offered to carry HER on his shoulders and unite HER with Srirama.
He expanded his form to convince about his capabilities. So, we can see two sets of footprints in Sita Amman temple-one small and the other one huge . Sitadevi shared few incidents with Hanuman including Kakasuran’s episode , about how the Lord applied thilak so that HE would believe Hanuman and also gave HER choodamani to be handed over to Srirama.
SPHATIK SHILA IN CHITRAKOOT-THE PLACE OF KAKASURAN EPISODE
After taking Sitadevi’s blessings, Hanuman decided to meet Ravana and convey Rama’s message. So, he uprooted the trees in Ashoka vanam . He defeated the rakshasas who came to fight, destroyed one-fourth of Ravana’s army including 80000 kinnaras, five army chiefs, Ravana’s son-Akshakumara and finally voluntarily got bound by Indrajit’s brahmastra as Hanuman wanted an audience with Ravana.
All these incidents took place at Hakgala Botanical Gardens.
these idols which are considered thousands of years old were recovered from the stream in Sita Eliya two hundred years ago
Hanuman was taken to RAvana’s assembly in Sigiriya Fort.
INNER VIEW OF SIGIRIYA FORT (rAVANA PALACE)
Hanuman introduced himself as Sugreeva’s minister and Srirama’s messenger , informed the killing of Vali who had humbled RAvana earlier , advised Ravana to return Sitadevi and save his clan from Srirama’s wrath.
Ravana ordered Hanuman to be killed but was intercepted by Vibhishana who said that a messenger should not be killed but could be punished.
RAVANA’S THRONE ON SIGIRIYA FORT
Ravana ordered that Hanuman’s tail be burnt. Hanuman’s tail was wound with cloth dipped in oil and fire was lit. When Sitadevi learnt about this, having faith in HER CHASTITY, SHE prayed to Agnideva to protect Hanuman from burning.
Hanuman realised that though his tail was burning, he didn’t feel any burning sensation or pain. Hanuman wanted to express his gratitude to firegod by offering the tall mansions to agni. Hanuman freed himself from rakshasas’ clutches and jumping from one building to the other including RAvana’s palace and assembly , he lit fire in all the places.
AS Lankapura was furnished with gold, the fire spread immediately . Fire spread within no time to Ravana’s assembly on Sigiriya fort due to the strong winds that blow there.
Hanuman burnt the whole Lanka including Ravana’s airports at WEragantota , Ussangoda (the southern tip of Lanka). Hanuman cooled his burning tail in the waters near Ussangoda.
The sand in Ussangoda is red in colour. Usually red sand would be wet whereas here it is as hard as rock. No vegetation grows here. This is a protected site. It is advisable to visit this place in daytime .
Ussangoda near Hambantota, 83 kms east of Galle, is a sea coast on the southern part of Srilanka.
RED SAND AT USSANGODA
USSANGODA-ARCHEOLOGICAL SITE
Hanuman became worried about Sitadevi’s welfare as the entire Lanka was burning. But he heard from celestial beings about Sitadevi’s safety and Vibhishana’s house not burnt. The pleased Hanuman returned to Ashoka vanam and after personally seeing Sitadevi assured her about Rama’s arrival and returned to Kishkinda after taking Mother Sita’s blessings.
Hanuman returned to the vanara camp and shared with them Sitadevi’s welfare. He informed them in detail about his entire journey. They started the return journey to Kishkinda to inform the good news to SRiram, Enroute stopped for a while at Madhuban near Hampi to satisfy their hunger. While all the vanaras were satiating their hunger by drinking honey and eating fruits, Our Hanuman was engrossed in Rama kirtana which was his food.
HANUMAN’S IMAGE AT MADHUVAN NEAR HAMPI
Hanuman and other vanaras headed by Angadha returned to Maalyavan parvath and informed about Sitadevi’s welfare and presented the choodamani to Srirama. A beautiful temple for the Lordships at the place where this incident took place can be seen in Hampi. Srirama praised Hanuman and embraced him for completing the mission thus emphasising that HE COULD BE ATTAINED ONLY WITH HANUMAN’S GRACE.
The place where Hanumanji conveyed Sitamata’s welfare and offered Choodamani to Srirama-Hampi,Karnataka
Our poorvacharyas say that when Hanuman submittd to Srirama without Sitadevi, his tail got burnt but when he got Sitadevi’s blessings, he was blessed with Rama’s hug.
This emphasizes Thayar’s intervention as PUrushakaaram in our Srivaishnava sampradayam. Thus ends Sundarakandam.
Pics credits : Few from Social media
The Yudhakanda post to follow which will cover all the places in Srilanka
With the blessings of Asmath Acharyar and Elders we could have darshan of all the holy places related to Srimad Ramayana , in India during 2010 which is briefed as “SriRama Anu yatra” travelogue
The inert desire of visiting the holy places in Srilanka fructified this August 2018. Our Thirumaligai deities accompanied us all through ..
After obtaining Asmath acharyar’s blessings ,and with the grace of our Kula deivam-Kazhiyur Adikesava Perumal and Lord Srinivasa, we undertook this yatra overseas ..
Srimad Ramayana sites in Srilanka can be classified as
Places where Lord Rama purified Sri Lanka located in the Northern,North-Western and Central Srilanka-namely, Thalaimannar ,Ramasethu, Nilavarai Bottomless well , Ramboda, Rattota, Dunvuila, Divurumpola
Places where Mother Sita was held captive . Seetha Kotuwa, Sita Eliya, Divurumpola and RAvana Caves .
Places visited by Hanumanji -almost the whole of Lanka especially Sigiriya, Ramboda, Manikatuther, Hakgala Botanical gardens, Sita Eliya, Ussangoda, sanjeevini drops at Rumasalla, Ritigala, Thalladi, Kacchiteevu, Dolukonda.
Lord Srirama along with Sitadevi and Lakshmana were living in the paransaala (hermitage) constructed by Lakshmana in Panchavati near Nasik.
SRI SITA RAMA LAKSHMANA RESIDING IN KAMADGIRI MOUNTAIN IN CHITRAKOOT
As the hermitage was surrounded by five banyan trees, it is known as Panchavati about 12 kms from Nashik. The demon Ravana deceitfully kidnapped Mother Sita in the absence of Lord Rama and Lakshmana at the end of thirteenth year of exile and flew towards Lanka in Pushpaka Vimanam.
SRIRAMA EMBRACING JATAY WHILE LAKSHMANA LOOKS ON -AT TAKET NEAR NASIK
Jatayu-the eagle bird fought valiantly with the demon RAvana sacrificing his life for Lord Rama and attained salvation. This place is known as Taket located about 60 kms from Nashik.
SRIRAMA EMBRACING WOUNDED JATAYU
Jaganmatha Sita became inconsolable over the death of the aged Jatayu whom Srirama addressed as “FATHER” . When the pushpaka vimana was flying over Kishkinda , Sitadevi bundled her jewels and dropped it in the midst 5 vanaras at Kishkinda (Hampi) which is located in Karnataka . These jewels were presented to Srirama by the vanara Sugreeva while Lord was searching for Sitadevi.
RIVER TUNGABHADRA IN KISHKINDHA (HAMPI)
Our poorvacharyas expressed in their teachings that Mother Sita an incarnation of Mahalakshmi Thayar could not be kidnapped by an insignificant asura named RAvana. Ravana after acquiring invincible powers by performing severe tapas was tormenting the whole universe. Puffed with arrogance , pride and lust he had kidnapped and imprisoned many celestial girls. To free the innocent girls from the clutches of the cruel RAvana , the divine mother Sita allowed RAvana to kidnap HER so that SHE could free all of them from Ravana’s captive .
WAY TO SEETHA KOTUWA
This act of Mahalakshmi can be compared to a parent’s attempt whose child had fallen into the river. Instead of standing at the shore and lamenting, the parent would immediately dive into the river to rescue the child. The parent and child are related only in this life whereas we Jivatmas have relationship with Paramatma from time immemorial.
From the day we took this human body due to our desires , Paramatma anxious and worried makes all attempts in seeing that we recognize our original nature and initiates all plans to make us understand our true identity .
HE sends Acharyar for our upliftment. Lord Sri Rama the Paramatma sent Hanumanji -the acharyar who glorified Paramatma and gave the holy name (ring ) to Sitadevi.
As Srirama had pledged to annihilate the entire asura clan, Mother Sita out of compassion wanted to save RAvana by advising him . Such was Mother’s compassion. Whenever Sitadevi encountered RAvana, SHE advised him to extend friendship gesture as both of them were kings and Lord would be pleased to accept Ravana as his friend even though he had committed the gravest sin of separating HER from the Lord. She enumerated Lord Srirama’s qualities and advised him to surrender and thus protect his wealth and clan.
Our acharyar’s ancestor- Sri Mudaliandan swamy also glorified as “Dasarathy” who is considered as the reincarnation of Lord Rama HIMSELF ,and the foremost disciple of Swamy RAmanujar used to compare our lives with Srimad Ramayana ….
Sita is the suffering Jivatma,
Lanka surrounded by sea on all sides can be compared to our body entangled in this samsara saagaram,
RAvana is the mind,
the ten heads of Ravana can be compared to the ten senses ,
Lord Rama is the Paramatma..
Hanumanjee is the Acharya who unites Jivatma and Paramatma by conveying Paramatma’s intentions to Jivatma and doing samasrayanam. Acharya conveys our plea to Paramatma and ensures that the Jivatma rejoins Paramatma.
In Lankapura, RAvana’s palace along with many palaces for his many queens made of pure gold once stood here majestically until Hanumanjee burnt it down.
Mother Sitadevi was first brought to Mandodari Palace after alighting from Pushpaka Vimanam at Weragantota.
Sitadevi resolved not to drink even water in Ravana’s palace until she was rescued by Lord Srirama.
RAvana alighted from Pushpaka vimana at Weragantota near Mandodari’s palace in Lanka now known as “Seetha Kotuwa” meaning Sita’s Fort and house arrested mother sita.
Seetha Kotuwa in SriLanka is about 10 kms from Weragantota located 70 kms east of Kandy near Mahiyangana-( a famous Buddhist site and would take about 1hr 45 minutes to reach).
Weragantota was the runway for Ravana’s aircraft popularly known as “Pushpaka Vimanam”
SEETHA KOTUWA
SEETHA KOTUWA
The devas prompted Indra to offer payasam to Sitadevi for HER sustenance as it was very important for Ravana’s defeat and for the welfare of the world . Only if Sitadevi was alive, Lord Rama would come to Lanka and kill RAvana. So , Indra submitted their plea to Sitadevi requesting to have the heavenly food . After making offering to Lord Rama , Sitadevi just took a morsel of it .
It may be noted that Sitadevi discarded the food given by RAvana which was scattered around the hilly regions . These morsels known as “SITA GOOLI” can be traced in the forests even now to the lucky ones around Ramboda in Kandy district.
SITA GOOLI AND ASHOKA LEAVES
We were fortunate to get SITA GOOLI we visited Manikatuther.
STEPS ON THE OTHER SIDE OF SEETHA KOTUWA
steps leading to sita kotuwa
The archeological site is maintained by Srilankan Government. They have guest house facility and a restaurant . From this office , one needs to walk downwards in the terrains to approach this place.The thick vegetation and forest like atmosphere with wild shrubs on either sides makes one wonder how tough it was for mother facing this demon .
Due to rains, the path we walked was bit slippery. At some places, some small rocks have been placed to easily step down. Though the distance from the archeological office to the actual site is only 800 metres, it would take roughly one hour to and fro to traverse the area. We were accompanied by a guide from the archeological department. Our cab driver and guide helped us in all ways. There is no temple. Only 2 platforms on either sides which are marked as the place occupied by Mother Sita can be seen . On the other side ,we can find steep steps going further down which must have been used by the residents to reach other palaces!!
Fearing Lord Rama’s reaction , RAvana escalated the security and sent spies to Dhandakaranyam to inform him about Srirama’s moves. He persuaded Mother Sita to fulfill his wish.
As Sitadevi was reluctant, the egoistic Ravana who had the habit of always boasting about his achievements and wealth wanted to win Sitadevi by showing the wealth and beauty of his kingdom.
He relocated her from Seetha Kotuwa to Ashoka vanam on his chariot. Sitadevi was crying inconsolably while being taken in the chariot. This route taken by RAvana is now known as Chariot Path . Presently this place is located between RAmboda and Nuwara Eliya.
At the junction near Blue Field Tea Factory, we have to take an auto and drive for about 10 kms and then start trekking the hilly are for about 10 kms to reach Chariot Path. There is no vegetation in this path . We have short trees on either sides. There is a small pond known as “sita Tear Pond”. As the name implies, Sita’s tears got collected in this pond and this never dries up even during famine as per locals .
Sita Flowers in the form of Rama’s bow grow only in this place. It would take one full day to visit this place.
Mother was relocated to Ashoka vanam now known as Hakgala Botanical Gardens. Hanumanjee met mother sita under Simshuka tree now known as Sita Eliya after crossing the ocean while winning the rakshasas
Ashoka vanam was a pleasure garden on a hill station . RAvana thought that Sitadevi who was used to live in forests would feel pleased being in Ashoka vanam . As RAvana had a curse that he could not touch any woman without her consent, he was very careful in approaching Sitadevi. Due to his tamasic nature ,he used to think Lord Srirama as an inferior person who was exiled and hence tried to allure mother Sitadevi with all the worldly comforts and riches. Mother Sitadevi considered RAvana and his wealth as mere grass and chastised Ravana for his action. Angered by mothers words , He ordered the rakshasis who were guarding her to convince her in succumbing to his wishes or else die in their hands.
In Srimad Ramayanam, it is mentioned that RAvana gave one year time to Sitadevi to succumb to his wishes. But our poorvacharyas opine that it was the other way as Mother Sitadevi extended his life span by one year with the hope that he would change for the better and patiently bore all the afflictions on HER. Such is the compassion of Mother Sita.
In Valmiki Ramayanam, it is mentioned that RAvana moved Sitadevi from Mandodari’s palace to Ashoka vanam where 700 rakshasis were deputed to take care of her. It doesn’t mention about Sitadevi staying in some other place .
But in Srilanka, few places like RAvana caves, Istreepura etc. have been identified as places where Sitadevi used to be re located by Ravana . As per the locals , after Hanumanjis adventure and attack, Ravana ensured that Sitadevi was shifted from Ashokavanam to various other places so that HER whereabouts were not known to anyone.
This slideshow requires JavaScript.
ASHOKA VANAM
Presently, Hakgala Botanical Gardensin Nuwara Eliya is identified as Ashoka Vanam.
The Simshuka tree under which Hanuman happened to meet Sitadevi, converse with HER is known as Sita Eliya.
This is about 4 kms down the hill from Nuwara Eliya. There is a beautiful temple known as “SITA AMMAN TEMPLE” which houses 2 sets of Sita,Rama,Lakshmana and Hanuman idols.
In and around the temple precints we can find the altars, Sita stream, Hanuman’s foot prints and the rock on which Sitadevi used to contemplate on Sriram.
Nuwara Eliya being a hill station is a very cool place and it rains almost every day.
This slideshow requires JavaScript.
We can find many vanaras at this place minding their own business and not troubling the devotees. We felt that the lucky vanaras continue to relish the divine pastimes of Hanumanji here .
The temple administration provides a carved picture of Sita Rama Lakshmana and Hanuman in gold plated frames for LKR 2000 (INR 1000). Devotees place these in the altar and take it to their homes as remembrance.
THIS BOARD IS DISPLAYED IN SITA AMMAN TEMPLE
The temple priest informed that one set of deities in the temple was installed by the devotees for which regular worship is being done. ON the right side of this sannidhi , we can find another set of Lord Sita,Ramar deities along with Lakshmana and Hanuman.
These deities reappeared in the nearby stream known as “SITA STREAM” two hundred years back. The deities of Lord Rama and Sita are almost of the same size whereas Lakshmana is smaller.
THE HOLY SITA STREAM BEHIND SITA AMMAN TEMPLE
200 YEARS OLD VIGRAHAMS WHICH WERE FOUND IN SITA STREAM
HANUMAN’S FOOTPRINTS
SITA STREAM AND HANUMAN FOOT PRINTS
As per Srirama’s orders, Sitadevi had purificatory bath in the nearby stream which is right behind the altar. Also, when Sitadevi heard about the punishment vented on Hanumanjee by the demon Ravana , she purified HERSELF with the water from the stream and invoked Agni by saying that if she was chaste, the fire lit on Hanumanji’s tail should not harm him. So, this stream is considered very sacred . Next to the stream, we can find a small rock where a sculpted figure of Sitadevi sitting under Simshuka vruksham is seen accepting Srirama’s ring from Hanuman . Hanuman is greenish in colour and Sitadevi is of golden complexion. In front of this, we can find two foot prints of Hanumanji- one is very small and the other one very big. As Hanuman introduced himself to Sitadevi in a miniature form and later convinced her about his capabilities by taking a huge form, we can find here the two different footprints of Hanuman. The rain water gets collected in these footprints.
SITADEVI GIVING CHOODAMANI TO HANUMAN IN SITA AMMAN TEMPLE
IN Balakandam, it is mentioned that Sitadevi was such a delicate personality that even if someone stared at her for few minutes, her complexion would become reddish. She was so tender. The thought that such a tender princess who was affectionately brought up by King Janaka and taken care by Dasaratha Chakravarthy and Lord Srirama had to withstand the harsh weather conditions along with the pungent words of the demon RAvana is heart piercing.
During the war between Lord RAma and RAvana, Ravana had cast a Nagastram which made SRirama and Lakshmana unconscious. RAvana who thought that he had killed SRirama, summoned the rakshasis in Ashoka vanam to take Sitadevi to the battlefield on Pushpaka vimanam and show Srirama to Sitadevi. The cruel minded RAvana thought that if he produced an evidence that Srirama was killed, Sitadevi would succumb to his wishes. RAvana’s cruel selfish nature can be assessed by this. He was not bothered about Sitadevi’s plight. Sitadevi was totally shattered when SHE saw Srirama lying on the battlefield. SHE cried inconsolably until Vibhishana’s wife consoled HER pointing to Srirama’s face which was lively adding that only a sumangali can get into Pushpaka vimanam. in another instance, she advised Sitadevi to offer prayers to SunGod who was their kula deivam. It may be noted that AGastya rishi advised Srirama to invoke Sun God and taught him “ADITYA HRUDAYAM”.
Mother Sita had all the powers to protect HERSELF and curse Ravana. But the only reason that SHE had surrendered to Srirama and it was HIS duty to protect HER, she endured everything silently .Hanumanjee lamented when he saw Sitadevi in the most pitiable condition –having become lean due to lack of food and wearing soiled clothes (he recognised it because Sitadevi had torn a piece of her sari and bundled the jewels in it before throwing.
RAMAYANA SITES IN SOUTHERN AND CENTRAL SRILANKA
DIVURUMPOLA
The place where Sitadevi underwent the ordeal of proving HER chastity to the world is located about 15 kms from Sita Eliya on the way to Ella.
After winning the battle, Lord Srirama advised brother Lakshmana to coronate Vibhishana .
LAKSHMANA PERFORMING VIBHISHANA PATABHISHEKAM AT KELANIYA
Srirama ordered Vibhishana to inform Sitadevi about his arrival . Accordingly, King Vibhishana submitted Lord Rama’s wish to Sitadevi for which she replied that she was anxiously waiting to see HER Lord immediately without wasting time. Mother Sita devi after having a purificatory bath , adorning new clothes and jewels was taken in a palanquin. As the assembled vanaras wanted to have darshan of Sitadevi for whom they had defeated the asuras , our compassionate mother got down from the palanquin and walked amidst the vanaras so that HER cool grace fell on them. Lord Rama was pleased with the gesture .
SITADEVI’S AGNI PARIKSHA AT DIVURUMPOLA
Lord Rama as people’s representative , being an emperor it was HIS duty to establish dharma and not set a bad example to the subjects as she was in enemy’s place for a year for no fault . Though the Lord was the Emperor of the entire land, He considered HIMSELF to be “people’s representative” and acted accordingly.
SITADEVI’S AGNI PRAVESAM WHILE SRIRAMA AND OTHERS SEEN LAMENTING
Sitadevi ordered Lakshmana to lit a pyre as she decided to end her life for the happenings . As the fire was lit, Mother Sitadevi offered obeisances to Fire God-Agni bhagavan and always meditating on Lord Rama, walked on the pyre. The moment Sitadevi walked into fire, all the 33 crore devas appeared on the scene along with Agnideva and offered their obeisances to the divine Lordships.
King DAsaratha also appeared and thanked Srirama for fulfilling his vanavasa wish. Dasaratha requested Sitadevi to forgive Srirama for HIS act and asked Rama to seek any boon. Srirama requested that Dasaratha should accept back Kaikeyi and Bharata.
When Indra bestowed a boon, Srirama requested that all the vanaras who lost their lives in the war should be alive. After granting Rama’s wishes, DAsaratha and all the devas disappeared from the place. All these incidents took place at Divurumpola.
Our acharyas have commented on this incident that Agni-the firegod wanted to purify himself as Ravana had polluted agni by offering flesh and other abominable things. Agnideva wanted to get purified with Sitadevi’s contact and hence this incident took place. Agnideva who was controlled by Ravana didn’t have the guts to burn Lanka. It was Sitadevi’s chastity which was used as fire for burning Lanka.
Sitadevi’s life incident can be compared to prapannas. The jivatma who is loitering in the material world gets to know about Paramatma through Acharya who glorifies the Paramatma and gets samasrayanam done for Jivatma.
The Acharya submits the Jivatma’s plea for reunion with Paramatma .
For having a darshan entrance fee is charged. There is a Buddhist pagoda at this place. WE can find 28 buddha statues which is of significance. The caretaker showed us paintings from RamayAna.
A small shrine for Sita,Rama,Lakshmana brought from India by a great Sri Rama bhaktha is beside the Hanuman statue.
A diety of a confident Sitadevi measuring about 7 feet entering into flames is kept in the room and a painting of Rama,Lakshmana,Vibhishana, Hanuman and all the assembled vanaras lamenting over this ordeal will definitely make a person cry.
At the actual place of Agnipariksha which is behind the shrine, a Bodhi tree (Banyan tree) from Gaya has been planted here.
Devotees do parikrama around this with reverence. We can also find a small Ashoka tree planted in the temple premises.
RAVANA CAVES:- Ravana cave is located in Ella between Nuwara Eliya and Kataragama. It is about 60 kms from Nuwara Eliya and about 90 kms before Kataragama.
This slideshow requires JavaScript.
It takes about one hour to reach the caves on top of a hillock ascending through steep narrow steps. There are three caves which have been identified as Sitadevi’s captivity.
This slideshow requires JavaScript.
Istreepura is a tunnel network that connects to several places and we didn’t visit this place due to lack of time.
Shall be updating about the places Lord Rama and Hanumanjee purified Sri lanka .
Azhwars often express their love as a mother OR of a daughter OR a lover meaning their own Souls longing for union with the Supreme Lord . Most of his 473 verses in Divya Prabandham, collectively known as “Periazhwar Tirumozhi” speak of the early years of Krishna. Azhwar became the father- in- law of Lord Narayana when his daughter Andal marries the Lord. – – an honor none else could claim.
Amongst the 12 Azhwars , Vishnuchittar was glorified as ” Peria Azhwar” .
Our poorvacharyars comment that though he appeared after Mudal azhwar, Nammazhwar, Thirumazhisai Azhwar, he was honoured with the title “Peria Azhwar because while all other azhwars glorified Lord as Supreme Personality, Azhwar had “pongum parivu”( vatsalyabhava).
Swamy Manavala Mamunigal in ” Upadesa Ratnamala ” says “Pongum parivaale petraan Periazhwar ennum peyar” meaning that because of the vatsalya bhaavam like a mother towards the Lord, he was conferred with this title. Periyazhwar was overwhelmed to have darshanam of the Lord after winning the debate called by the Pandyan King at Madurai few hundred years back .
Having darshan of Lord Koodal Azhagar Perumal , along with the Goddess who had come to witness the marathon procession honours done by the King to the Azhwar , on Garuda Vahanam , Periyazhwar was worried…
Srimad Ramayana, the great Indian scripture (Ithihasam) composed by Sage Valmiki, narrates the incidents in the lives of Lord Rama and Mother Sita who were the incarnations of Sriman Narayana (Perumal) and Mahalakshmi (Thayar) elaborately.
This epic comprising of 24000 slokas has been divided into seven kaandams-Balakandam, Ayodhya Kaandam, Aaranya kaandam, Kishkindha kaandam, Sundara kaandam, Yuddha kaandam and Uttara kaandam.
The purpose of Lord Sriman Narayana incarnating as a human being was to annihilate RAvana- and Kumbakarna –the fierce demons who had acquired invincible powers from Brahma that they would not be killed by any God/demon etc., neglecting humans and monkeys (vanaras) as the egoistic Ravana felt that human beings and vanaras were too insignificant for him.
Having thus obtained boons, RAvana became so powerful and invincible that he started tormenting the sages (rishis), misbehaved with women and killed innumerable beings and finally committed the gravest sin of abducting Mother Sita, the personification of chastity.
RAvana recollects all the misdeeds he committed in Yuddha kandam but doesn’t repent for his deeds. The demigods (devas) appeared as monkeys (vanaras) in large numbers to assist the Lord in this great mission..
To quickly recap Ramayana, Lord Sriman Narayana appeared as the eldest son of King Dasaratha in Ishvaaku dynasty in Surya kulam along with Lakshmana, Bharata, Shatruguna .
Mahavishnu appeared as Lord Rama, Adisesha as Lakshmana,panchajanyam(Vishnu’s conch) as Bharata, and Sudarshana Chakram as Shatruguna. Protected Vishwamitra’s yaga and married Sitadevi-an ayonija, an incarnation of Mahalakshmi –the foster daughter of King Janaka who appeared from the bowels of earth in Chandra vamsam. Srirama was 12 years old and Sitadevi was 6 years old at the time of wedding.
They spent 12 years happily in Ayodhya until Srirama left for forest to spend 14 years in exile to keep up HIS father’s word. Lakshmana and Sitadevi accompanied Srirama. After pacifying and assuring Bharata HIS return after 14 years and giving HIS padhukas to Bharata to rule as HIS representative, Lord moved out of Chitrakoot and went into Dhandakaranya forest. Lord Rama promised the rishis in Dhandakaranyam that he would kill the asuras and resolved to kill Ravana who was terrorising the entire Universe. Surpanaka-Ravana’s sister who was captivated by Rama’s beauty was disfigured by Lakshmana when she tried to harm Sitadevi .
Srirama single handedly killed 14000 rakshasas including Kara,Dooshana who came to fight Srirama. The humiliated Surpanaka influenced Ravana by describing about them emphasising more on Sitadevi’s beauty kindling lustful desire saying that she was fit for Ravana. Having heard about Rama’s valour, RAvana deceitfully planned to abduct Sitadevi in Rama’s absence and with the help of Mareecha who was disguised as golden deer separated Rama and Lakshmana from Sitadevi thus paving way for the shameful ghastly deed. RAvana disguised as sanyasi approached Sitadevi for alms and enquired about her presence in the forest. Sitadevi replied to him enumerating all the incidents adding that they have completed 13 years and were undergoing the last year of vanavaasam after which they would return to Ayodhya.
When she queried about him, Ravana revealed his true form ,boasted about his achievements and expressed his desire of making her as his queen. When Sitadevi rebuked him, he got angry and abducted her in Pushpaka vimanam and proceeded southwards towards his country, Lanka
(Our poorvacharyars opine that Mother Sita underwent all these troubles for our sake as SHE being Jaganmatha wanted to protect Ravana. Whenever Mother Sita encountered RAvana, SHE chastised him for his ghastly act, advised him to return HER back and not get punished. She enumerated Srirama’s qualities and advised him to surrender to the lotus feet of the Lord. That is Jaganmatha’s compassion. Though she could protect HERSELF, she waited patiently for Srirama’s arrival as SHE had surrendered to HIM.)
Jatayu –the eagle bird fought valiantly to rescue Sitadevi from his clutches and in the battle that pursued, he sacrificed his life after informing Rama about Sitadevi’s abduction. Srirama performed last rites to the eagle-the privilege which even his own father Dasaratha didn’t get. Later, after killing Kabandhan and granting moksha to Sabari, Rama and Lakshmana met Hanuman and Sugreeva who presented the jewels thrown by a distraught lady while travelling on an aerial car southwards. Lord Rama recognized Sitadevi’s jewels and became inconsolable. Rama accepted Sugreeva as his friend, killed Vali and made Sugreeva the vanara king.
In turn, Sugreeva deputed the entire vanara army to search for Sita throughout the universe giving them 2 months’ time. The vanaras headed by Angadha, supported by Hanuman and Jambavan went southwards until they reached the ocean. Unable to trace Sitadevi, the distressed vanaras decided to end up their lives by jumping into fire. Sampaathi- the eagle bird who was in an immovable condition heard Angadha lamenting about Sitadevi’s abduction , Jatayu’s death and their unsuccessful attempt in tracing her and being unable to face their king , decided to end up their lives. Sampaathi with his sharp eyesight spotted Sitadevi in Lanka and informed them that she was in Lanka but was unable to mention the correct location.
Having helped in Rama kainkaryam, Sampaathi got its wings and flew away. All the vanaras became joyful and started contemplating as to who would go to Lanka. Each vanara expressed his capability to cross the ocean while Hanuman sat silently. The aged Jambavan approached Hanuman-Vayus’ son , praised him about his capabilities and strength and influenced Hanuman to take up the yeomen task of finding Sitadevi. Hanuman had a curse because of which he would know his capabilities only when he is reminded of.
Thus starts Sundarakandam-the most beautiful heart rendering acts of Hanuman who saved Sita Devi and Rama’s lives . In Srivaishnava sampradayam,Lord Hanuman is depicted as Acharya who goes in search of Jivatma-Mother Sita, gives her the holy ring containing the Lord’s name (samasrayanam) , consoles the Jivatma , advises the mind which is the controller of senses to surrender to Lord, burns Lanka which is considered as the human body and cause for all troubles , submits the Jivatma’s plea to Paramatma(Sri Rama) and ensures unification of Jivatma with Paramathma.
FULL RAMAYANAM IN PICTORIAL FORM
It is normal practice in Srivaishnava wedding to present a copy of Sundarakandam to the bridegroom as the mere presence in the house would bring all auspiciousness and the couple would live happily.
Reading Sundarakandam is considered as reading the entire Ramayanam because (1) Hanuman narrates to Sitadevi by singing the praise of Srirama. He describes in detail Lord’s appearance, HIS marriage, happy life in Ayodhya, exile, killing of rakshasas in Dhandakaranyam, Ravana’s foul play, Sugreeva’s friendship, search for Sitadevi. When Sitadevi queried about their friendship, Hanuman submits that because of HER anugraham by throwing HER jewels, Rama trusted them and entered into friendship with Sugriva.
He further informed about Vali’s death, Jatayu’s death, search expedition undertaken by them. For consoling HER, Hanuman assured HER that Rama would kill Ravana, rescue HER, would go back to Ayodhya and rule over the entire world. Thus, all the incidents pertaining to Ramayana are covered in Sundarakandam.
Sundarakandam is of the shortest tenure but the most important incidents took place. Hanuman is the main character. Starting from his flight from Mahendragiri, his encounters with Mynaaka parvatham , Surasa,Simhika, Lankini, search for Sitadevi, rescuing Sitadevi by singing Lord Rama’s praise when she attempted to commit suicide, updating her with the developments in HER absence, assuring her of Lord Rama’s arrival to rescue HER, handing over the ring given by Lord Rama , accepting Choodamani to be handed over to Srirama as identification, destroying Ravana’s one-fourth army, representing as Rama’s messenger, He advised RAvana to return Mother Sita or face dire consequences and finally burning Lanka with the fire lit on his tail by Ravana, and after ensuring Mother Sita’s safety returns to Lord Rama to convey the good news about Mother Sita’s welfare and Lord Rama embracing Hanuman as a token of gratitude. All these incidents except meeting Lord Rama took place in and around Srilanka and these places have been identified which is mentioned in the later part of the post.
Likewise, most of the incidents mentioned in Yuddha kaandam except Rama’s return to Ayodhya via Kishkinda, Bharadwaja ashram, Nandigramam took place in Srilanka. Most of the places have been identified and an attempt was made by Divyadampathigal’s grace to visit the Ramayana sites in Srilanka.
In Srilanka, Buddhism is widely followed and we can find stupas in almost all the places. Likewise there are many temples for Murugan and Shiva and these places are identified with Ramayanam. People of this beautiful country respect all religions. There are few places identified with Ramayana but which does not bear any reference in Valmiki Ramayana. Few incidents not mentioned in Valmiki Ramayanam which is considered as the “moolam-source” are identified with these places. To mention a few, Muneeswaram,Manawari, Koneswaram,Sanjeevini drops which fell at 5 places, Ravana caves , Istreepura are not mentioned in Valmiki Ramayanam.
The Ramayanam sites in Srilanka can be classified as
Holy places associated with Mother Sita –Weragantota,Sitakotuwa,Ashokavanam,SitaEliya, Divurumpola, Sitawaka.
(All these locations can be found near Central Srilanka and NuwaraEliya-the hill station towards south ).
Holy Places visited by Lord Rama from north-west- . Lord started from Thirupullani near Rameswaram on the south-western part of India, built the Ramsethu bridge from Pamban island to Thalaimannar near Mannar located on the north-western part of Srilanka..Other places are : Nilavarai near Jaffna, place near Keerimalai Varadarajar temple, Ramboda,Dunuvila, Rattota (all these are located around Kandy)Divurumpola , Muneeswaram, Manawari. Lord entered Srilanka from the north-western part moved along the west coast and finally reached the central highlands around Kandy .These places are located around Kandy and one has to drive through hilly roads
Holy places visited by Hanumanji :- Hanumanji traversed through the country three times. First time,from southern tip of India to central srilanka when he came in search of Sitadevi. He flew from Mahendragiri –the southern tip of India and landed on Suvela parvatham (Ramboda) after encountering Surasa at Nagadeepa(presently this is near the north-western part of Srilanka). Further, came down and killed Simhika-the rakshasi –the place now identified as Thiruketeeswaramnear Anuradhapura and then landed on Suvela parvatham (Ramboda). Encountered Lankini-the guardian rakshasa on the western side and then entered Ravana kingdom …
(Sigiriya-central part), searched for Sita in Mandodari palace too (now known as Sita Kotuwa), worried and prayed to HER sitting on a rock known as Manikatuther( near Ramboda), spotted AshokaVanam(Hakgala Botanical garden-a hill station in the Central highlands) ,found Jaganmatha in a distressed position under Simshukavruksham (Sita Eliya Sita amman temple), consoled her, conveyed Srirama’s message. Hanumanji conversed with Mother Sita assuming a tiny form. As he wanted to get Sitadevi’s grace , he assumed a giant form in her presence thus convincing her about his capabilities to assume any form and obtain HER cool grace on the huge form. WE can find Hanuman Footprints(huge and small) near Sita Eliya After accepting “choodamani” from her, he destroyed Ashokavanam and challenged the asuras , vanquished one-fourth of the army killing many rakshasas including 80000 kinnaras, 5 army commanders and a vast army, Jambumaali, Akshakumaran-ravana’s son,and finally voluntarily got bound by Indrajit’s brahmastram with the intention to meet and advise Ravana to return Sitadevi. As Srirama’s messenger, he enumerated Srirama’s valour citing Vali’s death and advised him to return Sitadevi else face dire consequences. The furious Ravana ordered his tail to be burnt and accordingly Hanumanji’s tail was wrapped with cotton and dipped in oil and fire was lit to his tail. Due to Sitadevi’s prayers, the fire didn’t burn him. He set the whole Lanka into flames except the Simshuka tree which sheltered Sitadevi and dipped his burning tail at the southern most part of the country known as Ussangoda which was one of the aircraft centres of Ravana. Hanuman ensured that the safety precautions like moots etc. were damaged, hiding places for the Ravana’s army for attacking enemies were destroyed, RAvana’s aircraft centres were destroyed thus curtailing his movement out of Lanka.
During his second visit to Lanka, Hanumanji was part of Rama’s army. Hanuman carried Rama on his shoulders while crossing the ocean and also during the war. Likewise, Angadha carried Lakshmana on his shoulders while crossing the sea.
Hanumanji played a vital role in the war that ensued between Rama and RAvana. Hanuman traversed through Lanka for the third time when he flew twice to fetch Mruthasanjeevini herbs to revive Lakshmana and Rama. AT that time he must have flown from the north and reached Himalayasenroute stopping at the Himalayan ranges near the present KuluManali in Himachal Pradesh which is slightly located on the north-eastern part of Ayodhya. He was advised by a rishi meditating there that sanjeeviniparvath which lies between Mount Kailash and Mount Rishaba was far away from that place and requested Hanuman to accept his services. As Hanuman was running short of time, he explained the situation to the rishi assuring him to visit again. Hanumanji later appeared as a small swayambhu idol to the rishi meditating on the hill near Kullu. This incident is displayed in the famous Hanuman temple in Kullu. A huge statue of Hanuman greets the visitors.
Dronagiriparvath-another mountain range in the northern India volunteered to do Rama kainkaryam. Hanuman pleased with the mountain’s gesture blessed it saying that it would get rewarded by the Lord Himself in future.(This hill is the famous Goverdhanagiri parvath located near Vrindavan and Lord Krishna blessed it by placing it on his little finger for seven days and blessed that the Lord and Goverdhan were synonymous. Goverdhanagiri is very close to Lord Krishna’s heart.!! We considered ourselves very fortunate to carry a part of Goverdhan being worshipped as “Giriraj” in our altar to Srilanka. )
While returning to Lanka carrying the Sanjeeviniparvath, as it was getting late, Hanuman flew through Ayodhya, Nandigramam(there is a shrine in Nandigramam for Hanuman known as “Lagey Hanuman” as he got injured by Bharata’s arrow. Due to lack of time, Hanuman didn’t retaliate at Bharata and proceeded southwards ), crossing over Arakonda near Chittoor and reached Lanka as he had to be there before sunrise. (Arakonda located about 3 hours drive from Tirupati has been identified as Sanjeevini drop place in India .)
As per the research done in Srilanka, they have identified 5 mountains as Sanjeevini drops . The medicinal plants which grow in the cool hilly regions of Himalayas grow on these mountains situated in the tropical regions of Srilanka. They are (1) Thalladi near Mannar, (2) Kachiteevu island near Jafffna, (3) Ritigala mountain 84 kms from Anurdadhapura towards Central part of Northern Srilanka on Anuradhapura-Habarana road near Sigiriya, (4) Dolukonda near Kurunegala, (5) Rumasalla in Unawatuna near Galle in the southern most tip of Srilanka. IN Valmiki Ramayana, it is mentioned that when Hanuman flew across the sky carrying Sanjeevini , the injured and dead vanaras were revived due to the medicinal power. Hanumanji flew back to replace the Sanjeevini parvath at the same place in Himalayas. So, we can assess that Hanumanji flew to and fro through Lanka atleast 3 times.
With the blessings of Asmath Acharyar and Elders we could have darshan of all the holy places during 2010 which is briefed as SriRama Anu yatra travelogue
The inert desire of visiting the holy places in Srilanka fructified this August 2018 After obtaining Asmathacharyar’s blessings ,and with the grace of our Kula deivam-KazhiyurAdikesava Perumal and Lord Srinivasa, we undertook this yatra.
A detailed plan was chalked out which would normally take 14 days. But due to official constraints, we had to cut short the trip to 9 days .
I
Initially, we had decided to book the accommodation on our own and arrange for transportation by contacting service providers in Srilanka . But the hanuman logo of Ramayan Tours attracted us and we decided to go with them for our tour. Later, during our visit, we learnt that all tour operators in Srilanka have to get themselves registered with the government by which they can get concessional rates in hotel accommodation. If we book through online hotel accommodation sites like booking.com/agoda etc., the rates quoted by them are higher. If we go directly , we are considered as “foreigners” and the rates are different. Also, few bookings online were cancelled by the hoteliers citing some reason. So, it is better to plan through reliable tour operators like “Ramayana Tours” for a hassle-free trip. They had offerd us 10 seater A/c Luxury model High end vehicle for our trip, Family A/c room at all places, Jain breakfast and dinner. Coffee addicts may have to make their own arrangements as we don’t get south Indian coffee there especially in the southern and central parts. Cost of living is on the higher side compared to us. You get fresh vegetables,fresh fruits and curd everywhere.
Our customized itinerary covering Ramayana places on daily basis was shared with M/s Ramayan Tours ,srilanka (also known as Flywing Tours) who ensured that we have a comfortable trip. Mr.Kingsly-the chairman of the company with whom we were negotiating assured us excellent service and stood by his word. In Srilanka, there is a restriction on speed limit and night driving–the vehicles cannot exceed 50 KMPH . In our case, the travel agent risked the two restrictions. Usually the guide and chauffeur don’t provide service after 7 P.M. So, he deputed his son who is the Managing Director of 3 travel companies to guide us and also arranged for a young reliable person who drove beyond the stipulated time. We used to travel for about 10-12 hours daily at 80-100 KMPH and usually reach the hotel for night stay after 9 p.m. only. WE visited two sanjeevini drops but could not view Ramasethu due to government restrictions .
After taking leave of our Aathu Perumal, myself along with my wife and 2 daughters carrying our yatradieties-(Sita Lakshmana hanumathsametha Sri Ramachandran, laddugopal, giriraj, srimurthis, dwarakasalagramam, swamyramanujar and our acharyars pic ) left Thiruvengadam and took the night flight to Colombo via Chennai on 10th august ,2018 reached Colombo at 3 A.M.on 11 th August, 2018. The flight was delayed by an hour . WE were warmly welcomed by Mr.Kingsly and his son,Mr.Ishaara whose Office address and phone numbers are mentioned for devotees to take up similar yatra .
Drove us to Hotel Crown Plaza in Katunayake which is about 5 kms from the airport and retired for the night.
In this article, a brief account about the location ,actual distance etc. is given for quick reference. WE started from west (Colombo) and proceeded down south, moved towards central srilanka, north-east, north and ended along the west coast.
WE traveled for about 2300 kms in 8 days but didn’t get strained at all due to the smooth drive on the lovely well maintained roads(no bumps/speed breakers) surrounding greenery was a feast to the eyes, the weather was cool with average max.temperature around 22 degrees , no noise pollution. The places around Kandy are on the hilly region and the driving time would be more compared to other places. The travel operator provided a brand new Nissan High Roof A/c vehicle .
The details and importance of the above holy places would be shared soon in the coming blog posts
It was during this time the great King Prataapa Rudrudu was ruling Andhra pradesh. Once while returning from Srisailam after his worship to Paramasivan , Prataparudra stopped and camped at Ahobilam .
The most sacred shrine of Lord Narasimhar at Ahobilam is located in Kurnool district of Andhra Pradesh in the hills of the eastern ghat.
The temple consists of nine shrines to Lord Narisimha located around a 5 KM circle. The shtala Purana states that PakshiRajar Garuda prayed for a vision of Lord Narisimha . Garuda commended his penance near to Srisaila Kshetra .
After long years of penance Lord manifested Himself in the cave of a mountain.
Few miles to the north east of the holy mountains where Garuda was performing penance a vision of HIS manifestation was granted to Garuda………………..
who after obtaining as sign of location of the mountain cave gladly traveled to the holy spot and was blessed to be graced by Satswaroopa , Mahapurusha , Lord Jwala Narasimhar not easy accessible to common people those days
Garuda worshipped the Lord and glorified LORD as Ahobilam is…
So am I. You see over there.. yes, that’s a big town. And there is a large well. Its water used to be very sweet. I know that. I have stayed in this town. Can you please some bring water for us?” Bringing water for them.. If they had asked for his life Ramanuja would have given it happily. “I would love to do it my Lord, sorry, Sir. But you see I don’t have any vessel with me.
Swami Ramanujacharya’s very first Guru was his own father swami Somayaji. The lessons started from a very young age. Unfortunately as his father passed away when he was just sixteen the lessons came to an abrupt end.
By that time Ramanuja had been married and the family along with his widowed mother had moved over to Kancheepuram. Ramanuja was in search of a good teacher. The only person available was Yadavaprakasa who was originally a part of the Advaita movement .
Later he broke away from the group and started teaching on his own. He openly declared that he was not happy with the Great Shankara’s commentary on Brahmasutra and was attempting to write his own commentary.
Yadavaprakasa could not tolerate any criticism. He was egotistic, eccentric and positively cantankerous. But he was well versed in Vedas and Shastras. He was an authority on magic, spells and evil spirits. There…
When one thinks of the holy place Pandharpur , mind races to have darshan of Lord Vittala and when the quest to know about his devotees begin , the biography of the great saint Santh Tukaram brings tears .
Santh Tukaram appeared during the year 1608 A.D in a small village Dehu in Poone district which is about 41 kms from Ahobila Mutt, Pune . and seven miles from another important place Alandi—the place honored by the Samadhi of another great saint Jnaneshwar.
Tukaram from his childhood worshiped Lord Vittala of Pandharpur.
His Elders constructed a small temple of their own and dedicated it to Lord Vittala . His family members, since many generations, had participated in the ‘Wari’ of Pandharpur, i.e., the annual pilgrimages to Pandharpur on the eleventh day of the month of Ashadh (June-July) and again on the eleventh day of the month of Kartik (October-November).
When Tukaram was about seventeen years, he lost his parents and about that time, his elder brother left the village and went to Varanasi seeking spiritual salvation.The next few years, were almost cyclonic in their effect for Tukaram.
Taking advantage of his state of mind, the debtors would not repay whatever was due to him and the creditors began to trouble him for the money due to them.
Tukaram tried his hand in several ventures of trade and came back either with empty hands or with a loss as he was a man of simplicity and humane to the core .
He was robbed of everything by confidence-tricksters who gave him gilt brass ornaments in exchange for all the money he had with him.
He was a simple person who could not see others unhappiness people .One occasion, returning home, he came across a poor man along with his family starving. He could not see their plight . He just gave away the profit as well as the principal which his wife had borrowed for some petty business.
Seeing his behaviour , Tukaram was not entrusted with anything valuable when he went far from home.
Tukaram’s wife Jijabai helped him again and again to set up a small shop in his own village, but she was always convinced by Tukaram that serving all the beings , no matter it was fellow human beings , animals , insects etc was his only goal . Tukaram used to sit in the shop doing kirtan and being very kind and honest to his customers. As usual due to his compassion to his fellow humans , he became bankrupt very soon as he never thought of himself and family .
Sant Tukaram saw Lord Panduranga in all creatures. Once he was asked to guard a corn field. He liked this job as it did not hinder with his habit of Namakirtan on Lord Panduranga. The birds would see human presence and fly away without touching the corns. But as Tukaram got immersed in his abhangs, the birds started to feed on the corns. Seeing Panduranga in all the birds, he, instead of scaring the birds away, fed the birds with more corns from the field that he was supposed to guard, thus gaining the wrath of the owner.
During the years 1629 and 1630, the country was facing severe famine. It was most difficult period The promissory notes dues for the family became dead letters of credit as nothing could be realised during the famine.
Tukaram lost his people and cattle .Very upset he went into the Bhamnath forest nearby. For fifteen days he stayed there meditating on the Supreme Lord without any basic needs .
He realised the true knowledge with his penance . The revelation made Tukaram more aware of the purpose of his life .He slowly withdrew his love for his household, wife and relations.
He gathered all the promissory notes and threw them into the Indrayani river, in spite of the protests of his relatives.
He reconstructed the temple which had fallen into disrepair and began to spend his entire time in Naama Kirtan. His mind was now steady fast with total surrender .
As a result of his whole-hearted devotion , Tukaram was rewarded with Guru Upadesh.
As elders say , SathGuru visited Tukaram in a dream. Tukaram describes this, as the greatest event of his life, thus
“The Sadguru came to me in a dream and was really very kind to me, though I had done nothing to deserve it. He met me when I was going to the river for a bath and placed his hand on my head and blessed me and advised me to do Japa …….of Jai jai Ramakrishna Hari. Tukaram’s joy knew no bounds.
Tukaram began to spend his life more and more in devotional practices, study of the works of great saints Jnanadev, Namdev and Ekanath thus getting inspired to pen Abhangs
Whenever Tukaram began to perform Kirtan, people began to flock in large numbers considering him as a realised saint and give him all the respect.
This was resented by a small number of people who sent a report against Tukaram to Rameshwar Shastri regarded as a learned Scholar during those times . Due to his standing in society , he forced Tukaram to stop all those activities which will pull crowds due to his kirtans .He instructed him to stop penning abhangs and, that he had already made, should be drowned in the nearby Indrayani river.
Tukaram held all elders in great reverence,. He was sad . He immediately brought out of his home all the works , bound them together, tied a big stone round the bundle, and threw it into the river in presence of the village elders .
Tukaram’s traducers, who were jealous of him, were greatly pleased. Tukaram did not mind their taunts. He thought , was it a big fault for merely, singing the praise of Lord in his abhangs as advised by Lord himself .
Dejected , Tukaram sat on the bank of the river Indrayani praying to Lord Panduranga to forgive him and show some way out as Naama sanKirtan was his breath . For thirteen long days he thus sat unmoved without water, food or sleep seeking Lords guidance .
On the fourteenth day, one of Tukaram’s followers, in a dream, saw Lord Panduranga advising him to fetch the Abhangs composed by Sant Tukaram floating on the surface which was intact.” .
Tukaram was moved by the mercy of Lord and thus in ecstasy he delivered Abhangs blaming himself for doubting the word of Lord and putting Him to so much trouble of having to preserve the poems in water for thirteen days.
By this divine incident, Tukaram’s name and fame spread far and wide. Materially he remained poorer but spiritually richer . He was always in Naama sanKirtan and he earned nothing.Whatever LORD arranged was his meal and wherever he moved he comforted himself under trees , ashrams , temples no matter where he was . It was Naama sankirtan always .
The great Maharashtra King Shivaji was a great admirer always supporting his devotional services .
Tukaram always advocated Saguna Bhakti in the form of repeating His Name and in the form of singing LORD’s praises. He said Bhakti was the higher form of devotion and service was even higher than Mukti.
Many wonderful events have occurred in Sant Tukaram’s life. His fame spread throughout the land, but he himself remained unaffected by all that. He knew the exact time when he would depart from this world. He grew weary of living and thought his time was being wasted in attending to the wants of the body when it should have been better utilised in Kirtan, Bhajan and praise of Vithoba.
He prayed to the Lord that he might be taken away soon to His lotus feet where he could remain worshiping Him continuously for ever and anon.
Once Tukaram’s told his friends that he would be going away to meet Vittala in a few days. No one believed his words .Finally that day arrived . He called all the villagers for a Akhanda sankirtan . The night was splendid . Many came to hear his kirtans and the last kirtan before was memorable in many respects as the subject was Harikatha.
Tuakaram continued ..my brothers and sisters …
“Harikatha is like the union of three holy rivers—Lord, the devotee and His holy Name.
By participating in this kirtan one’s sins are burnt and one is purified.
And my children ….
Even the pebbles lying around here become holy and fit to be worshiped.
And…….
“Though you all bear the responsibilities of family life, never ever forget our Lord Panduranga.
Never forget to worship Him and sing his praises.
Pandharpur is very near you.
It is the Vaikuntha on this earth.
Please Go and worship the Lord there. It is my experience that the Name of the Lord alone will save you at the time of death.
All of you have protected and maintained me in your midst for such a long time. I can never repay you and I am very grateful to you.
I shall ever pray to Vithoba to bless you all and take you all to heaven after this life. This is my goodbye to you all and this is my advice to you.
I prostrate before you and beseech you with tears never to forget the Name of the Lord. Always do Kirtan and Bhajan of Lord Narayana.
Do not be anxious about your material welfare.
The Lord will look to it.
This is all ephemeral. The Lord’s Name is eternal.
Depend on it only, live and sing the praises of the Lord.
Do Japa of Ramakrishna Hari and He will always save you.
This is my last request and advice to you.”
The Lord’s Name is eternal rest all is ephemeral
Error
This video doesn’t exist
Thus passed away one of the great saints of Maharashtra with Lord’s Name of his lips, singing praises of Him.
Tukaram left this world during the year 1649the second day after the Holi festival . Every year the day of his disappearance popularly known as Bheej is remembered at the banks of the river dehu .
Thousands of devotees assemble near to this holy place
This place is located inside Military area. We were fortunate to be here unexpectedly during our Pandharpur yatra few years back .
The vehicles had to be parked before one enters the military area . From the parking area, the temple is about 3-4 kilometres.
Most of the devotees join singing bhajans holding Tulasi pots on their hand, some playing tambura , kartaal etc.
It is usual practice of the devotees to fast on that day and have prasadam only after taking Sant Tukaram’s blessings.
Along with us, other devotees joined and within no time, the bus was jam packed. The bus was however parked at a distance of about one kilometer. The entire place was charged up in devotional fervor.
A devotee was singing Abhangs and was so glad to share the meanings and the essence of the various teachings of Santh Tukaram which am reproducing ….
Tukaram Maharaj prays to LORD to grant him a boon of being small as a small ant ……………gets a grain of sugar to eat.
A giant elephant is made to bear pricking of the weapon by its controller.
Tukaram Maharaj says, he who has a great ego undergoes great troubles.
He asks us to understand the benefit of not having an ego.
There is no happiness greater than the peace of mind.
Everything else causes sorrow.
Therefore make your mind peaceful to see the inner light.
One with a mind agitated by anger and lust has to suffer ensuing restlessness.
A peaceful mind is free from such sufferings.
One, who is able to control his sense-organs, is capable of forgiving others.
Such a person gains recognition and establishes his relation with Lord Vittala.
Even if a huge agricultural field has been inherited then that won’t give harvest unless it is cultivated.
Tukaram Maharaj says, one should understand this fact without burning one’s heart.
Pandavas were sent to exile in the woods but they held Lord Vittala in their hearts. Pralhada was tortured by his father but still he meditated on Narayana in his mind. Sudama, a brahmin, was afflicted by poverty but he did not forget Narayana. Tukaram Maharaj says,
O Lord Vittala we should not forget you even at the time of being under the mountain of miseries…
A donkey that is made to have bath in a sacred river does not become a horse. He, who does not have a pure mind, does not listen to any good advice.
Even if a sweet juice is fed to a snake, there won’t be any reduction in its poison.
There are many who proclaim themselves as saints. How can we accept unless we see their behaviour.
There appears a stream of water only for a while after it rains.
Later not a drop of water is seen.
A particle of snow appears like a diamond as long as it does not meet a hammer.
Dogs barking at an elephant develop pain in their mouths. The elephant is least affected by this. Monkeys mocking at tiger invite disaster for their lives. Tukaram Maharaj says, he who mocks at saints will lose his face.
A monkey puts its hand in a vessel containing peanuts. After taking peanuts in its hand it cannot take out its hand as the mouth of the vessel is not big enough.
The monkey for the sake of handful of peanuts does not go away and is caught.
A parrot sits on a string laid by the hunter. The string inverts its position and so is the parrot. Due to high voltage fear the parrot firmly grasps the string and forgets that it has two feathers to fly away.
The parrot is caught ultimately. Tukaram Maharaj says that it is not surprising if creatures without brains behave like this. It is surprising to see human beings forgoing their greatest interest for a pittance.
Earn money through an honest business.
Spend money for noble cause by maintaining equanimity of mind. Work for others’ welfare. Dont say harsh words for others. Consider others’ ladies like your mother and sisters.
Show kindness to all beings.
Rear cows and other cattle. Make possible arrangements for drinking water at remote places for quenching the thirst of people.
Dont harm others. He, who abides by the above teaching, spreads good name of his parents all around.
The virtue of renunciation that is required for realising Panduranga is also acquired through such actions..
A creeper of nectar will bear fruits of nectar. This will also result in continuous rise in the seeds of nectar. Like this association with good people results in all round increase of happiness. From a seed originates a tree.
From a tree countless seeds originate.
Who would like to be crucified on a cross of sandalwood? Similarly none would like to remain tied in the chain of gold. Similarly whatever knowledge one gains is a burden if that raises one’s ego.
A dead tiger filled with stuff appears like a tiger. Actually it is not a tiger. A coin with gold plating is not a coin of gold. This fact is clear if it is observed closely. A monkey dances as per the training of its master, it does not have any talents of its own.
Tukaram Maharaj says, he who keeps stock of absurd virtues has to suffer embarrassment.
The best worship of Lord Vittala can be performed by the mind. There is no need of instruments and implements for performing a puja.
The purpose of worship is to understand the mind, to understand the truth.
The final benefit or loss will be caused by the mind.
Mind is the seed that gives birth to the tree of action.
He, who has merged his identity with the Lord Vittala,
cannot see others suffering. Tukaram Maharaj says, making the mind calm is the true worship.
Tukaram Maharaj says, let us be equanimous in happiness and misery.
There is no discrimination for devotees in the eyes of the Almighty. He is waiting for those who have devotion in their minds.
He eats coarse grain offered by Vidura.
He protects Prahalada in the house of demons.
He helps Rohidas to dye clothes.
He helps Kabir to weave cloth.
He helps Sajan Butcher selling meat.
He helps Sawata Mali in petty agricultural operations.
He helps Narhari in performing chores of a goldsmith.
He helps Chokhamela for grazing cattle.
He drives the chariot of Arjuna.
He eats with great love dry food offered by Sudama.
In the homes of milkmen he does the task of maintaining cows
He acts as a doorkeeper for King Bali. He repays loan of Yekoba.
He takes birth as a human being for the sake of Rishi Amba.
He drinks a glass of poison for Meerabai.
He becomes a low breed person to pay off loan of Damaji.
He carries earth for Gora Kumbhar.
He repays loan of Narsi Mehta.
He is still standing on a brick for Pundalik.
Parents of Pundalik are great to have such a great son.
Thanking Supreme Lord for the wonderful company , we joined the ocean of ecstasy relished by great devotees of Lord Vittala …
Tukaram’s abhangs was being played everywhere through the sound systems. There is another arc with the beautiful words “ JNAN,BHAKTI,VAIRAGYA TUKARAM”. The crowd reminded us of Brahmotsava celebrations in Tirumala.
Amidst the sea of devotees more than a lakh of devotees ready to witness that miracle which happens every year at noon. A big cut-out of Lord Pandurangan from a distance attracted everyone’s attention.
On the way, we could have sparsham of Tukaram’s padhukas which were placed in a palanquin. Unmindful of the scorching heat and clasping each other’s hands we proceeded to Tukaram’s Samadhi mandir. On the left side, we have darshan of Indrani river which was witness to the various incidents in Tukaram’s life flowing peacefully.
Many pilgrims were purifying themselves in the water. This river which flows past Alandi, brings Jnanadev’s blessings too along with her to this place. Pilgrims who have a holy dip are benefited with Jnanadev and Tukaram Maharaj’s grace.
TUKARAM MAHARAJ TEMPLE IN PANDHARPUR
Sant Tukaram like Nammazhwar was the only person who left to SriVaikuntam with this mortal body. Elders reveal Lord arranged Garuda vahanam and singing the praises of the Lord , while everyone was watching, Sant Tukaram embarked on the Garuda vahanam and ascended to Srivaikuntam.
He promised his followers that on every disappearance day which falls on the second day after Holi ,popularly known as Bheej, he would come from Vaikuntam exactly at noon in the form of a gentle breeze to this place and bless the devotees. Because of the gentle breeze, the leaves of the tree which was a witness to the incident gently move and the leaves fall.
To enable the assembled devotees who stand far away from the tree, the temple authorities have tied a red flag as an indication. When the breeze gently blows, the red flag moves which can be witnessed by everyone. The assembled devotees continuously sing the abhangs and as noon approaches, the fervor and intensity of the bhajans increases. Words cannot describe the sight. One has to personally witness this incident. We were there … to receive Our Bhaktha Tukaram’s blessings …What a journey it was ..
Sadhu Satsangh ki Jai ..
Bhaktha Tukaram ki Jai
Adiyen Ramanuja dasan
Pics/ Videos :
Credits to all Lord Vittala devotees who uploaded in social media /Google pics
The saints believed that God is within all living beings .An important spiritual practice followed by them was the chanting of Lord’s holy names . Remembering Lord and repeating his Holy Name was most important . Another ingredient for the spiritual life was kirtana or bhajans, the singing of hymns of praise of the Lord . All these spiritual practices helps in transforming the body, emotions, thoughts, and one’s very existence into expressions of the soul, our true identity and spiritual essence. This makes it easier to have enough peace of mind and enter the world of the supreme soul seeking bliss .
The great devotee of Lord Vittala , Namadeva used to go to a nearby village Gopalapur to pen his emotional filled divine abhangs on Lord without any disturbance.
One day , it was getting delayed and he did not turn home for lunch.
Namadev’s wife who was concerned for the delay , walked along with the lunch to Gopalapur. She requested her husband Namadeva that he should have his lunch as it was getting late . But Namadevar was in a different mood completely .His thoughts were filled with Lord Vittala .
He advised her to leave the lunch in the basket and carry on with her daily works
Rajayi his wife with respect kept Namadeva’s lunch in a bag near him and left the place . A dog quickly got hold of the chapathis in the lunch bag and ran away with…
It is mentioned in Sri Venkatesa Suprabhatam, the range of 7 hills are celebrated as Seshalam, Garudachalam, Venkatadri, Narayanadri, Vrishabhadri, Anjanadri, Neeladri and represents the great serpent bed As per Upanishads , in brief the Jeevatma passes through five stages in its spiritual evolution , namely, Annamayya kosa , Pranamaya kosa , Manomaya kosa Vignanamaya and Anandamaya kosams.
” TIRUMALA is most holy shrine and Lord Vaikuntanathan out of abundant mercy has appeared as Lord Venkateshwara in this yuga for our upliftment . The sacred TIRUMALA Hills consists of seven peaks considered to be seven-hooded Adhisesha
. Before seeking to have darsanam of LORD , the devotees are supposed to shed the inherent tamasic qualities and approach with sattva gunam for HIS darshanam .
Elders advise us to reach the foot of the Tirumala Hills and have a holy dip at Azhwar Theertham presently called as Kapila Theertham before ascending the Hills.
This divine place is located enroute to Tirumala . Out of the 1008 theerthams located in and around TIRUMALA HILLS , Azhwar Theertham ( Kapila Theertham) is the only natural spring located at the foot of the Hills.
On the shores of Alwar theertham is enshrined Sri Lakshmi Narayana Perumal gracing the devotees . Lord is gracing…
AT the behest of Pundalikan, Lord resides here and gives darshan to millions of devotees . As Lord stands on Vittu(brick) , HE is glorified as as Vittalan.
The place where the Lord stands is the present temple.
The Saints like Namdeo, Dnyaneshwar to Tukaram wove their life around Vitthala and saw in Vitthala their brother, father, friend and a compassionate Lord who could bless them with ultimate salvation.
“Vittala ” is our Compassionate Lord who mingled with all the devotees by taking various roles like a cobbler, barber, servant, potter, gardener thus assisting his devotees in household chores and helping them in their own spiritual up liftment and seek salvation
Pilgrimage to Pandharpur near Sholapur in Maharashtra and having darshan of Lord Vittal is incomplete without mentioning the great devotee Pundalikan.
Pundalaikan who hailed from southern part of India undertook a pilgrimage to kasi along with his parents and family . As his old parents couldn’t withstand the long journey they camped on the banks of Bhima river in the present Pandharpur.
As there was no improvement in their fitness and due to their old age , they decided to stay there forever serving LORD and his devotees .
Pundalikan was a caring and obedient son .
Always in the service of his parents chanting the holy name he continued to start a fresh life being at this new place.
The Divine Name of ‘ Jai Jai Ramakrishna Hari Jai Jai Vasudeva Hari’ ever reverberating in this holy town made him swoon into transcendental…
There lived a devotee named ” Lakshmi Narayana ” in this holy place . Narayana spent his entire life doing services to Lord Aramudhan. He was the one who built the Rajagopuram which is app 44-m tall, 11-tiered tower by collecting small small donations from devotees and strived hard to finish the task .
Once , the great Thirumisai Azhwar came to have a darsanam of Lord Aaraamudha perumal near Kumbakonam at Tamilnadu. Azhwar was very much impressed by Lord’s beauty .
He instantaneously recited ..
Nadanda kalgal nondhavo nadunga gnala menamai
Idanthamei kulungavo vilangumaal varaichuram
Kadanda kaal parandha kavirikarai kudanthaiul
Kidanthava yezhundirundu pesu vazhi kesane
Meaning O lord ! your lotus feet must be feeling the pain walking the worlds covered with mountains, thorns etc .
Your lotus feet are very soft that even Mother Lakshmee feels her service may hurt LORD if she touches them.
AzhwAr then realizes that as LORD went to the pAtALa lOka to rescue Mother during varAha avatAra, perhaps due to this LORD should be relaxing in this pose .
While Azhwar was enquiring , Lord casually lifted up His head to get up and reply to AzhwAr as he said said ‘pESu’ in…
There are nine Dwarakas known as “Nava Dwarakas” out of which five (Pancha Dwaraka) are very famous holy dhams visited by all vaishnavas .
The “Nava Dwarakas” are listed below
1) Mukti Dwarka (Gomti Dwarka)-main temple located in Dwarka in Gujarat
2) Rukmini Dwarka (4 kms from Dwarka)
3) Bhet Dwarka ( in an island 8 kms from Dwarka)
4) Moola Dwaraka (Rajkot-Dwarka route)
5) Sudama Dwarka (Porbandhar)
6) Nathdwara (near Udaipur in Rajasthan)
7) Kankroli Dwarka (near Nathdwara)
8) Prabhasa Theertha (Veravel near Somnath)
9) Dakore Dwarka (near Ahmedabad)
Dwaraka is one of the four important dhams(holy places). The other three dhams are Puri, Badrinath and Rameswaram. Dwaraka is counted as one of the seven “MUKTHI THARUM KSHETRAMS” ( MOKSHA STHAL ). The other six are Mathura, Ayodhya, Kasi, Gaya, Kanchi, Ujjain.
The Supreme Personality of Godhead, Sriman Narayana out of abundant compassion appeared as LORD Krishna to save the good and destroy the evil.
As per divine plan, Lord Mahavishnu appeared as the eighth child of Devaki and Vasudevar in Mathura, the holiest of all cities during midnight on krishna paksha Asthami thithi in the tamil month of Aavani (Sravanam) in the closed jail which was fully guarded on a rainy night. The Lord appeared as a child with chathurbhujam holding the divine weapons Sankhu, Chakram, Gada, Padmam to Devaki and Vasudevar to reaffirm that HE had fulfilled their early wish. Vasudeva out of vatsalyam prayed the Lord to assume the form of a child and immediately the Lord who is the controller of the Universe obeyed him as an dutiful son .
What can He do for us?
Can He kill the whale with a weapon ?
Can He save the ship?” retorted the captain.
A trace of a smile came over the old man’s face. He appeared so calm and composed at that moment of crisis.
“ Lord Jagannatha is my only resort.
Any danger is dispelled if one prays to Him,” the old man said passionately.
“He makes a human response.
His mystery is inscrutable, even to the demigods, what to speak of mere human beings. Yet when we call to Him, He comes and helps us instantly .”
A French sailor was coming to Pondichery from Calcutta by his ship through the eastern coast of India and was bringing a big bell from a port of France to the church of Pondicherry .
The ship was moving parallel from the shore of the Bay of Bengal and proceeding through the parts of Chandipur, Paradip in Odisha .
People belonging to France and England were in that ship.
His assistant suddenly saw a giant whale big enough to swallow the whole ship. He was scared and could not speak .
His voice was choked as he saw that the ship was heading directly towards the creature.
He dared and shrieked “ Captain! All alert!”
The sailor was taking a reading of the ship’s course from the chart in the control room.
Hearing the call, he rushed out, a little perplexed.
Puranas reveal that out of many thousands of gopis, sixteen thousand are predominant and among them 108 gopis are very close , eight are still more prominent . Radharani and Candravalli are very prominent and Srimathi Radharani is the most prominent. Because Radharani possesses all the charm and sweetness to attract Lord Krishna .The Eight Gopis who are the foremost, dearest and most beloved friends of Shri Shri Radharani are glorified as Asta-sakhis Gopis .Their names are Lalita, Visakha, Chitralekha, Champakalata, Tungavidya, Indulekha, Rangadevi and Sudevi. check the appended blog post for more details
Braj Bhumi is the most sacred dham spread over 168 miles- 42 miles on each direction with Mathura as the center. The holy place comprises of Mathura, Goverdhan, Gokulam Barsana ,Vrindavan and the surrounding 12 forests. The Supreme Lord manifested Himself as Lord Krishna along with HIS attendants and enacted various pastimes 5000 years ago in Dwapara yugam which attracts millions of devotees to have darshan of this holy dhaam repeatedly .
Lord Krishnavataaram is the POORNA AVATARAM of Lord Maha Vishnu. Every inch in this place is sacred because of its association with Lord Krishna’s lotus feet (as He walked over all these places).
Anyone who visits this sacred place is bestowed with divine love . This is one of the seven mukthi tharum kshetrams , the rest being Ayodhya, Avatnti, Kasi,Kanchi, Puri, Dwarka. Also, Mathura is very dear to Lord Vishnu as it has Lord’s association in all the…
Swamy Ramanuja felt to himself that as Lord Krishna preached eighteen chapters to Arjuna before revealing the final word , in order to test Arjuna’s mind the eighteen trips imposed upon me by Acharyar was to condition my spirit in seeking the nectar of instructions .
Swamy Ramanuja went to meet Acharyar Peria Nambi .
With all humility he prostrated himself and apologized for any offense he had committed in falling short of having the darshan of “His Holiness Acharyar Swamy Yamunacharyar”.
Swamy Ramanuja expressed his misfortune in not being able to serve the legendary Acharyar Swamy Yamunacharyar and missing his elderly counsel in a whisper .
Gurudeva ! said Ramanuja I need that knowledge !!
With great delight the Acharyar replied
My child ,
The essence of our Holy faith is embedded in the Dwayam Mantra !!
The power and the purifying meritorious essence is absolute healing ..
My dear child ! Remember !!
There is but One God and He is All merciful and is therefore is our only way .
He is all knowing and All mighty and is there for our sake .
The Lord answered his prayers and told him,”My dear Ananthalvan, I wanted to partake of the service you were doing for me and for the devotees.
You would not allow me to join you in the service. You were after me in rage and threw the crowbar at me which hit me on the chin.
How can you forget it so soon?”Ananthalvan was awe-struck and in fear begged of the Lord for forgiveness for what he did.
He applied herbs and stopped the flow of blood.
Millions of devotees throng the Tirumala Hills practically round the clock throughout the year for having darshanam of Lord Venkateshwara .
It is always the darshan what he gives us than what we seek .
Many will share their experiences having darshanam with moist eyes . However , Very few are aware that when we walk inside the temple , to the right side of the Main entrance we can see a crowbar tied to the wall which has a glorious past .
As we move towards the sanctum sanctorum of Lord Venkateswara , how many will remember that there was a time , just a thousand years back, when the Hills were deserted with not much of human habitation in sight .Swamy Ramanuja had visited the Hills thrice. His maternal uncle , Peria Thirumalai Nambi gave him discourses on Srimad Ramayana for several months at the Hills.
The ardent desire of any devotee is to seek an everlasting darshan of Lord Venkateshwara at Tirumala and… If this darshan is without any physical disturbance or interference by the volunteers , the soul dances in ecstasy.
There is no dearth of pilgrims who wouldn’t stop gushing about their opportune darshan lasting for even a fraction of second or so with our beloved LORD while there are so many others who excitedly wait for Lord’s darshan patiently even for days .
Tradition has it, that hands of man did not work for the dhruva bera ( Main deity )of Lord Venkateswara .
The Supreme Lord with abundant mercy manifested himself in the present form that could easily be worshiped by mortals. It is described in Mousala Parvam of Sri Mahabharatam that when Supreme Lord Krishna decided to complete His incarnation, a divine play was enacted. After the fall of Yadu dynasty , Lord Krishna was…
The great devotee of Lord Venkateshwara sage Annamaya in a kirtan reveals .
.Lord …( I pray to You, Oh Lord! Please be beside me! )
If YOU are the Lord incarnated on the Venkatadri mount, YOU are bound to be by my side!
It is You, Oh Lord, who have made me to become Your devotee;
It is You, Oh Lord, who have knocked my doors ~ only to grant me the Protective asylum under Your Lotus Feet;
You are the ONE who enlightened me;
This is the eternal bliss for me!
This is the Para-Tattvam for me!
This is my moksha-marga (and salvation)!
The above famous Mangala sloka recited in every temple and household glorifies the Lord of Seven Hills (Tirumala) Lord Venkateshwara as “ the Lord who out of deep love for his devotees vacated Sri Vaikuntam along with Goddess and choose to reside on the banks of Swami Pushkarini in Tirumala ” the sacred hills which is also glorified as Adivaraha kshetram.. (cluster of seven Hills )
Various puranas describe about the appearance of the Lord in the Seven Hills. Adiseshan with seven hoods is believed to have assumed the form of the Nallamalai hills for Lord’s ascent .
Tirumala is considered to be the head of Adhisesha while Ahobilam is considered as the middle part and Srisailam as the tail of the adiseshan. An aerial view of the hills authenticate the shape of the hills in the…
“Oh my dear devotees who desire for Moksha seeking Swamy Mamunigal’s lotus Feet listen ….
taking refugee at the Lotus feet of Swamy Mamunigal will definitely lead us to the blessings of “Amanavan” who allows us at the entrance into Sri Vaikuntam” as we are Swamy Manavala mamuni’s disciples …
Lord Sriman Narayana incarnated in different avatharas in this world, for spreading the message of the liberation for the jeevatma from this material bondage .
Anathya swaroopam
Unsatisfied , LORD summoned His serpent couch, the nitya-soori (eternally free soul) .
Adisesha, and instructed,
My dear Adishesha !
“Go down to the mortal world and live there for 200 years, and through your exhortations, empower the people with knowledge about their true nature and make them come to..
My world, so that they enjoy “eternal bliss” forever …….
Accordingly, Adishesha appeared as “Swamy Ramanuja” in the age of Kali, where Adharma was in the forefront due to the karmic vasanas .
Swamy Ramanuja followed LORD;s directives by spreading the divine message of Azhwars and the true knowledge to seek Lord’s mercy and disappeared at the age of 120.
The Lord was not satisfied with the developments and felt the…
Bhattar used to feel low during the darshan of the processional deities after Abhishekam ( Thirumanjanam ) wearing wet clothes and used to contemplate …..
Oh Supreme Lord !! when your Highness are not able to convince obstinate people like me with your abundant compassion for our final upliftment are you………………….
My LORD……………….
.My savior ……………………………………………………………..
adorning yourself with the wet clothes so as to take an oath and convince us ??
Lord’s presence is our strength and HIS absence our weakness …………
Once a new disciple approached Acharyar Bhattar and asked him………..
… Swamin ..
Please clear my doubt . What qualifications are needed to recite the Lord’s names ?
Bhattar smiled and replied ,
My dear child ,
When you stumble on the road OR unknowingly face a danger .., what do you say instantly ..the disciple said I will scream AMMA …. …
Now tell me what qualifications were needed to call AMMA ….
The disciple did not have any answer ….
My child !! continued Bhattar ….
One who goes to bathe in the Holy ganges indeed need not cleanse himself beforehand by dipping in a salt water pool .
When we wish to be saved what more qualifications do we need than simply to desire it and forthwith fly to our savior LORD who saves us and also make us fit for salvation too .
For realisation of the self, my association with Swamy Ramanuja is essential . No prayer pleases Lord without Acharyar’s mercy. Kooresan politely refuses to accept the gaurd’s honor and walks back to his house . This pastime establishes the supremacy of Acharya sambandham with our poorvacharyas …
Oh Lord ! My father ……………..
when this jiva leaves this body , at the time of death,
Oh My Father !! I need to meditate only on Your Lotus Feet
I am blessed to have realized this, due to Your enormous grace , and…..
I have now come here surrendering to Your Lotus feet at Naimisharanyam
The above verse points out that the eight Swayam Vyakta Kshetrams , Srirangam, Tirupathi, SrimushNam, Vanamamalai, Salagramam, Badri, NaimisharaNyam and Pushkar grant liberation to those who visit the place and seek Lord’s grace . Elders say the Lord as the Archa Murthy at each of these holy Kshetrams signify one Aksharam of the Ashtakshara Mantram .
Naimisaaranyam is 120 kms away from Lucknow between Sitapur and Balmau in the state of Uttar Pradesh .
Naimisaraanyam is 42 kms away from Shidoli .
Naimisharanya is situated on the left bank of the river Gomathi, which is a tributary of the river Ganges .
At ” NAIMISAARANYAM” Lord ( Perumal ) is in Aaranya ( Forest) swaroopam. This is a swayam vyaktha kshethram…
The holy place where LORD NARSINGHA BHAGAVAN incarnated for Prahlada Maharaj …
Please read the vaibhavams of the Nava Narasingh bhagavan .The place is situated 25 Km from Arlagadda in Kurnool district can also be approached via Cuddapah district, Andhra Pradesh ,India.
MORE ABOUT NAVA NARASIMHA KSHETRAM
————————————————————————–
There are 9 shrines dedicated to nine forms of Narasimhar.
Out of this Prahalada varada Narasimhar is in Lower Ahobilam, Ugra Narasimhar, who is a swayambhu and is treated as the divya desa Perumal is seen in Upper Ahobilam. The other shrines are scattered all over the hills.
Apart from the nava Narasimha shrines, “Prahalada padi” where Prahalada studied and “Ugra Sthambam” from where Perumal emerged are usually visited by pilgrims.
There are number of Theerthas in this shrine. A few like Lanjekonneru near Bhargava Narasimhar , Ramatheertha near Lower Ahobilam…
As Lord Narayana came here as ‘Mannan’ to wed Mahalakshmi and asked Nathamuni to share the Divya Prabandham and the Vaishnava Sampradayam to the world at large, he was referred to as ‘ Kattum’ ‘Mannan- Aanaar’ (the Lord who came aa kings and later presented the entire prabandham through Nathamuni).
The above sloka …. reverberates in all srivaishnava temples and homes glorifying the rich sampradaya we have inherited from our poorvacharyas ….Swamy Nathamunigal and Swamy Alavandar, the two great acharyas have been pillars to Srivaishnava sampradayam, took their avatara at the holy place Kattumannar koil, which is 25 kms from Chidambaram in Cuddalore district of Tamil nadu, South India.
Kattumannarkoil (situated on the banks of the vast Veeranam Lake) hallowed by the birth of these Acharyas is the only place with magnificent temples dedicated to Swamy Nathamunigal and Swamy Alavandar.
Swamy Nathamunigal was the foremost Acharya of Srivaishnava sampradaya .
Nathamuni mastered himself in Vedas at a very young age.
He was devoted to Lord Veera Narayana Perumal and spent most of his time performing…
The streets were flooded with wet mud due to this stream .The devotees were dancing in this wet mud chanting the HOLY NAME . Azhwar mentally recalled this sweet incident and expressed his desire that how fortunate he would be to apply on his forehead the wet mud as a holy mark in mark of respect to the great devotees singing LORD’s names ..
The above sloka speaks about the Azhwar who was an Emperor seeking Lord Ranganatha’s darshan every breath ……..
Sri Kulasekhara Azhwar was the sixth among the illustrious Srivaishnava Azhwars. He appeared at a place in Kerala at Thiruvanjikalam and was a great devotee of LORD . He became more effulgent because of his total immersion in rendering service to the devotees Our Elders advise in a verse that …..
Nyagrodhabeeje vatavat pranave sabdajaalavat
sidde tadeeya seshatve sarvaarthaah sambavantih
means
only when we have the feeling of being a servant in the presence of the devotees of the LORD then only we can have the realization of the LORD.
As this is the only way one gets great strength that this quality only can confer us by giving us the objective of realizing the LORD amongs’t the devotees .If one…
The result that one yields in kritha yugam by doing dhyanam (meditation),
the result that one yields in thretha yugam by doing yagnam,
the result that one yields in Dwapara yugam by doing archanai (pooja) ,
the same result is derived in this kaliyugam just by chanting Lord’s Holy Name.
Aadi aadi agam karaindu isai paadi paadi kanneer malgi’…………………..
‘Naadum nagaramum nangu ariya namo narayana yenru paadu’………………..
‘Harer namaiva namaiva namaiva mama jeevanam … na gatir anyata’……………..
More sweet than all other sweet things; more auspicious than all other auspicious things;
the greatest purifier of all purifying things—————-
———————-The holy name of Sri Hari alone is everything…………..
There was a temple of Lord Krishna in a village . The temple was always flooded with several devotees. The mood in the temple used to be festive always . Continuous Hari naama sankirtan made the place vibrating with devotion .The devotional Hari nama tunes took one into a serene mood asking for more . It was a continuous flow of elixir .
The continuous chants made the mind swoon into devotional fervor and nothing else was remembered .There was no hunger or thirst .No desire except for just being there and feeding the soul through these ears the elixir that was abundantly poured . It was sheer bliss .
The journey for a devotee of Lord Rama from Ayodhya to Lanka takes us through many places in India. One such place is Kishkindha …..Proceeding ahead with our pilgrimage to LORD RAMAs Holy abodes few years back , we reached Hampi in the state of Karnataka where the KISHKINDA charitram happened . RISHIMUKHA PARVATAM is the place where Hanumanji met Lord Rama and Lakshman for the first time. Sugreeva had sent Hanumanji to meet them in order to make sure that they were not spies of his brother and arch enemy Bali.
The journey for a devotee of Lord Rama from Ayodhya to Lanka takes us through many places in India. One such place is Kishkindha …..
Proceeding ahead with our pilgrimage to LORD RAMAs Holy abodes few years back , we reached Hampi in the state of Karnataka where the KISHKINDA charitram happened .
RISHIMUKHA PARVATAM is the place where Hanumanji met Lord Rama and Lakshman for the first time. Sugreeva had sent Hanumanji to meet them in order to make sure that they were not spies of his brother and arch enemy Bali.
It is said Hanumanji carried Lord Shri Ram and Lakshman on his shoulders and took Lordships to Rishimukh Parvat to meet Sugreev. The capital city of Sugreev “Kishkinda” is also near by..
This kingdom is identified to be the regions around the Tungabhadra river (then known as Pampa Saras) near Hampi in Karnataka.
To reaffirm the faith of HIS devotees, LORD conversed with HIS devotees time to time .There are three incidents which our Elders keep saying about the compassion of the LORD in temples .
To reaffirm the faith of HIS devotees, LORD conversed with HIS devotees time to time .
There are three incidents which our Elders keep saying about the compassion of the LORD in temples .
Srirangam Sri Ranganathaswamy Kovil
At Tirumala – Tirupathi, Lord Venkateshwara used to converse with the King Thondaman Chakravarthy . In Kancheepuram, Lord Vardarajar used to converse with his dear devotee Swamy Tirukachi Nambigal who used to fan him daily .
Similarly at Srirangam Lord Ranganathar used to converse with “Tiruvilakku pichan”the temple servant who used to light the lamps in the temple .
It is a general practice all the devotees surrender to LORD and express their gratitude pain and love for the LORD in this material world.
Few devotees develop extremely intimate relationship with the Lord conversing freely and interact almost daily treating him as a human friend.
Once a great Acharyar was explaining to his disciples about the King Yayati life in Sri Vishnu Purana . The discussion became more interesting .
Two of his disciples asked..
Swamin .. .
Please tell us the difference between Bhakthi and Prapatti..
which is the best ?
Acharyar replied……
My child !
Bhakthi is a slender stream of love proceeding from puny efforts a creature is capable of producing in his heart cavity and this is necessarily subject to many slips…
whereas Prapatti ( Unconditional surrender ) is the mighty flood of grace pouring down from the All compassionate SUPREME LORD the creator nothing withstanding the rush of the torrent…..
Bhakthi as it is, needs constant efforts with exertion whereas
Prapatti is mighty flood of grace pouring down from the Supreme Lord as a natural downpour …
The disciples continued ..
Acharya !!
What chief moral lesson needs to be derived from the episode of King Yayati in Sri Vishnu Purana …..
My dear Child !!! replied the Acharya …
The jiva experiences several pleasures as he is infatuated with many things in his previous births .
Unsatisfied he once again takes birth and falls into samsara which is a succession of unfulfilled desires .
Under delusion imagining his parents , brothers , sisters , wife , children and grand children would fulfill his desires and give happiness he craves for their long lasting company. However as years pass , the karmas mature and then the realization starts . He faces unlimited sorrows .
Even the so called pleasures becomes meaning less as the drops of honey which rests on a mustache .
In the beginning of Life he is surrounded by pangs of hunger and during his childhood he suffers from ignorance . The middle age passed with some knowledge but having strength in body and senses he faces misfortunes , dangers , humiliation from powerful people . After retirement the body grows older , the heart grows fonder and the mind becomes younger ...
Now this old body has a young mind and a fond heart .
.Everyday becomes a week end .
This continues and in his old age forgetfulness and then weakness of senses and the body inevitable to accept the calamities .
Now the realization begins .
He understands that Life in this world is the source of all sorrow.
As Thondaradipodi Aazhwar states this life is………………………….. full of “Pini pasi moopu thumbam” (i.e) Disease-hunger-oldage-suffering.
He realizes that the five senses are responsible for this suffering.
The senses bewitch and hypnotize the jiva dragging it into the samsara .
Even the learned men are not spared from the atrocities of the senses and the worldly temptations that arouse which would ultimately lead to the continuous chain of birth and death.
The peak of sorrow is surrendering to the senses and being tossed about in the samsara sagara repeatedly .
Now the realization reveals that the reasons for all his suffering was due to
1.Lack of Knowledge about Lord
2. Lack of Knowledge about the soul
3.Lack of Knowledge of the way to reach the Lord
4. Lack of Knowledge of the obstacles to this pursuit and
5. Lack of Knowledge of the final fruit in this life ( Moksha)
With Acharyar’s grace he understands that the chain leading to Moksha is
Bhagavad Sambandha
Bhagavad Krupa-
Bhagavad anugraha
Satva guna
Moksha.
Just as for mundane benefits we cultivate the association of influential people who have either money, status or power, so also for acquiring spiritual wealth one has to cultivate the association of spiritually advanced devotees .
When a holy association begins , spiritual quest germinates which makes one enthusiastic for bhakti to sprout towards the Supreme Lord .
And once he surrenders to LORD unconditionally Prapatti takes over …
“shraddhA ratir-bhaktir-anukramishhyati”
(III – 25 – 25).( Kapila Gita )
It is the association with the holy that will generate, through the continuous contemplation of My glories, a distaste for sense gratification here and hereafter.
For devotees who are attached to devotional service even moksha is not attractive.
I am their loved one like their soul, friendly like their son, trusted confidante like their friend, mentor like their guru and respected like their favorite Lord.
Their minds are always fixed on me.
This is all that is needed for Moksha ….
The endpoint of bliss is surrendering to the Lord alone and attaining SriVaikuntam.
As Thirumangai Azhwar says- “Pettra thayinum ayina seyyum“
The Lord like our Mother derives happiness by showering His devotees with His abundant grace.
Just as the Mother does not expect anything from the child in return for her love …
the Lord showers His grace on the souls without expecting anything from the soul in return.
The realised jiva now reflects on the various verses of Azhwars and Acharyas .
The great king Kulashekhara Azhwar reminds the jiva in his magnum opus ” MUKUNDA MALA “
prana-prayana-samaye kapha-vata-pittaih………….
At the time of death,” prana-prayana-samaye kapha-vata-pittaih , “when the physical condition of the body will be in disorder,” kapha, pitta, vayu will not be in order…. Prana-prayana-samaye kapha-vata-pittaih kanthavarodha , “At that time I shall not be able to speak.
O Krishna, At the time of my death, in the situation when my throat will get choked by phlegm, air and bile, how is p ossible to think of You?
Hence O Lord !!!
Now itself, May the royal swan of my mind please enter the edges of the enclosure and enter the network of the stem of Your lotus feet.’
Azhwar prays to Lord Ranganatha, that when old age and poor health takes over he will not be able to remember .Hence Oh Lord !!! therefore I surrender to you right now,
The revered saints speak of various karmas as the means to salvation. These karmas leads to upasana of various Devas without realizing that the devas antaryami is also Srimannarayana.
They are like lumber cut and floated on the Ganges to be carried downstream from the hills to the plains .
The logs group and regroup during this travel .
Some may get destroyed. Some may get stuck .
Some logs may go to the wrong owner.
Only a few reach their correct destination.
The revered Aazhvars explain the correct way to salvation is surrendering or performing saranagati ( Prapatti) to Lord Srimannarayana.
There is no necessity to go to any other Devas for attaining salvation .
Namami Narayana-pada-pankajam
Karomi narayana-pujanam sada
Vadami narayana-nama nirmalam
Smarami narayana-tattvam avyayam
Sri-natha narayana vasudeva
Sri-krishna bhakta-priya chakra-pane
Sri-padmanabhachyuta kaitabhare
Sri-rama padmaksha hare murare
Ananta vaikuntha mukunda krishna
Govinda damodara madhaveti
Vaktum samartho api na vakthi kaschid
Aho jananam vyasanabhimukhyam
Adiyen Ramanuja dasan
Pics credits : Google images uploaded by several devotees in social media
Adapted from a discourse shared by a advanced devotee
The animal had a lovely lion’s face, soft eyes, and the body was human. Almost 15 feet tall. It had a gigantic form. The hunter was aghast looking at the majestic form. No hunger, no fear. The bewitching smile and the penetrating eyes made a huge difference.
Now hunter had copious chilled tears.
He could not take his eyes out of the sight of the animal. He slipped into a state of timelessness… Suddenly a voice was heard!
Near the banks of the river kaveri in a gurukulam the guru was revealing pastime of the divine Lordships . He was emotionally charged and was bringing the real situation what the great devotee bhaktha prahalada was facing and how Lord was taking care of his custody .
The Guru went into the minute details how Prahalada was tortured by his demonic father every time he chanted the Holy name . There was pin drop silence everywhere as he continued to describe the appearance of the Lord ….
The demon screamed …Hey Prahalada,
You say HE is every where …
why is HE not here!! in this pillar? With demonic eyes he thundered ..Come on!!
Allow me to kill you and let me see how your most worship able Lord comes to protect you. With terrible anger, the demon stuck his heavy fist against the pillar.
There was lightning thunder and a forceful sound that could make the entire…
The most sacred shrine of Lord Narasimhar at Ahobilam is located in Kurnool district of Andhra Pradesh in the hills of the eastern ghat.
The temple consists of nine shrines to Lord Narisimha located around a 5 KM circle. The shtala Purana states that PakshiRajar Garuda prayed for a vision of Lord Narisimha . Garuda commended his penance near to Srisaila Kshetra .
After long years of penance Lord manifested Himself in the cave of a mountain.
Few miles to the north east of the holy mountains where Garuda was performing penance a vision of HIS manifestation was granted to Garuda………………..
who after obtaining as sign of location of the mountain cave gladly traveled to the holy spot and was blessed to be graced by Satswaroopa , Mahapurusha , Lord Jwala Narasimhar not easy accessible to common people those days
Garuda worshipped the Lord and glorified LORD as Ahobilam is Mahabhalam .
The Lord was worshiped with glorious verses by Garuda …..
The mountain on which Garuda performed tapas became famous as Garudachala . In the days of yore when truth and dharma prevailed , great heat was observable near the mountain cave of Ahobilam , according to legend when green grass was put in the cave , it would catch fire and smoke would be emitted .
There are nine Narasimha Kshetras ..
Jwala ,
Ahobila ,
Malola
Kroda ,
Karanja,
Bhargava
, Yogananda,
Kshatravata,
Paavana Nava Moorthayaha
The uniqueness of Narasimhaavatara has been extolled by many a devotee .
LORD appeared out of a Pillar neither man nor beast and yet both man and lion..
His very appearance bespeaks HIS supremacy and transcendence .
Among the distinguished disciples of Swamy Vedanta Desikar was brahmatantra Swantantra Jeeyar Swamy who had a illustrious disciple Ghatikastam Ammal .
He was grandson of the great Acharyar Swamy Nadaadooor Ammal the chief disciple and successor of Engal Azhwar . Sreenivasacharyar was his disciple and was studying under his holiness .
He was well versed in the ancient lore and was very knowledgeable in Swamy Ramanuja sampradaya right from his boyhood.
One day the Supreme Lord Narasimha dev appeared in his dream and beckoned him to Ahobilam located in the Nallamallai Hills .
Could this vision be true ? he kept asking himself again and again ..
He hurried to meet his Acharyar and told him about his dream .
The old Acharyar was pleased with the direction of Lord .He asked him to obey the mandate.
Sreenivasacharya proceeded to Ahobilam as per Lord’s command .
He had to climb the hills amidst dense forests. Recollecting the divine dream he passed on the deep jungles with ease …
He had a dip in the Bhavanasini river , and took up abode in that wilderness .
As LORD always takes care of HIS devotee , Mukundaraya, the local chieftain also reached the holy place to receive our Acharyar as per divine command.
On proceeding further he could see the tribals worshipping Lord Narasimha .
They believed LORD had married their foster daughter of a Chenchu Chief .
And since they became His votaries .
They called him Obelessuddu …
They used to celebrate Annual festival by presenting clothes , honey fruits and all the beautiful things .
Srinivasacharya along with few locals entered the forest . After he finished his many chores , a yati beckoned him and administered the Preshamantra after ordaining him into the ascetic order .
Lord addressed him as Sri Satakopa Yati and then revealed his real form of LORD NARASIMHA
He directed the yati to be the Chief Aaaradhaka thus going to villages ministering to the spiritual well being of all his disciples .
Be their Acharya …..
purify them …
and
with the emblems of Conch and Discuss instruct them into the mysteries of the creed…….
He was the first Jeeyar who received the charter from LORD himself.
This happened on the fifth lunar day of of bright fortnight in the year 1320 the appearance day of Lord srinivas ( Purattasi sravanam )
As Lord disappeared the deity of Lord Lakshmi Narasimha had landed into his hands .
Our dear Lord Malola Murthy wears a paduka indicating he is ever ready to proceed to shower HIS mercy on devotees.
A palanquin and other paraphernalia was offered to the Supreme LORD…..
And thus LORD has graced to accompany the Ahobilam Jeeyars past 700 years .
It was during this time the great King Prataapa Rudrudu was ruling Andhra pradesh. Once while returning from Srisailam after his worship to Paramasivan , Prataparudra stopped and camped at Ahobilam .
He used to worship Paramasiva daily . Everyday he used to mould a linga roopa in gold and worship .He used to offer the worshiped Linga to a brahmin before he partook food .It was a daily routine.
The next morning he was eagerly waiting for his goldsmith to bring the molded linga for worship. It was getting delayed and hence he himself approached the tent where the gold smith was molding the linga . To his surprise he could see the molded gold was taking shape of Lakshmi Narasimha instead of Linga roopa .
Suddenly he heard vedic mantras .
He looked around and was attracted to divine chants near by . He asked his ministers to find out the details . He approached the vaishnavas who were radiating with opulence and requested them to introduce themselves .
The King was led into the Ashram where our First Jeeyar Sri Sri Sri Adivan Satakopan was worshiping the great LORD .
The King was overjoyed to see the holy abode of Lord Narasimha .
He liked the pious atmosphere around with greenery everywhere .
His holiness Sri Adivan Satakopa Yatheendra Mahadesikar was radiating with divinity . The King fell at the lotus feet of the Jeeyar and offered repeated obeisances . He explained the miracle of the molded gold turning into Lord Lakshmi Narasimhar deity instead of Linga roopa .
The Jeeyar was pleased and blessed him .
The King offered the Suvarna Lakshmee Narasimhar to Jeeyar and asked for his benediction .He directed his ministers to provide all financial and labor support for Jeeyar in propagating the path the Supreme Lord had desired .The King got converted to srivaishnavism and played a role in the Jeeyars journey of propagating the sampradaya.
Thus one would be very fortunate to have darshan of Jeeyar and the Lordships who accompany the Ahobilam Jeeyars .
The divine world Jeeyar accompanies all compassionate our Lord Maalola Narasimhar , Suvarna Narasimhar Mangalagiri Panaka Narasimhar who arrived and joined 42nd Jeeyar Lord Krishna who enjoys Dolotsavam . Lord Ranganathar reclining on Adhishesha with Goddess Mahalakshmi ,Lord Athagiri Varadar worshipped by the great Acharyar Nadathur Ammal . Lord Sreenivasar with Alamelumanga thaayar Sampath kumaran with Yadhugiri Nachiyar Parimalarangan with Goddess Sridevi and Bhudevi , Lakshmi varahan, Bhuvarahan , Adhikesavar with goddesses , Sudarshana Azhwar, Sri Seetha Rama , Lakshmana perumal Lord Aaravamudham , Hayagreevar Sri Andal ,Lord Rangamannar and Saaligrama Moorthies .
The divine world showers divinity all around .Great Acharyars Vishwaksenar Swamy Nammazhwar , Thirumangai Azhwar shower opulence on the lucky ones who have darshan …
Jai Jai Lakshmee Narasimha
All glories to His holiness Sri Sri Sri Adivan Satakopa Yatheendra Mahadesikar
All glories to Lord Narasinga devotees
All glories to Ahobilam Kshetra
Adiyen Ramanuja dasan
Pics Credits : Google images and various social media shared by several advanced devotees
An incident that took place when Lord Krishna met Radharani for the last time is discussed during discourses . A priest described the happenings here which is reproduced .Lord Krishna came face to face with Radharani and no words were said. No hands stretched to meet each other, no smile played upon lips and no eyes sparkled with delight.Though Krishna and Radha had been physically separated, they had been inseparable spiritually . Without saying anything they said everything and went their separate ways. They never saw each other again. The Priest was very emotional while describing the glory of the place and this pastime.
Kurukshetra is 2 hour journey from New Delhi by Train and about 3½ hours by bus. Sridham Vrindavan to Kurukshetra is about 5-6 hour journey by train via Mathura-New Delhi route. Kurukshetra is the holy place where the great Mahabharata war took place. It is believed one who leaves his mortal coils at Kurukshetra, attains salvation.
The area extends for over 96 kms. In this place Kuru, the founder of Kuru dynasty , performed penance . Pleased with his devotion Lord blessed him with his desire that whoever leaves his mortals coils here in this place shall get rid of the cycle of births and deaths and attain moksham . Lord Krishna selected this place for the grand finale the Mahabharata war.
Kurukshetra is now a major centre of learning with many colleges and world famous Kurukshetra University. The whole yuddha bhoomi is now flooded with educational institutions.
Swamy Ramanuja stopped at this verse . He looked at his disciples and said ..
Why not we proceed to this Holy shrine “Thirumaliruncholai” at once…
and carry out our Goddess Andaal’s wish ?
So saying this, they all rose and journeyed to the holy place and spread a great feast before the LORDSHIPS chanting the divine pasurams .
check out the divine pastime in the appended blog post
Once JagathAcharyar Swamy Ramanuja was giving a discourse on the magnum opus “Nachiyar Thirumozhi ” from the 4000 Divya Prabhandam composed by Azhwars .
The disciples were engrossed with the inner meaning of “Nachiyar Tirumozhi ” a set of 143 divine verses that was composed by Andaal the only women saint among the Azhwars .
Mother Andaal’s eagerness to meet Lord Krishna is wonderfully described in these emotional outpourings . Andaal attempts various methods to attain union with Lord Krishna which forms the major part of this epic ” Nachiyar Thirumozhi” .
Among these verses ,”Varanamaiyeeram ” is recited at all srivaishnava wedding ceremonies compulsorily . The divine verses narrate Mother Andaal’s experiences with her friends on her way to submit herself to the Lordships and thus fulfill her purpose of birth .
Another set of verses are chanted daily in Srivaishnava houses while offering the…
After the mahabharata war , Yudhishthir was ruling the kingdom . Bhimasena was assisting the King in public relations ministry . He used to help in solving the problems of people; therefore whoever had any questions/problems would come to Bhimasena and ask him for help.
One day, a person confessed Bhimsena that he noticed a strange thing . His fence near the house was moving into other’s place and he was wondering why it would have happened . Bhimsena said .. Look ! I can help if a demon is troubling you, but not these kinds of strange puzzles. As a result , he asked him to approach Yudhishthir Maharaj.
On the same day, another citizen expressed another strange thing. He confessed that he had a big pot with full of water. He distributed this water into small pots , for the citizens to be served .However as there was not…
Azhwars were the incarnations of of Lord Sriman Narayana’s divine weapons and ornaments (“Azhwar” in Tamil means ‘one who is immersed’).
Since the advanced saints were always immersed in the Lord and His qualities, they were glorified as Azhwars and the places which was glorified by Azhwars are earmarked as Divya desams .
Out of the 12 azhwars, 4 Azhwars appeared towards the end of Dwapara yuga and Eight Azhwars appeared during Kali yuga.
Thirumangai Azhwar appeared on the 397th year after the advent of Kaliyuga as per “Guru Parampara prabhavam” composed by Sri.Pinbhagzhagiya Perumal Jeey.ar Neelan as he was called appeared on a bright Thursday in Nala varushey(year name), Karthigai maasey (karthigai month as per tamil calender[Nov-Dec])on Krithikai star on Pournami in Kallar kulam at Thirukuraiyalur – a small village near Thirunangoor about one hour drive from Sirkazhi.
The remote village of Thirunangoor near Sirkazhi reverberates with satsangh all through out the year . Three important festivities are celebrated grandly in this village. (1) Thai Amavaasai for 3 days (Jan-Feb) (2)Thiruvedupari utsavam on Panguni-Pooram (March-April) (3)Thiru avataara utsavam-10 day utsavam during Karthigai month culminating on Karthigaiyil Karthigai
Thirumangai Azhwar affectionately called as Kaliyan, was the valiant army chief of the then Chola King that the king gifted him with a small territory to rule over.
Hence, he was known as Thirumangai Mannan .
“Thirumangai mannan” who had that power , fame , position which took him to material pleasures like any human . The possessions and power engulfed him . Blinded by daring heroism, Neelan was indulged in sensual pleasures.. https://wpcomwidgets.com/render/ By Lord’s mercy , for his reformationhe happened to meet Kumudavalli daughter of a physician in Thiruvellakulam who played a vital role in transforming Neelan into Azhwar.
Kumudhavalli a damsel (apsaras) who was named Thirumaamagal/Sumangalai along with her friends descended on Himalayan forests mocked at a siddhar who was being imparted knowledge by Kapila maharishi.
The infuriated rishi cursed her to descend to earth and get married to a human being . When she repented for her mistake and asked for a means to go back to the heavenly planet, the sage advised her to transform Neelan(an amsam of Saarangam) and make him a great devotee and get married to him. After accomplishing her mission, he blessed her that she would be able to get back to her heavenly abode. Thus , she appeared as a small girl on the banks of Swetha Pushkarini(Thiru vella kulam) in front of Srinivasar Kovil in Thirunangoor.
A physician who happened to pass by was attracted to the small kid. He learnt from her about the cause of her appearance and adopted her as his daughter.
As he was childless for a long time, he considered to be Lord Srinivasar’s blessings .As she was seen holding Kumudha flower, he named her as Kumudavalli. Once Neelan , the ruler of the province around Thirunangoor happened to come to Thiruvellakulam. He was mesmerized by Kumudavalli’s beauty and expressed his ardent desire to marry her. He approached her parents and expressed his desire .
The Parents were overjoyed as the King was at their doorstep . However , Kumudavalli expressed her desire “to marry only to a person who sported Thiruman kaapu ( Tilak ) on his forehead and got pancha samskaaram ( initiation ) done”. Immediately Neelan set out in search of an Acharya to get initiated (pancha samskaaram in srivaishnava sampradaya) done. No one dared to initiate him considering his qualities. The ever compassionate Lord Srinivasar of Thirunaraiyur appeared before him as a Priest and did panchasamskaaram to Neelan.
Later, Thirukannapuram Lord Sowriraja Perumal imparted the intricate meanings of Ashtakshari to him. Hence, these two Lordships are considered as “Acharyar” for Azhwar.
Having fulfilled her condition, Neelan approached Kumudavalli . She replied Oh Prince ! Am glad with your desire in entering a relationship with me .But please understand as your better half I have another condition . I wish you undertake to carry out the bhaagavatha dhadhiaaradanam to 1000 people for one year which gives me immense satisfaction. Neelan accepts the condition with a smile as she would be his queen soon . Now , the couple did dhadhiyaaradhanam for one year and continued with the kainkaryam later. The place where he did dhadhiyaaradhanai kainkaryam is known as “Mangai maadam”.
\n
It was a grand feast every day . A vast area was covered with pandals .for devotees thronging daily . It became a sacred shrine with hundred of devotees gathering daily with vaishnava tilaks and glorifying Lordships with songs . Few were discussing the greatness of Neelan and kumudha .Filled with bhagavathas , the place became more vibrant with devotion.
Neelan loved the new role. He never questioned the spending even the coffers of Thirumangai was coming to a stock out position . The Ministers whispered about the coffers getting emptied , but he continued the services selling his jewellary and other precious things . The news reached the chozha king. He summoned Neelan to return the entire money or face repercussion. As Neelan didn’t oblige, the king had to send an army . Neelan defeated the army with ease . Shocked , the king came in person to wage a war.
Knowing Neelan’s might, the king with the help of his minister, conspired a plan to trick Neelan and arrested him. Neelan was locked up in a temple for 3 days without food and water.(very similar to bhakta Ramadasar). The ever compassionate Lord Varadarajar of Kanchipuram appeared in Neelan’s dream informing that he could use the wealth lying on the banks of Vegavati river in Kanchipuram to clear the king’s dues. The next day , Neelan informed the king that he would return the entire money given a chance . The King sent Neelan along with his soldiers to the banks of Vegavati river. He cleared the king’s dues and kept the balance with him for continuing the bhagavatha kainkaryam which he got infected to. Neelan resigned from the king’s service and dedicated his full time for bhaagavatha kainkaryam. To continue the kainkaryam, Neelan resorted to looting wealth from the rich peasants who were egoistic selfish and greedy . He did that by waylaying with the help of his four friends -Neermel nadappan(one who could walk across water), nizhalil odhunguvaan(one who was an expert in following a person’s shadow), thaaaludhuvaan (one who could open any lock without key), tholavazhakkan(one who could not be defeated in any argument). As the looting expedition was also getting a bad name to Neelan who was doing a great kainkaryam ( service ) Lordships of Thiruvaali divyadesam along with Thaayar had to intervene. The Lordships appeared as a newly wed couple fully bedecked with costly jewels and set out on a closed palanquin to Thiruvaali . His friends who came to know of this, informed Neelan that if the bridal party is looted, they would have enough wealth to support lifelong bhagavatha kainkaryam. Neelan was very pleased .He immediately galloped on his horse(Aadalmaa) followed by his thief-friends and reached the place which is presently known as “Thirumanan kollai”. On reaching the place, Neelan threatened the couple to part with their entire jewellery. Accordingly , the couple surrendered all their jewellery except the toe ring on the bride as it could not be removed. Though Neelan had the entire loot , Lord veiled a maya on him which made him to lure for the toe ring too which was very attractive. https://wpcomwidgets.com/render/ Neelan himself bent down to remove the ring but as his efforts were futile, he tried to remove the ring with the help of his teeth by his mouth. Unknowingly, he surrendered to Thayar’s lotus feet for the material wealth .But , by coming into contact with Goddess (Thayar’s) lotus feet, wisdom dawned on him. He was mesmerized and choked with no words .He attempted to move quickly and thus bundled the entire loot in a big cloth. Looking at the divine couple , he tried to lift the baggage but for its weight . Shocked that the small booty could not be lifted , Neelan thought that the bridegroom must have cast a spell on the bundle . He wanted to frighten the bridegroom now . He threatened them with a dagger to reveal the secret which made that booty so heavy that he couldnt lift it . The mischievous bridegroom smiled and agreed to share the secret with him .He advised him to purify himself in the nearby stream and wait under the banyan tree (arasa maram). Neelan did as advised and the bride groom uttered the sacred Ashtakshari mantram on Neelan’s right ear. Wisdom dawned on Neelan and there was an instant flash …. he repented for all his deeds. He understood his real purpose of his birth . The divine couple appeared as Lord Lakshmi-Narayanan on Garuda vahanam and blessed their child . Lord addressed him as Thirumangai mannan as he had the blessing of Thiru (Thayar first). Now the jeevatma “Thirumangai mannan” in ecstasy repenting for all his misdeeds outpours torrential verses instantaneously in presence of Divyadampathigal starting with the most beautiful verse …. “vaadinen vaadi varundhinene manathaal……” concluding each phrase glorifying “Narayana” naamam…..
The name N A R A Y A Y A N A itself can give stature and wealth.The name destroys miseries .This Holy name gives a seat in heaven a seat in Paramapadam .It will give you strength It will give you everything .This lovely name will give more that what a loving mother can give …And thus Azhwar reveals saying .. I have found such a good word in HIS holy name…. This wonderful incident is recapitulated every year in the holy place and is celebrated grandly as “Thiru vedupari utsavam” on the night preceding Panguni Uthiram in the month of March-April .
As part of 10 day brahmotsava celebrations at Thiruvaali, on the sixth day, Lord (Perumal ) arrives to wed Goddess ( Thayar ) and set out on a “moodu pallaku”. The divine wedding (thirukalyanam) takes place in the afternoon and saatrumarai goshti gets over by 9 p.m . Later the divine couple set out on a palanquin slowly and head toward Thirumangai maadam and rest in a mandapam. Azhwar sets out from Thirunagari temple at midnight and swiftly reaches the mantapam and goes round the couple thrice. A screen is drawn and it is presumed that all the ornaments are removed. Lord gets ready to give darshan on Garuda vahanam along with Thayar. Meanwhile Thirumangai mannan is taken to a nearby mandapam where thousands of devotees throng to have the beautiful sight of Azhwar riding on the horse for about an hour. Later Azhwar is taken towards Perumal who imparts the Eight syllable mantra “Ashtakshari. The bhog is offered to the Lordship. Azhwar circumblates around Lordships with benevolence. Lord blesses Thirumangai Azhwar with prasadam, maalai, parivattam. The assembled goshti start reciting “Vaadinen vaadi….” slowly and after completing of the first 10 pasurams, mangalaaarthi is given to both Perumal and Azhwar. This beautiful incident is re enacted at this holy place and happens around midnight .Almost around 2 AM , a group of devotees playing the role of Neelan’s friends ente the temple to inform Neelan about the newly wed couple.
Within minutes, the temple doors are opened . Thirumangai mannan in blue velvette dress wearing innumerable intrinsic jewellery holding gem studded sword , precious gems studded dagger and all other weapons required by a king majestically gallops on his favourite horse”Aadalma”. The gathering rushes outside the temple and set forth on the journey to loot the wealth . The night is pitch dark . The sevarthees bearing torches literally run along with Neelan ( Our Azhwar ) . It is a sight never to be missed. The zeal with which Kaliyan rides on the horse is inexplicable. One has to be physically present to witness this Neelan swiftly marches through the narrow muddy roads to reach the place .Meanwhile Lord ( Perumal) and Thayar in Kalyana Thirukolam arrive giving darshan to the assembled devotees. One devotee relished his experience that when the azhwar sets out from the temple to loot the Lord, his valour ,pride ,strength ,determination can be seen on Azhwar’s thirumugam and when he returns after having Perumal’s darsanam, Azhwar’s speed is reduced as he becomes submissive having shed away his pride and takes about 4 hours to reach the temple as the procession moves slowly.
Coming back to the divine incident , ..Neelan who becomes transformed to Thirumangai Azhwar decides to visit all the holy shrines and glorify the Lordships . Lord captivated his attention by giving HIM beautiful darshan in all the temples. In his divine pasurams, he vividly describes the Lord, location of the holy place , surroundings and the opulence .
Azhwar now sets to have darshan of all Divya desams and glorifies LORD the maximum number of temples – 86 divya desams and has the credit of glorifying 47 divya desams exclusively. His outburst of HIS BLISS was shared through HIS pasurams and visited almost about 86 temples . He also took efforts to construct Temple walls of Srirangam without affecting ThoNdaradippodiAzhwAr’s nandhavanam. (“pAdi pAdi paraparappAi thirinthAr”) His compositions were 1. Periya thirumozhi 2. Periya thirumadal 3. SiRiya thirumadal 4. Thiru nedunthANdakam 5. Thiru KurunthANdakam 6. Thiru vezhuk kurrirukkai. His pAsurams are marvellous; excellent and have unsurpassed beauty in them. Here is one of his periya thirumozhi pasurams recorded at the venue
vAdinEn vAdi varundhinEn manatthaal/ perun thuyaridum idumbaiyil piRanNdhu/ koodinEn koodi iLaiyavar thammOdu/ avar tharum kalaviyE karudhi/ OdinEn Odi uyvadhOr poruLaal/ uNarvenum perumpadhan therindhu/ naadinEn nAdi nadi nAn kaNdukoNdEn/ nArAyaNA vennum nAmam.Being born into this body, a reservoir of profound sorrow, I am repenting, melting and crying, I am filled with pathos and self-pity;I have let myself run after beautiful women, seeking the sensual pleasures from their union; Through the grace of our Lord I have now realized that there is a greater goal and That will deliver me into eternal happiness; I have been searching for this state and have now found it IN THE SWEET NAME NARAYANA.
This pasuram will bring tears to the eyes of any devotee for AzhwAr’sBhakti and love and his heart longing for the lotus feet of our Lord Narayana. All glories to the devotees who will be attending the Thiruvedipuri Utsavam onApril 4 , 2023 Adiyen Ramanuja dasan
Azhwars were the incarnations of of Lord Sriman Narayana’s divine weapons and ornaments (“Azhwar” in Tamil means ‘one who is immersed’).
Since the advanced saints were always immersed in the Lord and His qualities, they were glorified as Azhwars and the places which was glorified by Azhwars are earmarked as Divya desams . Out of the 12 azhwars, 4 Azhwars appeared towards the end of Dwapara yuga and Eight Azhwars appeared during Kali yuga. Thirumangai Azhwar appeared on the 397th year after the advent of Kaliyuga as per “Guru Parampara prabhavam” composed by Sri.Pinbhagzhagiya Perumal Jeey.ar Neelan as he was called appeared on a bright Thursday in Nala varushey(year name), Karthigai maasey (karthigai month as per tamil calender[Nov-Dec])on Krithikai star on Pournami in Kallar kulam at Thirukuraiyalur – a small village near Thirunangoor about one hour drive from Sirkazhi.
The remote village of Thirunangoor near Sirkazhi reverberates with satsangh all through out the year . Three important festivities are celebrated grandly in this village. (1) Thai Amavaasai for 3 days (Jan-Feb) (2)Thiruvedupari utsavam on Panguni-Pooram (March-April) (3)Thiru avataara utsavam-10 day utsavam during Karthigai month culminating on Karthigaiyil Karthigai
Thirumangai Azhwar affectionately called as Kaliyan, was the valiant army chief of the then Chola King that the king gifted him with a small territory to rule over. Hence, he was known as Thirumangai Mannan .
“Thirumangai mannan” who had that power , fame , position which took him to material pleasures like any human . The possessions and power engulfed him . Blinded by daring heroism, Neelan was indulged in sensual pleasures..
By Lord’s mercy , for his reformationhe happened to meet Kumudavalli daughter of a physician in Thiruvellakulam who played a vital role in transforming Neelan into Azhwar. Kumudhavalli a damsel (apsaras) who was named Thirumaamagal/Sumangalai along with her friends descended on Himalayan forests mocked at a siddhar who was being imparted knowledge by Kapila maharishi.
The infuriated rishi cursed her to descend to earth and get married to a human being . When she repented for her mistake and asked for a means to go back to the heavenly planet, the sage advised her to transform Neelan(an amsam of Saarangam) and make him a great devotee and get married to him. After accomplishing her mission, he blessed her that she would be able to get back to her heavenly abode. Thus , she appeared as a small girl on the banks of Swetha Pushkarini(Thiru vella kulam) in front of Srinivasar Kovil in Thirunangoor. A physician who happened to pass by was attracted to the small kid. He learnt from her about the cause of her appearance and adopted her as his daughter.As he was childless for a long time, he considered to be Lord Srinivasar’s blessings .As she was seen holding Kumudha flower, he named her as Kumudavalli. Once Neelan , the ruler of the province around Thirunangoor happened to come to Thiruvellakulam. He was mesmerized by Kumudavalli’s beauty and expressed his ardent desire to marry her. He approached her parents and expressed his desire . The Parents were overjoyed as the King was at their doorstep . However , Kumudavalli expressed her desire “to marry only to a person who sported Thiruman kaapu ( Tilak ) on his forehead and got pancha samskaaram ( initiation ) done”. Immediately Neelan set out in search of an Acharya to get initiated (pancha samskaaram in srivaishnava sampradaya) done. No one dared to initiate him considering his qualities. The ever compassionate Lord Srinivasar of Thirunaraiyur appeared before him as a Priest and did panchasamskaaram to Neelan. Later, Thirukannapuram Lord Sowriraja Perumal imparted the intricate meanings of Ashtakshari to him. Hence, these two Lordships are considered as “Acharyar” for Azhwar.
Having fulfilled her condition, Neelan approached Kumudavalli . She replied Oh Prince ! Am glad with your desire in entering a relationship with me .But please understand as your better half I have another condition . I wish you undertake to carry out the bhaagavatha dhadhiaaradanam to 1000 people for one year which gives me immense satisfaction.
Neelan accepts the condition with a smile as she would be his queen soon . Now , the couple did dhadhiyaaradhanam for one year and continued with the kainkaryam later. The place where he did dhadhiyaaradhanai kainkaryam is known as “Mangai maadam”.
It was a grand feast every day . A vast area was covered with pandals .for devotees thronging daily . It became a sacred shrine with hundred of devotees gathering daily with vaishnava tilaks and glorifying Lordships with songs . Few were discussing the greatness of Neelan and kumudha .Filled with bhagavathas , the place became more vibrant with devotion.Neelan loved the new role. He never questioned the spending even the coffers of Thirumangai was coming to a stock out position . The Ministers whispered about the coffers getting emptied , but he continued the services selling his jewellery and other precious things . The news reached the chozha king. He summoned Neelan to return the entire money or face repercussion. As Neelan didn’t oblige, the king had to send an army . Neelan defeated the army with ease . Shocked , the king came in person to wage a war.
Knowing Neelan’s might, the king with the help of his minister, conspired a plan to trick Neelan and arrested him. Neelan was locked up in a temple for 3 days without food and water.(very similar to bhakta Ramadasar). The ever compassionate Lord Varadarajar of Kanchipuram appeared in Neelan’s dream informing that he could use the wealth lying on the banks of Vegavati river in Kanchipuram to clear the king’s dues. The next day , Neelan informed the king that he would return the entire money given a chance . The King sent Neelan along with his soldiers to the banks of Vegavati river. He cleared the king’s dues and kept the balance with him for continuing the bhagavatha kainkaryam which he got infected to.
Neelan resigned from the king’s service and dedicated his full time for bhaagavatha kainkaryam. To continue the kainkaryam, Neelan resorted to looting wealth from the rich peasants who were egoistic selfish and greedy . He did that by waylaying with the help of his four friends -Neermel nadappan(one who could walk across water), nizhalil odhunguvaan(one who was an expert in following a person’s shadow), thaaaludhuvaan (one who could open any lock without key), tholavazhakkan(one who could not be defeated in any argument). As the looting expedition was also getting a bad name to Neelan who was doing a great kainkaryam ( service ) Lordships of Thiruvaali divyadesam along with Thaayar had to intervene. The Lordships appeared as a newly wed couple fully bedecked with costly jewels and set out on a closed palanquin to Thiruvaali .
His friends who came to know of this, informed Neelan that if the bridal party is looted, they would have enough wealth to support lifelong bhagavatha kainkaryam. Neelan was very pleased .He immediately galloped on his horse(Aadalmaa) followed by his thief-friends and reached the place which is presently known as “Thirumanan kollai”. On reaching the place, Neelan threatened the couple to part with their entire jewellery. Accordingly , the couple surrendered all their jewellery except the toe ring on the bride as it could not be removed. Though Neelan had the entire loot , Lord veiled a maya on him which made him to lure for the toe ring too which was very attractive.
Neelan himself bent down to remove the ring but as his efforts were futile, he tried to remove the ring with the help of his teeth by his mouth. Unknowingly, he surrendered to Thayar’s lotus feet for the material wealth .But , by coming into contact with Goddess (Thayar’s) lotus feet, wisdom dawned on him. He was mesmerized and choked with no words .He attempted to move quickly and thus bundled the entire loot in a big cloth. Looking at the divine couple , he tried to lift the baggage but for its weight . Shocked that the small booty could not be lifted , Neelan thought that the bridegroom must have cast a spell on the bundle . He wanted to frighten the bridegroom now . He threatened them with a dagger to reveal the secret which made that booty so heavy that he couldnt lift it . The mischievous bridegroom smiled and agreed to share the secret with him .He advised him to purify himself in the nearby stream and wait under the banyan tree (arasa maram). Neelan did as advised and the bride groom uttered the sacred Ashtakshari mantram on Neelan’s right ear. Wisdom dawned on Neelan and there was an instant flash …. he repented for all his deeds. He understood his real purpose of his birth . The divine couple appeared as Lord Lakshmi-Narayanan on Garuda vahanam and blessed their child . Lord addressed him as Thirumangai mannan as he had the blessing of Thiru (Thayar first). Now the jeevatma “Thirumangai mannan” in ecstasy repenting for all his misdeeds outpours torrential verses instantaneously in presence of Divyadampathigal starting with the most beautiful verse …. “vaadinen vaadi varundhinene manathaal……” concluding each phrase glorifying “Narayana” naamam….. https://www.youtube.com/watch?v=qP3JSVSA4W4 The name N A R A Y A Y A N A itself can give stature and wealth.
The name destroys miseries .This Holy name gives a seat in heaven a seat in Paramapadam .
It will give you strength It will give you everything .This lovely name will give more that what a loving mother can give …
And thus Azhwar reveals saying .. I have found such a good word in HIS holy name…. This wonderful incident is recapitulated every year in the holy place and is celebrated grandly as “Thiru vedupari utsavam” on the night preceding Panguni Uthiram in the month of March-April . https://www.youtube.com/watch?v=GAb6PoYdgkI As part of 10 day brahmotsava celebrations at Thiruvaali, on the sixth day, Lord (Perumal ) arrives to wed Goddess ( Thayar ) and set out on a “moodu pallaku”. The divine wedding (thirukalyanam) takes place in the afternoon and saatrumarai goshti gets over by 9 p.m . Later the divine couple set out on a palanquin slowly and head toward Thirumangai maadam and rest in a mandapam. Azhwar sets out from Thirunagari temple at midnight and swiftly reaches the mantapam and goes round the couple thrice. A screen is drawn and it is presumed that all the ornaments are removed. Lord gets ready to give darshan on Garuda vahanam along with Thayar. Meanwhile Thirumangai mannan is taken to a nearby mandapam where thousands of devotees throng to have the beautiful sight of Azhwar riding on the horse for about an hour. Later Azhwar is taken towards Perumal who imparts the Eight syllable mantra “Ashtakshari. The bhog is offered to the Lordship. Azhwar circumblates around Lordships with benevolence. Lord blesses Thirumangai Azhwar with prasadam, maalai, parivattam. The assembled goshti start reciting “Vaadinen vaadi….” slowly and after completing of the first 10 pasurams, mangalaaarthi is given to both Perumal and Azhwar. This beautiful incident is re enacted at this holy place and happens around midnight .Almost around 2 AM , a group of devotees playing the role of Neelan’s friends ente the temple to inform Neelan about the newly wed couple. https://www.youtube.com/watch?v=5zVAjN8I0aI Within minutes, the temple doors are opened . Thirumangai mannan in blue velvette dress wearing innumerable intrinsic jewellery holding gem studded sword , precious gems studded dagger and all other weapons required by a king majestically gallops on his favourite horse”Aadalma”. The gathering rushes outside the temple and set forth on the journey to loot the wealth . The night is pitch dark . The sevarthees bearing torches literally run along with Neelan ( Our Azhwar ) . It is a sight never to be missed. The zeal with which Kaliyan rides on the horse is inexplicable. One has to be physically present to witness this Neelan swiftly marches through the narrow muddy roads to reach the place .Meanwhile Lord ( Perumal) and Thayar in Kalyana Thirukolam arrive giving darshan to the assembled devotees. One devotee relished his experience that when the azhwar sets out from the temple to loot the Lord, his valour ,pride ,strength ,determination can be seen on Azhwar’s thirumugam and when he returns after having Perumal’s darsanam, Azhwar’s speed is reduced as he becomes submissive having shed away his pride and takes about 4 hours to reach the temple as the procession moves slowly. Coming back to the divine incident , ..Neelan who becomes transformed to Thirumangai Azhwar decides to visit all the holy shrines and glorify the Lordships . Lord captivated his attention by giving HIM beautiful darshan in all the temples. In his divine pasurams, he vividly describes the Lord, location of the holy place , surroundings and the opulence . https://www.youtube.com/watch?v=ULHx3lUW4uE Azhwar now sets to have darshan of all Divya desams and glorifies LORD the maximum number of temples – 86 divya desams and has the credit of glorifying 47 divya desams exclusively. His outburst of HIS BLISS was shared through HIS pasurams and visited almost about 86 temples . He also took efforts to construct Temple walls of Srirangam without affecting ThoNdaradippodiAzhwAr’s nandhavanam. (“pAdi pAdi paraparappAi thirinthAr”) His compositions were 1. Periya thirumozhi 2. Periya thirumadal 3. SiRiya thirumadal 4. Thiru nedunthANdakam 5. Thiru KurunthANdakam 6. Thiru vezhuk kurrirukkai. His pAsurams are marvellous; excellent and have unsurpassed beauty in them. Here is one of his periya thirumozhi pasurams recorded at the venue
vAdinEn vAdi varundhinEn manatthaal/ perun thuyaridum idumbaiyil piRanNdhu/ koodinEn koodi iLaiyavar thammOdu/ avar tharum kalaviyE karudhi/ OdinEn Odi uyvadhOr poruLaal/ uNarvenum perumpadhan therindhu/ naadinEn nAdi nadi nAn kaNdukoNdEn/ nArAyaNA vennum nAmam.
Being born into this body, a reservoir of profound sorrow, I am repenting, melting and crying, I am filled with pathos and self-pity;I have let myself run after beautiful women, seeking the sensual pleasures from their union; Through the grace of our Lord I have now realized that there is a greater goal and That will deliver me into eternal happiness; I have been searching for this state and have now found it
IN THE SWEET NAME NARAYANA.
This pasuram will bring tears to the eyes of any devotee for AzhwAr’sBhakti and love and his heart longing for the lotus feet of our Lord Narayana. All glories to the devotees who will be attending the Thiruvedipuri Utsavam onApril 4 , 2023 Adiyen Ramanuja dasan
Pilgrimage to Pandharpur near Sholapur in Maharashtra and having darshan of Lord Vittal is incomplete without mentioning the great devotee Pundalikan.
Pundalaikan who hailed from southern part of India undertook a pilgrimage to kasi along with his parents and family . As his old parents couldn’t withstand the long journey they camped on the banks of Bhima river in the present Pandharpur.
As there was no improvement in their fitness and due to their old age , they decided to stay there forever serving LORD and his devotees .
Pundalikan was a caring and obedient son .
Always in the service of his parents chanting the holy name he continued to start a fresh life being at this new place.
The Divine Name of ‘ Jai Jai Ramakrishna Hari Jai Jai Vasudeva Hari’ ever reverberating in this holy town made him swoon into transcendental bliss .
Pundalikan was so concerned that he changed the course of the river so that it would pass by his hut to enable his parents for taking their daily bath .
Even today we can see the shape of this river looks like a crescent of moon and hence the river came to be known as “Chandrabhaga” river.
All compassionate Lord Krishna in Dwaraka, wanted the world to know about this great devotee Pundalikan who was serving his parents with utmost sincerity .
The cheerful obedience mixed with devotion attracted Lord personally to visit his hut to bless him. It was a direct meeting of the great Lord with his favorite devotee .
Lord arrived near his hut silently and was immersed in listening to his devotees Nama sankirtana.
Lord walked inside his hut like a normal man and looking at his devotee called him.
Pundalikan was engrossed in the Holy name and was serving his old parents by comforting their legs .
The voice was melodious …… unheard ….
My son !!
Lord once again called
Pundalikaa…..
Look ..
Pundalik was in trance and that bliss he was already enjoying the holy name in his transcendental mood and hence he did not want to come out of that mood ..
and he did not want to disturb his old parents sleep as they too were engrossed in the Holy name ..
He attempted to whisper slowly his helplessness ,that he couldn’t come and receive the honorable guest due to his position .
He requested him to please wait .
He presumed that once his parents were fast asleep he could take leave from them and attend the respected guest .
He innocently requested the revered guest to rest .
Lord replied , I find only bricks around . Any way as desired by his devotee he just stood on a small brick which was lying nearby.
The demigod Indra to atone for his brahmahathi dosham immediately took the form of brick awaiting Lord’s arrival so that the Lord would place HIS lotus feet. The divine incident was happening at the great devotees hut.
Once he observed that his parents were fast asleep , he comforted them and looked around .
Pundalikan had a glance of the wonderful darshan .
Lord Krishna as Vitthala, standing on a brick, hands on hips, with a smile on his lips.
He scanned the lovely form further . His eyes were starving for that darshan .Torrent of tears flowed ..Speechless . His soul now rejoiced in pure love ..
His breath that was synchronized with the holy name could swim deep in that ocean of sheer bliss ..
.Panduranga …
My Lord !! Vittala…
Nothing more ..Let this remain with me .
..Oh ! Lord …
Ocean of Compassion … You came to see this worm …
And..
LORD ! Please forgive me for asking you to stand on the brick ..
Pundalikan was inconsolable ….
Lord Panduranga, Lord Vittala the enchanter of the Universe, wearing ‘Makara Kundala’ (fish shaped ear stud) in his ears, …….
Peethambara (clad in yellow silk), wearing exquisite royal ornaments, a bewitching smile playing on His lips and having the insignia of Goddess Lakshmi on His chest, two palms on His hips was looking at Pundalikan ..
Error
This video doesn’t exist
Pundalik was overwhelmed and touched .
He submitted to LORD for HIM to stay there forever.
Lord with a enchanting smile replied ..
My dear son !
Now an forever will I remain on this brick standing to see all my children seeking me…
Rukmini ,SAtyabhama arrived later , assumed the same posture of Lord and blessed Pundalikan.
AT the behest of Pundalikan, Lord resides here and gives darshan to millions of devotees . As Lord stands on Vittu(brick) , HE is glorified as as Vittalan.
The place where the Lord stands is the present temple.
The Saints like Namdeo, Dnyaneshwar to Tukaram wove their life around Vitthala and saw in Vitthala their brother, father, friend and a compassionate Lord who could bless them with ultimate salvation.
“Vittala ” is our Compassionate Lord who mingled with all the devotees by taking various roles like a cobbler, barber, servant, potter, gardener thus assisting his devotees in household chores and helping them in their own spiritual up liftment and seek salvation
Pundalikan and his parents attained Lord’s feet after the divine darshan . The Pundalika Temple is about half a km from the Vitthal Temple.
This temple marks the spot where Pundalika, the Lord’s devotee, spent the last years of his life and also is the place of his Samadhi. It is on the riverbank of Chandrabhaga.
Great Bhagavathas have composed wonderful Naama sankirtana which swoon even a rock to breath the holy name and reach HIS holy abode ..One such kirtan is presented below sung by Sri Kadyanallur Rajagopal feeds the soul with a grand feast of holy names .The lyrics is shared below for the feel …
Shanka Chakra Dhara Vaijayanthi Dara Pithambaradara Govardhanodhara Tulasimala Shobhita Gala Garuda Gamana Hari Pankaja Nabha Vittala Yere Pandhari Raya Mastaka Linga Swaroopa Linga
Roopa Banga Sajjana Sangha Yadukula Thilaka Manmatha Janaka Pathitha Pavana Dena Dayalo Vittala Yere Pandhari Raya
காண்டங்களில் மிகவும் அழகான காண்டம் இது . எனவே சுந்தரகாண்டம் எனப்படுகிறது. “சுந்தரே சுந்தரம் சர்வம்” என்றபடி இந்த காண்டத்தில் எல்லாமே அழகு. விஷயமும் மிக அழகாக இருக்கிறது. சப்தாலங்காரமும் வர்ணனைகளும் கவிதா நயத்தைக் காட்டுகிறது. எனவே காவ்ய நடையும் இந்த காண்டத்தில் அழகு. கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் பிரிந்து கஷ்டப்படும் போது , ஹனுமான் தூது சென்று இருவரையும் சமாதானப்படுத்தி நிம்மதி அளிக்கிறான். எனவே இது அழகான காண்டம். சுந்தர மூர்த்தியான ஹனுமானின் பெருமையை கூறுவதால் இது சுந்தர காண்டம். உலகையே மோஹிக்க செய்யும் பகவானாகிய இராமபிரானையும் மோஹிக்க செய்யும் அழகுடைய பக்தனான ஹனுமானின் பெருமையைக் கூறுவதால் இது சுந்தர காண்டம். ஏனெனில் பக்தனே சுந்தரன். பக்தியே சிறந்த சௌந்தர்யம்.
ஜாம்பவான் முதலிய வானர வீரர்களின் பிரார்த்தனையால் ஹனுமான் மந்தர மலையில் ஏறி இலங்கையை நோக்கி புறப்படலானார்.
ததோ ராவண நீதாயா: ஸீதாயா: சத்ருகர்ஸந :!
இயேஷ பதமன்வேஷ்டும் சாரணசரிதே பதி!!
பிறகு சத்ருக்களை இளைக்கச் செய்யும் வீரனான ஹனுமான் ராவணனால் தூக்கிச் செல்லப்பட்ட சீதையின் இருப்பிடத்தை சாரணர்கள் போகும் பாதையான ஆகாயத்தில் தேட விரும்பினார். கட்டும் காவலுமாய் ராவணன் இருக்கும் இடத்திற்கு ஹனுமான் தான் ஒருவனாகச் செல்லுகிறாரே! என்ன நேருமோ? என்று கவலைப்படும் பக்தர்களுக்கு ஸமர்த்தனாய் “சத்ருகர்சன” என்கிறார் வால்மீகி. ஹனுமான் இங்கு கிளம்பியதுமே ராவணன் அங்கு இளைத்து போய்விட்டானாம்.” சாரணைசரித்தே பதி” என்னும் வாக்கியத்தால் தான் தனியாக புது வழி செல்லாமல், பூர்வாசார்யர்கள் சென்ற பாதையில் சென்றார் என்றார். “ சாரணர்கள்” என்றால் தேவர்களின் ஒரு சாரம் என்றபடி சாதாரண அர்த்தம். ஆச்சார்யர்கள் என்று விசேஷார்த்தம்.
“ வந்தே குரு பரம்பராம்” என்றபடி பல ஆசார்யர்கள் முன்பு போன பாதையில் போகிறவனுக்கு சம்பிரதாய பலத்தினால் பலப்ராப்தியில் பாதகமில்லை. தானே ஒரு பாதையில் போகிறவனுக்கு பலப்ராப்தியில் சந்தேகம். சாஸ்த்ரங்களை அறிந்த ஹனுமான் சம்பிராதயத்தில் சிறந்தவர் என்றாயிற்று. எனவே குரு பரம்பரையில் அவரும் ஒருவரானார். “ஹனுமத் ஸமேத குருணா” என்று ஆதர்ச குருவானார்.
சுந்தர காண்டத்தின் முதல் ச்லோகம் ஹனுமனை குரு தத்துவமாக விளக்குகின்றது.
பத்து தலையுடைய ராவணனே பத்து இந்திரியங்களை உடைய மனோ தத்துவமாவான். காமமும் க்ரோதமும் உள்ள ரஜோகுணமே ராவணன். தர்மமும் விஷ்ணு பக்தியுள்ள ஸத்வகுணமே விபீஷணன். தூக்கமும் சோம்பலும் உள்ள தமோகுணமே கும்பகர்ணன். இந்த மூன்று குணங்களையும் உடன்பிறந்ததாகக் கொண்ட மாயையை சூர்ப்பணகை. மாயா காரியமான பிரபஞ்சமே மாரிசன்.
ப்ரபஞ்சவஸ்துவை எப்போது ஜீவன் விரும்புகிறதோ அப்போது ஜீவன் ஈஸ்வரனை விட்டு பிரிய நேருகிறது. சீதையே ஜீவதத்துவம். ராமனே ஈஸ்வர தத்துவம். மாயா மானை விரும்பியத்தாலேயே சீதையாகிய ஜீவன், ஈஸ்வரனான ராமனை விட்டு பிரிந்தாள்.
ஸம்ஸாரமே சாகரம். அசோகவனமே குடும்பம். அதில் பந்தப்பட்டிருக்கிறாள் ஜீவனாகிய சீதை. குடும்ப ஸுகங்களில் மயங்கி கிடக்கும் ஜீவன் ஈஸ்வரனை அடைய மாட்டான். குடும்ப ஸுகத்தில் மயங்காமல் ஈஸ்வரனையே விரும்பி துடிதுடித்து அழும் ஜீவனே ஈஸ்வரனை அடைகிறான். எனவே சீதை இராவண கிருஹத்தில் எந்த ஸுகத்திலும் மயங்காமல் இராமனை நினைத்து துடிதுடித்து அலறுகிறாள். ஜீவனின் தாபத்தைவிட அவனை ரக்ஷிக்கிற விஷயத்தில் ஈஸ்வரனின் தாபமே சிறந்தது. எனவே ராமாயணத்தில் சீதையின் தாபத்தைவிட இராமனின் விரஹதாபமே மேலாக வர்ணிக்க படுகிறது.
ஜீவனையும் ஈஸ்வரனையும் கூட்டிவைப்பது ஆச்சார்யனே. ஆசார்யன் பக்தி, வைராக்கியம் பரிபூர்ணனாகவும், குரு பரம்பரையில் வந்தவனாகவும், சம்சார சமுத்திரத்தைத் தாண்டக்க்கூடியவனாகவும், ஈஸ்வரனால் அனுப்பப்-பட்டவனாகவும், ஜிதேந்திரியனாகவும், திருமந்திரத்தை தருபவனாகவும் இருக்க வேண்டும். அரைகுறையான ஆசார்யனை விலக்கி பூர்ண குணமுடைய ஆச்சார்யனையே ஆச்ரியக்க வேண்டும். எனவே மைந்தன், த்வவிதன் போன்ற அரைகுறையாய் சமுத்திரத்தைத் தாண்டக்கூடியவர்களை விலக்கி, பூர்ணமாகத் தாண்டக்கூடிய திறமை சாலியான ஹநுமானை ஜாம்பவான் தேர்ந்தெடுத்தார்.
ஹனுமான் ராமபக்தியில் சிறந்தவர். சர்வ சாஸ்திரமும் அறிந்தவர். புலன்களை அடக்கியவர். வைராக்கிய பூர்ணர். ஸதாச்சாரமுடைய நித்ய ப்ரஹ்மசாரி. ராமனாலேயே அனுப்ப பட்டவர். பூர்வாசார்யர்கள் சென்ற பாதையிலேயே போகின்றவர். எனவே சகல ஆச்சார்ய லக்ஷணமும் ஹனுமானிடமே பொருந்தும்.
ஹனுமான் அநாயாசமாய் ஸம்ஸாரஸாகரத்தை தேடிச்சென்று ராம விரஹத்தால் துடிக்கும் சீதையாகிய ஜீவனுக்கு- தாரக மந்திரத்தை “ராம நாமாங்கிதம் சேதம் பச்ய தேவ்ய அங்குளீயகம்” என்றபடி உபதேசித்து இராமனின் கல்யாண குணங்களை எடுத்து சொல்லித் தேற்றுகிறார். பிறகு இராவணனுக்கு ராமதத்துவத்தை உபதேசித்து, இராமனின் கல்யாண குணங்களை எடுத்து சொல்லி, அந்த ஞானாக்னியாலேயே ஸம்ஸாரமாகிய இலங்கையைப் பொசுக்கி, ஈஸ்வரனாகிய இராமபிரானை அழைத்து வந்து சீதையையும்- இராமனையும் கூட்டி வைக்கிறார். தான் செய்த ஆச்சார்ய க்ருத்யத்தாலேயே பரிபூர்ண சந்தோஷமடைந்து நிற்கிறார். இத்தகைய ஆச்சார்யனான ஹனுமானுக்கு கைம்மாறு செய்வது என்னவென்று அறியாமல் ஜீவனான சீதையும், ஈஸ்வரனான இராமனும் திகைத்து நிற்கின்றனர். இந்த நிலைமையில் தான் “நகுர்மி சத்ருசம் ப்ரியம்” என்று பெருமாளும் “நஹி பச்யாமி சத்ருசம்” என்று பிராட்டியும் சொல்லும் படியாக இருந்தது.
ஜீவன் ஆச்சார்ய சம்பந்தத்தாலேயே சம்சார துக்கம் நீங்கி ஈஸ்வரனை அடைகிறான் என்ற தத்துவத்தை ஸ்ரீமத் ராமாயணம் காட்டுகிறது. எனவே ஹனுமான் இங்கு குருதத்துவம் ஆவார். மேலே சரித்திரத்தை பார்க்கலாம்.
மகேந்திரமலையிலேறி ஹனுமான் தான் ஒரு மலை போன்ற பெரிய உருவத்தை தாங்கினார். அவருடைய பாரத்தினால் மலையே ஆடிற்று. மலையில் உள்ள மரங்களிலிருந்து புஷ்பங்கள் வீழ்ந்தன.
ஹனுமான் மேல் ரோமகூபங்களில் தொத்தி கொண்ட மலர்களால் அவர் புஷ்பமயமான மலைபோல் காணப்பட்டார். மலை ஆடியதும் அதிலிருந்த வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் யாவரும் ஆகாயத்தில் சென்று ஹனுமானின் பெருமையைக் கண்டு புகழ்ந்தனர்.
ஹனுமார் குதூஹலத்தினால் தன் வாலை சுழட்டி மலையில் அடித்தார். உடனே மலையில் உள்ள ரத்னமயமான தாதுக்கள் போடி பொடியாகிக் காற்றில் பறந்து ஹனுமான் மேல் படிந்து பல வண்ணமாய்க் காட்சி அளித்தது.
அவர் தனது குருவான சூர்யனுக்கும், மஹேந்திரனுக்கும், பிதாவான வாயு பகவானுக்கும், பிரம்ம தேவனுக்கும் அஞ்சலி செய்தார்.” சீதாராம ஜகத்” என்ற பாவனையில் சர்வ பூதங்களுக்கும் அஞ்சலி செய்தார்.
பிறகு ஹனுமான் ஜாம்பவான், அங்கதன் முதலிய வானரர்களைப் பார்த்து சொன்னார் “ராம பாணத்தைப் போல் இதே வேகத்துடன் நானும் இலங்கைக்குச் செல்வேன். அங்கு சீதையை காணாவிடில் அதே வேகத்துடன் தேவலோகம் செல்வேன். அங்கும் காணாவிடில் ராவணனுடன் இலங்கையை பெயர்த்து எடுத்து வந்து விடுவேன். எப்படியும் காரியத்தை சாதித்து வருவேன் அன்றி என் முயற்சி வீணாகாது” என்று சொன்னார்.
வானரர்கள் ஹனுமானை “ஜெய ஜெய” என்று சொல்லிக் கொண்டாடினார்கள். இரு கால்களையும் மடித்து, இடுப்பை வளைத்து, இரு கைகளையும் நீட்டி மலையை ஒரு உந்து உந்திக்கொண்டு ஆகாயத்தில் ஆஞ்சனேயர் தாவினார். அவர் தாவிய வேகத்தில் மரங்கள் வேருடன் பிடுங்கிக் கொண்டு கூடச் சென்று கடலில் வீழ்ந்தன. ஒரு பந்துவானவன் ஊருக்குச் சென்றால் தீர்த்தக்கரை வரை கூடச் சென்று வழியனுப்ப வேண்டும் என்னும் தர்மத்தை அந்த மரங்கள் செய்வனப் போல் இருந்துது. ஹனுமானின் இரு கைகளும் பாம்பு போல் காணப்பட்டன. அவருடைய வால் உயரத் தூக்கப்பட்டு இராமபிரானுக்கு ஜயத்வஜம் காட்டியது போல் தோன்றியது. மேகங்களில் நுழைந்தும், வெளிப்பட்டும் அவர் சந்திரனைப் போல் காணப்பட்டார். நீலவர்ணமாயும், மஞ்சள் வர்ணமாயும் உள்ள மேகங்களையும் பார்த்துக் கொண்டே சென்றார். ஹனுமானுடைய இரண்டு கக்ஷங்களிலும் புகுந்து புறப்பட்ட காற்று “விர்” என ஓசையிட்டது. அவருடைய வேகத்தில் கடல் கிழிந்து தரைமட்டம் தெரியலாயிற்று. தேவர்கள் அவரைப் புகழ்ந்தனர். சூரியன் மந்தமான வெய்யிலேயே அடித்தான். காற்று அனுகூலமாகவே வீசிற்று.
தன் வாசலில் இந்தகைய அதிதி போவதை சமுத்திரராஜன் கண்டார். அவரைப் பூஜிக்க விரும்பினார். முன்னொரு காலத்தில் பர்வதங்களுக்கு சிறகுகள் இருந்தனவாம். அவை பறந்து சென்று சில கிராமங்களில் உட்காருமாம். கிராமங்கள் அதனால் அழியலாயின. இதைக் கண்ட தேவேந்திரன் மலைகளின் சிறகுகளை வெட்டினானாம். மைனாகம் என்கிற ஒரு மலை மட்டும் இந்திரனிடம் தப்பி ஸமுத்திரராஜனை சரணடைந்து விட்டது. ஸமுத்திரராஜன் அதற்கு அபயம் அளித்து தனக்குள் வைத்து காப்பாற்றி வந்தான். இப்போது அந்த மலை அரசனைப் பார்த்து “ஹே மைனாக! நீ எனக்கு ஒரு உபகாரம் செய்வாயாக. அதிதிகளுக்குப் பூஜை செய்யும் பாக்கியம் கிடைப்பது அரிது. ஹனுமான் நம்மைத் தாண்டிச் செல்கிறார். அவருக்கு நீ சென்று பூஜை செய்து வா” என்றார். கடலரசனின் உத்தரவினால் மைநாகராஜன் வெளியில் புறப்பட்டான். மூன்று ஸ்வர்ண கலசங்களுடன் புறப்பட்ட மைனாகம், ஹனுமானை வழிமறித்துத் தனது பூஜையை ஏற்றுச் செல்லும்படி வேண்டிற்று.
மலையான விக்னம் வந்து விட்டது என்று நினைத்த ஹனுமான் தயங்கினார். உடனே பர்வதராஜன் சொன்னான்:-
பாமரனாயுனும் பசித்து வந்த அதிதியை பூஜிக்கத்தக்கவன். ஒரு மஹான் நமது பாக்ய விசேஷத்தால் நம் வீடு தேடி வந்தவிட்டால் கேட்கவும் வேண்டுமா? அல்லும் பகலும் இராமசேவையிலேயே ஈடுபட்டுள்ள பரமபாகவதரான உம்மைப் போன்ற அதிதி கிடைப்பது பாக்கியமல்லவா ? தர்மம் அறிந்த நான் இந்த பாக்கியத்தை இழப்பேனோ? எனவே என் பூஜையை ஏற்க வேண்டும் என்றார்.
தனது காரியமே குறியான ஹனுமான் சீதையைக் காணாமல் திரும்பி சென்று இராமனை சமாதானம் செய்யாமால் சாப்பிட விரும்பவில்லை. அன்புடன் அழைக்கும் பர்வதராஜனை மீறுவதும் உசிதமில்லை.
எனவே பர்வதராஜனைக் கையால் தொட்டு உபசாரம் செய்துவிட்டு மேலே சென்றார்.
இவ்வாறு தங்குவதற்கு இடமும், திண்பதற்கு ஆகாரமும் கிடைத்தும் ஹனுமான் அதில் நாட்டமின்றி வெளியேறவே, தேவர்களுக்கு ஹனுமானின் பல பராக்கிரமத்தைக் கண்டு ஆச்சர்யம் உண்டாயிற்று. எனவே ஹனுமானை பரிக்ஷிக்கும்படி தக்ஷனின் பெண்ணும் , நாகர்களின் மாதாவான சுரஸையை ஹனுமானை பரீக்ஷிக்கும்படி ஏவினார்கள். அவளும் ஹனுமானை வழிமறித்து, வாயைப் பிளந்துக் கொண்டு விழுங்க வந்தாள். ஹனுமான் அவளை பார்த்து, தான் இராம கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டிப் போவதால் வழிவிடும்படி சொன்னார். அதற்கு அவள் தனக்கு வெகு நாட்கள் ஆகாரம் கிடைக்காமல் இருந்து இப்போதுதான் கிடைத்திருப்பதால் விட முடியாது என்றாள். அப்படியாகில் இராம கைங்கர்யம் முடித்து வந்து சுரசைக்கு ஆகாரமாகத் தானே ஆகிவிடுவதாக ஹனுமான் கூறினார். இந்த வழியாக எந்தப் பிராணி சென்றாலும் நீ ஆகாரமாய்க் கொள்வாயாக என்று ப்ரஹ்மதேவன் வரம் கொடுத்திருப்பதால், அந்த வரம் பொய் போகக்கூடாது என்றாள் சுரஸா. அப்படியாகில் என் அளவிற்கு தக்கபடி வாயைப் பிள என்று ஹனுமான் சொன்னார். ஸுரஸா பத்து யோஜனை தூரம் வாயைப் பிளந்தாள். ஹனுமார் 20 யோஜனை தூரம் வளர்ந்தார். இப்படியே ஸுராசாவின் வாயைவிட பெரிதாக ஹனுமார் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தார். ஸுரஸா 1௦௦ யோஜனை அளவிற்கு வாயை பிளந்தவுடன் , இது தான் தக்க சமயம் என்று நினைத்து எதிர்பாராமலேயே சிறு கட்டை விரலளவு தன் உருவத்தை சுருக்கிக் கொண்டு அவள் வாயில் நுழைந்து பல்லில் படாமல் மூக்கு துவாரத்தின் வழியாக ஆகாயத்தை அடைந்து கை குவித்து வினயமாக பேசினார். “ஹே தக்ஷகுமாரி! உனக்கு வந்தனம். நானும் வாயில் புகுந்து விட்டேன். ப்ரம்மாவின் வரமும் உண்மையாயிற்று. சீதையை தேடி செல்லுகிறேன். விடை தருக” என்றார். ஸுரஸா ஸந்தோஷம் அடைந்தாள். ஹநுமானை மெச்சி வெற்றி அடையும்படி ஆசீர்வதித்து அனுப்பினாள். ஹநுமானுக்கு அதே வேகத்துடன் புறப்பட்டார் .
ஸிம்ஹிகா என்ற ஒரு அரக்கி நடுக்கடலில் இருந்து வந்தாள். அவள் ஆகாயத்தில் செல்லும் பிராணிகளின் நிழலைப் பிடித்து உறிவாள். உடனே அந்தப் பிராணி அவள் வாயிக்குள் விழுந்து விடும். அவள் ஹனுமானின் நிழலையும் பிடித்து உறிந்தாள். உடனே ஹனுமானின் வேகம் குறைந்தது. சிம்ஹிகையின் வாயைப் பார்த்தார் ஹனுமான். சுரஸையிடம் தப்பிய ஹனுமாருக்கு மீண்டும் ஒரு விபத்து. அவரோ கவலைப்படவில்லை. அவள் வாயில் விழுந்து விட்டார். அவளும் உடனே விழுங்கி விட்டாள். அவள் வயிற்றை கிழித்துக் கொண்டு ஹனுமான் வெளியேறினார். தேவர்கள் மலர்மாரிப் பொழிந்தனர்.”
ஹனுமானே!! உம்மைப் போல் தீர்க்க தர்சனமும், புத்தியும், சாமர்த்தியமும், தைரியமும் யாருக்கு இருக்கிறதோ அவர்கள் எந்த வேலைகளிலும் தளர்ச்சி அடைய மாட்டார்கள்” என்று துதித்தனர்.
இவ்வாறு ஹனுமான் பல உருவங்களைத் தாங்கி, பல சோதனைகளை வென்று சௌக்கியமாய் கடலைத் தாண்டி இலங்கையில் உள்ள சுவேல பர்வதத்தில் குதித்தார் . செய்தற்கரிய செயலைச் செய்து விட்டதால் தனக்கு தானே உகப்பு அடைந்தார். பிறகு தன்னை சமாதானம் செய்துக் கொண்டு, மேலே நடக்க வேண்டிய காரியத்தை ஆலோசிக்கலானார். சீதையை பார்த்து விடுவது கடலைத் தாண்டியதை விட ஆச்சர்யமான காரியம். அது எப்படி கைக்கூடும்? என்று சிந்திக்கலானார். இவ்வளவு பெரிய உருவத்துடன் இருப்பது பிறருக்கு சந்தேகத்தைத் தரும் என்று நினைத்து ஒரு பூனை அளவிற்கு ரூபத்தைக் குறுக்கிக் கொண்டு இரவு வேளையை எதிர்பார்த்து ஒரு மரத்தில் தங்கியிருந்தார்.
ஹனுமான் சீதையை தேடுதல்
அன்று பௌர்ணமி நிலவு கிளம்பி விட்டது. அதுவும் கடலில் சந்திரோதயம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கும்? மிக பெரியதாகவும் சிவப்பாகவும் தோன்றி சந்திரமண்டலம் உயரக் கிளம்பி வெள்ளை வெளேருன்று ஒலியுடன் பிரகாசிக்கிறது. இது ஒரு வெண்சங்கோ? அல்லது பால் கட்டியோ? தாமரைத் தண்டின் நூலின் பந்தோ? அல்லது ஓர் ராஜஹம்சம் கடலில் நீந்தி வந்து பறக்கிறதோ? என்று கவிகள் உத்ப்ரேக்ஷிக்கும் படி சந்திரன் பிரகாசித்தான்.
சீதையை தேடிப்புறப்பட இதுவே தருணம் என்று நினைத்தார் ஹனுமான். சந்திரனைக் கண்ட ஹனுமான் உடனே இராமச்சந்திரனை தியானம் செய்துக் கொண்டு இலங்கையின் கோட்டை வாசலில் நுழையலானார். அப்போது அங்கு கோட்டை வாசலில் லங்கிணி என்ற அரக்கி நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் இலங்கைக்கு காவல் தேவதை போலும். “ டேய், நீ யார்? எங்கே போகிறாய்? நில்!” என்று மிரட்டினாள். ஹனுமான்” நான் ஒரு வானரன் “. இலங்கையைச் சுற்றி பார்க்க அயலூரிலிருந்து வந்துள்ளேன் என்றார். லங்கிணி” நீ உள்ளே போகக் கூடாது” என்று தடுத்து விட்டாள். ஹனுமான் இந்த லங்கிணியை மதிப்பாரா? மீறி புறப்பட்டார். அவள் ஹனுமானை அடித்து விட்டாள். ஹனுமானுக்கு கோபம் வந்து விட்டது. இதுவரை அவரை எந்த ஸ்த்ரீயும் தொட்டதில்லை. இப்படியிருக்க மஹாவீரனான தான் ஒரு அவலை கையில் அடிவாங்கினோமே என்று வெட்கினார். அவர் அவளை திருப்பி அடித்து விடுவார். ஆனால் அவள் அந்த அடி தாங்காமல் செத்துவிடுவாள். வீணாக பெண்ணைக் கொன்ற பாவம் நமக்கு எதற்கு என்று அவளை அலட்சியம் செய்து விட்டு கோட்டைக்குள் நுழையலானார். அவளோ மீண்டும் ஹனுமானை அறைய வந்தாள். ஹனுமான் இவளை அடக்காமல் உள்ளே போகமுடியாது என்று எண்ணி தன் இடது கையால் அவளை லேசாகத் தட்டினார். அதுவே அவளுக்கு தாங்க முடியாமல் கீழே விழுந்து விட்டாள். மேலும் அடி விழுமோ என்ற பயத்தினால் அவள் ஹனுமானை கை குவித்து வணங்கி மன்னிக்கும்படி பிராத்தித்து, ப்ரஹ்மதேவனின் சாபத்தை நினைவுக்கொண்டாள். எப்போது உன்னை ஒரு வானரன் அடக்குவானோ அப்போது லங்கையிலுள்ள சர்வ ராக்ஷஸர்களுக்கும் நாசம் ஏற்படும் என்பதே அந்த சாபமாகும். எனவே இன்று முதல் அரக்கர்களுக்கு நாசம் வந்து விட்டது. நீ சுதந்திரமாய் பிரவேசித்து இலங்ககைப் பார்த்துப் போ என்று விடை தந்து விட்டாள். ஹனுமானும் மிக சந்தோஷத்துடன் தன் இடது கால் முதலில் வைத்து உள்ளே புகுந்தார்.
பெரிய மாளிகைகள் நிறைந்த வீதிகளும், கடைவீதிகளும், நாற்சந்திகளும், சபாமண்டபங்களும், கோவில்களும், நந்தவனங்களும், உத்யானவனங்களும் நிரம்பி, அமராவதியை போலும் அலகாபுரியைப் போலும் உள்ள இலங்கையை கண்டார். எங்கும் யானைப்படை, குதிரைப்படை, தேர்ப்படை, காலாட்படை என்னும் சதுரங்க சைன்யங்களுடன் கட்டும் காவலுமாய் உள்ள இந்த லங்கையில் தேவர்கள்கூட நுழையவோ, முற்றுகையிடவோ முடியாது என்று எண்ணி கொஞ்சம் கவலைப்பட்டார். பிறகு இராம லக்ஷ்மணர்களின் பராக்கிரமத்தை நினைத்து சமாதானம் அடைந்தார்.
மிகவும் பயங்கரமான அரக்கர்கள் கையில் ஆயுதங்களுடன் அங்குமிங்கும் அலைவதையும், ப்ரஹ்மராக்ஷஸர்கள் வேத பாராயணம் செய்வதையும், ஆபிசார ஹோமங்கள் செய்வதையும் கண்டார். மஹோதரன், அகம்பணன், ப்ரஹஸ்தன், இந்திரஜித், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் முதலிய பிரதான ராக்ஷஸ வீரர்களின் மாளிகைகளை கண்டார். கடைசியாக இராவணனின் அரண்மனைக்கு வந்தார். மிக பெரியதான அந்த அரண்மனையில் பல இடங்களிலும் சீதையை தேடித் கொண்டு அந்தப்புரத்துக்கு வந்தார். அங்கு ராக்ஷஸ ஸ்த்ரீகளும், தேவசுந்தரிகளும், வித்யாதர ஸ்த்ரீகளும், முனிகன்னிகைகளும், கந்தர்வ ஸ்த்ரீகளும், நாககன்னிகைகளுமான பல விதமான அழகிய வனிதைகள் நிறைந்த ஒரு ஸ்திரீ வனத்தையே கண்டார் எனலாம். இராவணனுக்கு வசமான இவர்கள் மதுபானம் செய்து, மயங்கி, இராவணனால் அனுபவிக்கப்பட்டு அவரவர் கையிலுள்ள வாத்தியங்களுடன் வஸ்திரபூஷணங்கள் கலைந்தது கூடத் தெரியாமல் அலங்கோலமாகப் படுத்து உறங்குவதைக் கண்டார். அவர்களின் நடுவில் உயர்ந்த கட்டிலில் மெத்தென்ற ஹம்சதூளிகா மஞ்சத்த்தில் மிக ஒய்யாரமாக படுத்து உறங்கும் பதிவிரதையான மந்தோதரியைக் கண்டார். அவளிடம் உள்ள பதிவ்ரதைக்குரிய சாமுத்திரிகா லக்ஷணங்களைக் கண்ட ஹனுமார் ஒரு கணம் சீதையோ என்று நினைத்தார். ஆடினார், பாடினார், குதித்தார், களித்தார் ,திகைத்தார். பிறகு விவேகத்தினால் ஆராய்ந்தார். ”சீச்சீ” இவள் சீதை இல்லை. சீதையாக இருந்தால் இராமரை விட்டுப் பிரிந்து அந்நியனுடைய அந்தப்புரத்தில் இப்படி நிம்மதியாகத் தூங்குவாளா? என்று நினைத்து தெளிந்தார். அங்கு புஷ்பக விமானத்தில் படுத்து உறங்கும் கம்பீரமான தோற்றமுடைய இராவணனையும் கண்டு இவன் தான் ராக்ஷஸராஜன் என்று அறிந்து கொண்டார்.
பிறகு அங்கிருந்து பானசாலைக்குள் சென்று ஏராளமாய்க் குவித்து கிடைக்கும் போஜன பதார்த்தங்களையும், திண்பண்டங்களையும், பானங்களையும் கண்டார். புலனை அடக்கிய ஹனுமானுக்கு அவைகளைக் கண்டும் நாக்கில் ஜலம் ஊறவில்லை,பசியும் எடுக்கவில்லை. இரவு சாப்பிடாமலேயே அலைந்தும் கூட களைப்போ, சலிப்போ ஏற்படவில்லை. சீதையை தேடுவதே குறியாக இருந்தார். அந்யனுடைய அந்தப்புரத்தில் புகுந்து இவ்வளவு பெண்மணிகளை பார்ததது தன் நேர்மைக்கும், ப்ரஹ்மசர்யத்துக்கும் உசிதமாகுமா? என்று தன உள்ளதையே கேட்டுக் கொண்டார். உலகில் பெண்களை பாராமல் இருக்க முடியாது. பார்த்தாலும் குற்றமில்லை. ஆனால் காமபுத்தியுடன் பார்க்கக் கூடாது. மாதாவைப் போலவோ, சஹோதரியைப் போலவோ பாவித்துப் பார்க்கலாம். நான் இவ்வளவு ரூபங்களையும் ஜெகன் மாதாவான சீதையோ இவள் என்றுதானே பார்த்தேன். எனவே என் புத்தி எனக்கு வசமாகவே இருக்கிறது. எனக்கு என் மனஸாக்ஷியே பிரமாணம். இதுவே போதும். மேலும் ஒரு பெண்ணைத் தேடிவந்த நான் பெண்களின் கூட்டத்தில் தானே பார்க்க வேண்டும். எனவே நேர்மைக்கும் இது விரோதமில்லை என்று நினைத்து, தன்னை சமாதானம் செய்துக் கொண்டார். இவ்வாறு நள்ளிரவு வரை இலங்கை பூராவும் சீதையைத் தேடித்தேடி அலைந்து, காணாமல் மனம் சலித்து ஒரு தனித்த மரத்தில் அமர்ந்து ஹனுமார் சிந்திக்கலானார். இனி இலங்கையில் ஒரு நாலு அங்குலம் இடம் கூட இல்லையாம். அப்படித் தேடிவிட்டாராம். இவ்வளவு விதமான பெண்கள் யாவரும் கண்களில் தென்பட்டனரேயன்றி சீதையைக் காண முடியவில்லையே என்று நினைத்து ஏங்கி தவித்துக் கண்ணீர் விட்டார்.
சீதா தர்சனம்
சீதையைத் தேடியும் காணாதபடி ஹனுமான் வருந்தி தனக்குள் தானே சிந்திக்கலானார். சீதையைக் காணாமல் நான் திரும்புவேனாகில் இவ்வளவு முயற்சியும் வீணே! நான் கடலைத் தாண்டியது கூட பெரிய காரியமில்லை. சீதையைக் காணாமல் திரும்பிச் சென்று வானரர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்லுவேன்? சீதையை காணவில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டு சுக்ரீவனிடம் சென்றால் வானரர்களைக் கொன்று போடுவார். சம்பாதி இங்கு சீதை இருப்பதாகச் சொன்னாரே அதுவும் பொய்யோ? சீதையைக் காணாமல் இராமரும் லக்ஷ்மணரும் உயிரை விட்டு விடுவார்கள். நண்பர்களான அந்த இருவருக்கும் பிரதி உபகாரம் செய்ய முடியாமல் சுக்ரீவனும் உயிர் துறப்பான். தலைவனை இழந்த வானரர்களும் மாண்டு போவார்கள். தன் தமையன் வனவாசம் முடிந்து வராததால் பரதனும் ஷத்ருகுணனும் தீக்குளித்து விடுவார்கள். நாட்டு மக்களும் உயிர் துறப்பது திண்ணம். இவ்வளவு பேர்கள் உயிர் துறப்பதை விட நான் இங்கேயே பிராணத்த்யாகம் செய்து விடுவது நலம். நான் சீதையைக் கண்டு போவேனானால் இவ்வளவு பேர் உயிரையும் காப்பாற்றியவனாவேன். காணாமல் போவேனானால் இவ்வளவு பேர் உயிருக்கும் ஹானியை ஏற்படுத்தியவனாவேன். என்ன செய்வது? என நினைத்துத் திகைத்தார்.
பிறகு இத்தகைய அதைர்யத்திற்கு இடம் தரலாகாது .சோகம் யாவரையும் சோம்பேறியாக்கி விடும். உற்சாகமே முக்கியமாகும். எனவே உற்சாகத்தைக் கைவிடலாகாது. தெய்வானு-கூல்யத்துடன் மறுமுறை சீதையைத் தேட முயற்சிப்போம் என்று நினைத்தார். கடலைத் தாண்டக் கிளம்பிய ஹனுமான் ஆரம்பத்தில் சூர்யன், சந்திரன், இந்திரன், வாயு முதலிய தேவதைகளை வணங்கினாரே யன்றி சீதையை வணங்கவில்லை. மறந்து விட்டார் போலும். அவர் தேடி வந்தது ஒரு தெய்வத்தையல்லவா? அந்த தெய்வத்தின் திருவருளால் அவள் தர்சினம் வேண்டி ஹனுமான் சீதை என்ற அந்த தெய்வத்தை பரிவாரத்துடன் சேவித்து துதித்தார்.
லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமனுக்கும், ஜனக குமாரியான அந்த சீதாதேவிக்கும், ருத்திரன், இந்திரன், யமன், வாயு முதலிய திக்தேவதைகளுக்கும் நமஸ்காரம் என்றார். இங்கு “தஸ்யை தேவ்யை” என்பதால் சீதாதேவிக்கு முக்யத்துவமாகும்.” “எவளை தேடி வந்தேனோ- அவளை” என்று சம்பந்தம். “தேவ்யை என்பதால்” அவள் ஒரு சாதாரணப் பொருள் அல்லவே, தன் முயற்சியால் தான் அடையவேண்டும் என்பதற்கு! தேவியாதலால் அவளது கருணையால் கிடைத்து விடுவாள் என்று பொருள். ஜனக குமாரியாக இருப்பதால் அவதார விசேஷம் சொல்லப்பட்டது. ஸாக்ஷத் லக்ஷ்மியை விட அவதாரத்தில் கருணை அதிகம். ஏனெனில் மனிதர் படும் பாடு அவதாரத்தில் தானே தேவிக்கும் அனுபவ ப்ராப்தமாகிறது. ஒரு தேவதைக்கு இரண்டு துவாரபாலகர்களை போல் லக்ஷ்மணனும் ராமனும் நிறுத்தப் படுகின்றனர்.” யா ரக்ஷிதா ராகவ லக்ஷ்மனாப்யாம்” என்று வால்மீகி சொல்லுகிறார். ஆவரண தேவதைகளாக ருத்திரன், இந்திரன், யமன், வாயு, சந்திரன், சூர்யன் மருத்துக்கள் முதலியவர் சொல்லப்படுகின்றனர். சீதையே பிரதான மூர்த்தி. இராம லக்ஷ்மணர்கள் துவாரபாலகர்கள். மற்ற எல்லா தேவதைகளும் ஆவரண தேவதைகள். ஸீதையிடமே ஏகாந்த பக்தியுள்ள ஹனுமான் மற்ற தேவதைகளை ஆவரண தேவதையாக மதித்து வணங்குவது தோஷமில்லை. பரதேவதையாக சீதையை மதித்துள்ளார். இராம பத்தினியாக இருப்பதாலேயே சீதை பரதேவதை. புருஷர்களுக்குள்ள ஐஸ்வர்யம் பத்தினிக்கும் உண்டல்லவா?
இவ்வாறு சீதையை வணங்கி விட்டு உற்சாகத்துடன் எழுந்த ஹனுமானுக்கு அசோகாவனம் கண்ணிற்பட்டது. உடனே அந்த இடம் இதுவரை தேடவில்லையே! ஆஹா! போய்ப் பார்க்கலாம்! நிச்சயம் சீதை இங்குதான் இருப்பாள் என்று ஹனுமான் சந்தோஷத்துடன் அசோகவனத்தை நோக்கி நடந்தார்.
அசோகவனம் இராவணனுடைய ஓர் க்ரீடாவனம் ஆகும். அதில் பலவிதமான புஷ்பச்செடிகளும், பழ வ்ருக்ஷங்களும், மண்டபங்களும், தடாகங்களும், கோவிலும் ஏற்படுத்தி இருந்தான். அதற்குள் ஹனுமான் பிரவேசித்ததும் யாரோ சிலர் உட்கார்ந்துயிருப்பதைக் கண்டார். ஆர்வத்துடன் மரத்தின் மேலேயே தாவிச் சென்றார். கடைசியாக ஒரு சிம்சுபா வ்ருக்ஷத்தில் வந்து அமர்ந்தார். ஸமீபத்திலுள்ள மண்டபத்தில் தான் சீதை உட்கார்ந்திருந்தாள். மிகவும் மெலிந்த திருமேனி உடையவளும், ஆகாரம் நித்திரை இல்லாதவளும், புரண்டு அழுவதால் புழுதி அலைந்த திருமேனி உடையவளும், கந்தையை உடுத்தி இருப்பவளும், ஜடை போல் பின்னல் போட்ட கூந்தல் உடையவளும், எப்போதும் “ராமா” “ராமா” என்று அழுபவளும், பெருமூச்சு விடுபவளும், விரக வியாதியால் கஷ்டப்படுபவளும், கவலைப்படுபவளும், சுகபோகங்கள் அற்றவளும், சுகமாக இருக்கத் தகுதி உடையவளும், லோகநாதனுடைய தர்மபத்தினியாயினும் அனாதைப்போல் இருப்பவளுமாகிய சீதையை ஹனுமான் கண்டு விட்டார். இவள் தான் சீதையா என்று தனக்குள் ஆலோசித்தார். இவள் உடுத்திய கந்தையின் மற்றொரு பகுதியும், பூட்டிக் கொண்டுள்ள பூஷணங்களின் மற்றொரு ஜோடியும் கிஷ்கிந்தையில் இவளாலேயே தூக்கி எறியப்பட்டது தங்கள் வசமிருப்பதியும் கொண்டு, இராமபிரான் சொன்ன பிராட்டியின் அடயாளங்களைக் கொண்டும் இவள்தான் சீதாதேவி என்று அறிந்துக்கொண்டார்.
ஹனுமானுக்கு ஏற்பட்ட சந்தோஷத்துக்கு எல்லையே இல்லை. இவள் பூமியிலிருந்து தோன்றியவள் அல்லவோ? இந்த சீதை ஜனகராஜா குமாரியன்றோ? இவள் நிமித்தமாக அல்லவா இராமர் சிவதனுசை முறித்தார். இவள் தசரத சக்ரவர்த்தியின் நாட்டுப் பெண்ணும் ஸ்ரீராம பிரபுவின் தர்ம பத்தினியுமாவாள். அரண்மனையில் சுகமாக வாழவேண்டியவள் சகல சுகத்தை தியாகம் செய்து வனவாசத்திலும் பர்த்தாவுடன் கூட கிளம்பிய பதிவிரதை அல்லவா? இவளை இராவணன் கொண்டுவந்து இங்கு வைத்துள்ளானே? அந்தோ! இவள் நிமித்தமாக ஜடாயுவும் உயிரைத் துறந்தாரே! இராமர் இவளைத் தேடி வந்ததால் அல்லவா எனக்கு இராம தர்சினம் கிடைத்தது! வாலியும் கொல்லப்பட்டான். சுக்ரீவனும் ராஜ்யத்தை அடைந்தான். இவளைத் தேடியல்லவா வானர வீரர்கள் உலகில் அலைகின்றனர். கடலையே தாண்டி வந்து இவளை இங்கு கண்டு விட்டேனே! நானே பாக்கியவான். இவள் கற்பின் எல்லை நிலையம். இத்தகைய உத்தமியை விட்டு இராமர் எப்படி உயிர் தரிக்கிறார்? இனி ஒரு போதும் ஸீதையும் இராமனையும் பிரிந்து பார்க்க தாளமாட்டேன். இப்போதே என் இதய ஊஞ்சலில் மானசீகமாய் இருவரையும் சேர்த்து அமர்த்தி சேவை செய்யட்டுமா? இப்போதே சென்று இராமரிடம் சீதையைக் கண்ட செய்தியைத் தெரிவித்தால் இராமன் என் விஷயத்தில் எவ்வளவு சந்தோஷமடைவார்! ஆஹா! நானே பாக்கியவான்! என்று பலவாறு நினைத்து உகப்படைந்தார்.
சீதா இராவண ஸம்வாதம்
சந்தர்ப்பம் பார்த்து சீதையைக் காணவும், பேசவும் துடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார் ஹனுமான். சீதையை சூழ்ந்து எப்போதும் விகார ரூபங்களுடைய ராக்ஷஸிகள் உட்கார்ந்து கொண்டே இருந்தனர். இராவணனுக்கு அடிமையாகும்படி மிரட்டிக் கொண்டிருந்தனர். சீதை அவர்களை அலட்சியம் செய்துவிட்டு ஸ்ரீராம சரணத்திலேயே லக்ஷ்யம் உடையவளாக இருந்தாள்.
ஸீதையின் திடமான ராமபக்தியைக் கண்டு ஹனுமான் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டார். யாருமறியாமல் தேவியை சந்தித்துப் பேசக் காத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது இராவணன் புறப்பட்டு வந்தான். பல பெண்மணிகள் தீபங்கள் ஏந்தி கூட வந்தனர். பல வாத்தியங்களுடன் பாடிக் கொண்டு வந்தனர். இராவணன் புஷ்ப, சந்தன, தாம்பூலாதிகளால் அலங்கரித்துக் கொண்டு சீதையைக் காணவேண்டி வந்தான். காமபரவசனாய் வரும் அவனைக் கண்டு சீதை பேய்க்காற்றில் அகப்பட்ட வாழைமரம் போல் நடுங்கினாள். தலை குனிந்து பாராமுகமாய் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
இராவணன் வெட்கமின்றி கண்டபடி பேசத் தொடங்கினான். தேவியின் ப்ரபாவத்தால் அவள் கிட்டே வர நடுங்கினான். தேவியிடம் வந்ததும் கெஞ்சினான். தன் செயலைக் கண்டு தானே வெட்கினான். தேவியின் முன்னிலையில் சோபை இழந்து போனான். அசடு வழிய பேசத் தொடங்கினான்.
சீதே! இதுவரை இராமனுக்கு மரியாதை தந்தது போதும். இனிமேல் என்னை கௌரவிப்பாயாக. இராமன் இனிமேல் என் கையிலிருந்து உன்னைப் பெறவே முடியாது. எனவே இராமனை மறந்துவிடு. அழகிலோ, பராக்ரமத்திலோ, ஐஸ்வர்யத்திலோ, பலத்திலோ எனக்கு எவ்விதத்திலும் ராமன் சமமாக மாட்டான். எனவே வலுவிலேயே வந்த என்னை விட்டு விடாதே. உன்னை நான் பட்டமஹிஷியாக வைத்துக் கொள்வேன். என் சொத்து பூராவும் உனக்கும் உன் தந்தைக்கும் எழுதித்தருவேன். எனக்கு பல ராணிகள் இருந்தபோதிலும் உன்னைப் பார்த்த பிறகு யாரைப் பார்த்தாலும் கசக்கிறது. உனக்கு ஈடான அழகி மூவுலகிலும் இல்லை. உந்தன் எந்த அவயத்தை பார்த்தாலும் கண்ணை எடுக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் எனக்கு உன் சரணகமலத்த்தில் தான் ஆசை அதிகமாகிறது. எனவே சரணத்திலாவது என்னைத் தொடு. அப்போது தான் என் மனதிற்கு சமாதானம் ஏற்படும். நான் அதர்மம் செய்யத் துணிந்தவன் என்று எண்ணாதே. பிறருடைய சொத்தைப் பிடுங்குவதோ,பிறருடைய பெண்ணைக் கொண்டு வருவதோ ராக்ஷஸர்களுக்கு ஸ்வதர்மம் ஆகும். எனவே இது குற்றமில்லை. தானே தேடி வந்த என்னை விட்டுவிட்டு பிறகு வருந்தாதே. என்னை உன் கணவனாக ஏற்றுக்கொள் என்று கெஞ்சினான்.
அவன் வார்த்தையைக் கேட்டு தேவி அலட்சியமாகப் புல்லை பிடுங்கி எதிரில் போட்டு அதைப் பார்த்துக் கொண்டே பேசத் தொடங்கினாள்.
த்ருண மந்தரத: க்ருதவா ப்ரத்யுவாச சுசிஸ்மிதா!
நிவர்த்தய மநோ மத்த: ஸ்வஜநே க்ரியதாம் மந:!!
புல்லை பிடுங்கிப் போட்டு பேசியதற்கு ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை வ்யாக்யானத்தில் பல காரணங்களை உத்ப்ரேஷிக்கிறார்.
பரபுருஷனான இவனுடன் பேச ஒரு திரை வேண்டுமே என்று புல்லை போட்டாள்.
ஒரு ஆண்பிள்ளை பெண்பிள்ளை எதிரில் நின்று பேசலாகாது- உட்காரட்டும் என்று ஆசனம் போட்டாள்.
அரசனாக இருப்பதால் ஆசனமிட்டு மரியாதை செய்து பேசத் தொடங்கினாள் போலும்
“பலம், வீர்யம், அழகு, ஐஸ்வர்யம் முதலியவைகளில் ராமன் எனக்கு ஈடாக மாட்டான்” என்றாயே,- ராமன் எதிரில் உன் பலம் முதலியவை புல்லுக்கு சமமாகும். நீயும் இராமனுக்கு எதிரில் புல்லுக்கு சமம் என்றாள்.
எனக்கு உன் ஐஸ்வர்யம்(சொத்து) எல்லாம் எழுதித் தருவேன் என்கிறாயே,- அதை நான் புல்லாகக் கருதுகிறேன் என்றாள் போலும்.
என் தந்தையும் உன் சொத்தைப் புல்லாய் மதிப்பார் என்கிறாள்
என் அவயங்களை உன் கண்களால் பார்க்கிறாய்- அந்த கண்களை இந்தப் புல்லால் தோண்டி எடுத்து விடுவேன் என்கிறாள் போலும்.
வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம் என்றபடி காகாசுரனின் கண்ணைத் தோண்டிய பெருமாள் இந்தப் புல்லால் உன் கண்ணையும் தோண்டுவார் என்கிறாள்
பரத் தாரம் என்ற விவேகம் இல்லாத நீ புல்லைத் தின்னும் மாட்டுக்கு சமம் என்கிறாள்.
இந்தப் புல்லைத் தாண்டி நீ என்னிடம் வந்துவிட முடியாது என்கிறாள்.
அன்று ஸ்தம்பத்திலிருந்து ப்ரஹ்லாதனை ரக்ஷித்தவன் இன்று இந்தப் புல்லிலிருந்து வந்து என்னை ரக்ஷிப்பவன் என்கிறாள்.
கிட்டே வந்தால் புல்லை போல் பொசுங்கி விடுவாய் என்கிறாள்.
புல்லிலாவது பசுமை இருக்கிறது. உன் உள்ளத்தில் ஈரமில்லையே என்கிறாள்.
புல்லின் நுனியின் கூர்மையைப் பார். உன் புத்தி ஏன் மழுங்கி விட்டது என்கிறாள்.
உனக்கு பதில் இந்த புல்லே சொல்லும் என்கிறாள்
“சுசுஸ்மிதா” என்னும் வார்த்தைக்கு ஸ்ரீ பெரியவாச்சான் பிள்ளை பல அர்த்தங்களை கூறுகிறார்:
குழந்தை அசட்டு வார்த்தைகளை பேசும் போது தாயார் எப்படி சிரிப்பாளோ, அதுபோல் இராவணனுடைய அசட்டு வார்த்தைகளை கேட்டு சிரித்தாள் சீதை என்கிறார் “சுசிஸ்மிதா” என்பதால்.
அல்லது ஸ்வபாவமாகவே முத்துப் போல ஜ்வலிக்கும் பல்வரிசையின் காந்தியால் “சுசுஸ்மிதா” என்கிறார்
இதயத்தில் கபடமில்லாது குழந்தை போன்று சுத்தமான சிரிப்பு என்று” சுசுஸ்மிதா” என்கிறார்
இராவணனின் பேச்சைக் கேட்டும் மயங்காமல் அலட்சியமாகச் சிரித்தாள் “சுசுஸ்மிதா” என்று
சிரிப்பதாலேயே இராவணன் உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கை நீக்க வல்லவள் என்கிறார்
“ப்ரத்யுவார” என்பதால் அவன் சொன்னதிற்கெல்லாம் பதில் சொல்லியாயிற்று. ஒருகால் அவனுக்குப் புத்தி சொன்னால், விவேகம் வந்து திருந்தமாட்டானோ என்று எதிர்பார்த்துக் கருணையால் பேசினாள் என்று பொருள்.
“என்னைவிட இராமன் பலத்திலோ பராக்ரமித்திலோ சிறந்தவன் இல்லை” என்றாயே இராமனும் லக்ஷ்மணனும் இல்லாத சமயத்தில் அபலையான என்னை கொண்டு வருவானேன்? இராமனிடம் உள்ள பயத்தினால்தானே? எனக்கு “செல்வமெல்லாம் தருகிறேன்” என்கிறாயே, உன் செல்வத்தை நானோ என் தந்தையோ மதிப்போமா? ராக்ஷஸர்களுக்கு இது ஸ்வதர்மம் என்கிறாயே உனக்கு ராக்ஷஸ தர்மம் கூட சரியாகத் தெரியவில்லையே? அஷ்டவித விவாகங்களில் ராக்ஷஸ விவாகம் என்பது கன்னிகையை அபகரிப்பதேயன்றி விவாஹமான பெண்ணைக் கொண்டு வருவதில்லையே? உனக்கு சத்சங்கமில்லாததால் நன்னடத்தை இல்லை. சாதுக்கள் இங்கு இல்லாமல் இல்லை. விபீஷணன் போன்ற சாதுக்கள் இருந்தும் நீ மதிக்கவில்லை. சாதுக்கள் இருப்பதாலேயே இலங்கை க்ஷேமமாக இருக்கிறது. நீ ஆளுவதால் இல்லை. நீயாக ஒரு சாதுவை தர்மம் கேட்க மாட்டாயாகிலும் நானே உனக்கு வந்த இடத்தில உபதேசம் செய்கிறேன். கவனித்துக் கேள் என்றாள் ஸீதை.
“அந்த இராமன் சரணாகதவத்சலன் என்பது தெரிந்த விஷயமே அல்லவா? எனவே நீ ஜீவிக்க வேண்டுமென்று விரும்புவாயாகில், உனக்கு அந்த இராமனுடன் ஸ்நேஹம் உண்டாகட்டும்” என்றாள் சீதை. “இராமனையும் தன்னையும் பிரித்த பாவி நீ நாசமாகப்போ” என்று சொல்லாமல் “பிழைக்க வழி சொல்கிறேன்” என்றாள். தன்னிடம் அபராதம் செய்த போதிலும் தாய் தன மகன் க்ஷேமமாக இருக்க வேண்டும் என்றே கருதுவாள். இதுவே ஜகன்மாதாவான சீதையின் கருணைக்கு அழகு. இராமனை சரண் ஆடை என்று சொன்னாள்.
ராக்ஷஸ சக்ரவர்த்தி தான் என்று அபிமானிதிருக்கும் இவன் அப்படி வணங்க மாட்டானோ என்று நினைத்து அரசனுக்கு அரசன் நட்பு கொள்வது போல் ஸ்நேகம் கொள் என்கிறாள். “மைத்ரி பவது “ என்பதால். சரணாகதி என்று வந்த விபீஷணனையே “மித்ரபாவென ஸம்ப்ராப்தம்” என்று ஏற்றுக் கொள்ளப் போகும் பெருமாளுக்கு, மித்ரன் என்றாலே போதுமே! சரணாகதனாகி விட்டால் கேட்கவும் வேண்டுமா? இத்தகைய அபராதம் செய்து விட்டு, இனி ஸ்நேகம் என்று போனால் அவர் ஏற்பாரோ என்று எண்ணாதே. அவர் தர்மம் தெரிந்தவர் என்றாள். தம்மிடம் வந்தவனை ஏற்பதே சிறந்த தர்மம்; சாம, தாம, பேத, தண்டங்களில்- சாமமே சிறந்த முதல் நீதி என்று தெரிந்தவர். சரணாகதர்களைக் கைவிடக் கூடாது என்ற தர்மம் தெரிந்தவர். சரணாகதனிடம் வாத்சல்ய முடையவர். இது பிரஸித்த மாயிற்றே! யாவருக்கும் தெரியுமே என்கிறாள் “விதித” என்ற பதத்தால்.
பெருமாளுக்கு அபிமதமான என் அவய விசேஷத்தைக் கீறி புண்ணாக்கிய காகாசுரனுக்கே அபாயம் கிடைத்ததே! அனுக்குலையாமல் எடுத்து வந்து இங்கு வைத்துப் பாதுகாத்துவரும் உனக்கு அபாயம் கிடைக்கக் கேட்பானேன் என்று பாவார்த்தம்”
“ ஸ ஹி” என்பதால் அவரே தர்மஞர். அவரே சரணாகத வத்சலன். அவரே நட்புக்குரியவர். அவரே ஜீவிக்கச் செய்ய சமர்த்தர் என்று பொருள். ஜீவிக்கச் செய்வதோடன்றி, உஜ்ஜீவிக்கச் செய்வதும், பகவத் சரணாகதி என்ற தர்மம் என்றும் தாத்பர்யம். பரம அபராதியான இவனுக்கு அபயம் வாங்கித் தந்தால் தன் அவதாரம் க்ருதார்த்தமாகி விட்டது என்று நினைக்கிறாள் போலும்! ஆனால் அதை வேண்டாதவனான இராவணன் சீதையின் வார்த்தையை அலட்சியம் செய்து விடவே சீதை தைர்யமுடன் பேசினாள். உனக்கு நான் ஹிதத்தைப் பேசியும் புத்தியில் ஏறவில்லையே! “விநாசகாலே விபரீத புத்தி” என்றபடி உனக்கு விநாசகாலம் ஏற்பட்டிருப்பதால் தான் என்னைக் கொண்டு இங்கு வைத்திருக்கிறாய். உன்னைக் கண்டு நான் பயப்படவில்லை. என் கற்பு என்னும் தீயால் உன்னைப் பொசுக்கி விடுவேன். ஆயினும் இராமனின் சந்தேசத்தை எதிர்பார்த்திருக்கிறேன் . கற்பு என்னும் தபஸையும் பரிபாலித்து வருகிறேன். கணவனின் உத்தரவின்றி எதையும் செய்யக் கூடாது என்பது பிராட்டியின் திருவுள்ளம் ஆகும். தானும் இவனைத் திருத்தி பணிக் கொள்ள வேண்டும் என்று கருதி இருப்பதாலும், சரணாகத வத்ஸலனான இராமன் இவனுக்கு அபயம்தர நிச்சியத்திருப்பதாலும், கொளுத்தவில்லை என்ற பொருள். சர்வரக்ஷகனும், சர்வ சமர்த்தனுமான இராமன் என்னை ரக்ஷிக்க தீக்ஷிதனாய் இருக்க, நான் என்னை ஏன் ரக்ஷித்துக் கொள்ள வேண்டும்? அது எனக்கு அழகு இல்லையே! என்று பூர்ண சரணாகதியை தேவியின் ஸ்வரூபம். இதைக் கேட்ட இராவணன் மிக வெகுண்டு வாளை உருவி சீதையை வெட்டிப் போட கிளம்பவே, தான்ய மாலினி என்ற ராவணபத்தினி அவனை சமாதானம் செய்து திரும்பினாள். உடனே இராவணன் அரக்கிகளைப் பார்த்து “இந்த சீதையை இரண்டு மாதங்களுக்குள் எனக்கு இணங்கியவளாகச் செய்ய வேண்டும். அப்படி இணங்காவிடில் இவளைக் கொலை செய்து என் காலைவேளை ஆகாரத்துக்கு தயார் செய்து விடுங்கள்” என்று மிரட்டிவிட்டுப் போய்விட்டான் .
த்ரிஜடையின் கனவு
சீதை இராவணன் போனபிறகு இராமபிரானை நினைத்து மனமுருகிப் புலம்பினாள். அரக்கிகளோ அவளை பலவாறு திட்டலானார்கள். சீதே! உனக்கு இவ்வளவு கர்வம் தகாது. எல்லா தேவர்களாலும் சேவிக்கப்படும் ராக்ஷஸ ராஜனான இராவணனே உன்னை சேவிக்கும் போது, நீ அவனை மதியாமல் இருப்பது உசிதமாகுமா? உன் கர்வத்தை அடக்குவோம். நீ இராவணனேயே பர்த்தாவாக பஜிப்பாயாக. மீறினாயானால் உன்னைக் கொலை செய்து விடுவோம். மனிதர்களுடைய இதயத்தில் உள்ள கிழங்கு நல்ல ருசியாக இருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தெரியும். இராவணனுக்காக உன்னிடம் தாக்ஷிண்யம் பார்க்கிறோம். இல்லையேல் இவ்வளவு நாள் உன் இதயத்தைப் பிளந்து தின்றிருப்போம். நீ என்ன செய்ய முடியும்? வீணாக எங்களுக்கு பலியாகி சாகாதே. ராவணனை சுகப்படுத்தி நீயும் சுகமாக இரு. இதுவே நாங்கள் உனக்கு சொல்லும் நல்ல புத்தி என்றனர்.
இதைக் கேட்ட தேவி குமுறி அழுதாள். பிறகு தன்னைத் தானே தேற்றிக் கொண்டு தைர்யமாய்ப் பேசினாள். அரக்கிகளே! இரக்கமற்ற உங்களுக்கு மனித மாமிசத்தை சாப்பிடுவது என்பது பெரிய காரியமில்லை. அது உங்களுக்கு ஸ்வபாவம். உங்கள் விருப்பப்படி என்னைக் கொலை செய்து சாப்பிட்டு விடுங்கள். ஆனால் ராவணனை எப்படி அடைய முடியும்? நான் மற்றொருவருக்கு வாழ்க்கைப் பட்டவள். கற்பு உயிரை விட பெரியது. உயிரை விட்டாலும் கற்பை விட மாட்டேன். வசிஷ்டரை அருந்ததி போலும், அகஸ்தியரை லோபாமுத்ரா போலும், அத்ரியை அனசூயை போலும், இந்திரனை சசிதேவி போலும், சந்திரனை ரோஹிணி போலும், நளனை தமயந்தி போலும், சௌதாஸனை மதயந்தி போலும், கபிலரை ஸ்ரீமதி போலும், நான் என் பர்த்தாவான ஸ்ரீராமனையே ஆச்ரயத்துள்ளேன். என் மனதை மாற்ற உங்களால் முடியாது என்றாள். இதைக் கேட்ட அரக்கிகள் சீதையை ” இதோ பார்! இப்போதே உன்னைக் கொலை செய்து போடுவோம்” என்று சொல்லி மிரட்டினார்கள்.
அதே சமயம் அங்கு தூங்கி கொண்டிருந்த த்ரிஜடை என்ற ராக்ஷஸி பரபரப்புடன் எழுந்து கொண்டு அரக்கிகளை அடக்கிப் பேசினாள். அரக்கிகளே! வீணாய் இவளை மிரட்டாதீர்கள். சீதையின் பெருமையெல்லாம் நான் அறிந்தேன். இவள் இலங்கையின் நாசத்திற்காக ஏற்பட்டுள்ளாள். இவளை அதட்டினால் நமக்கு பெரிய விபத்து இருக்கிறது, ஜாக்கிரதை! நான் ஒரு கனவு கண்டுள்ளேன். கவனித்துக் கேளுங்கடி! இராமன் ஒரு வெள்ளை யானை மேல் வந்து இவளை அதில் ஏற்றி ஆகாசமார்கமாய்ச் செல்லுகிறான். இராவணன் கழுதையின் மேல் ஏற்றப்பட்டு ஊர்வலம் வந்து சானிக் குழியில் தள்ளப்படுகிறான். விபீஷணக்குப் பட்டாபிஷேகம் நடை பெறுகிறது. இராமரே நாராயணாகவும்,சீதையே லட்சுமிதேவியாகவும், பாற்கடலில் சேஷசயனத்தில் பள்ளிக் கொண்டுள்ளனர். இவ்வாறு கனவில் கண்டேன். இதனால் லட்சுமி- நாராயணனே சீதா-ராமனாய் ராவணவதத்திற்காகத் தோன்றி உள்ளனர் என்றும் ராவணன் சீக்கிரம் அழிந்து போவான் என்றும் விபீஷணன் முடிசூட்டப் படுவான் என்றும் தெரிய வருகிறது. எனவே இவளைத் திட்டியது பெரிய அபசாரமாகும். இவளை வணங்கி மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். இவள் நம்மை ரக்ஷிக்க வல்லவள்” என்றாள்.
இராமனோ சரணாகதியால் தான் பிரசன்னமாவான். சரணாகதிக்கு திடவிஸ்வாசம் லக்ஷணம். சீதையோ காலில் விழுந்தாலே ப்ரஸன்னமாவாள். ஞானியான ஜனகரின் பெண்ணாயிற்றே. அண்டியவர்களை ரக்ஷிக்கும் ஆபிஜாத்யமும் இவளுக்கு பொருந்துமே. நம்மை ரக்ஷிக்க இவள் ஒருவளே போதும். ராமன் கூட தேவையில்லை என்ற பொருள். இவள் இல்லாமல் ராமன் ரக்ஷிக்க மாட்டான். ஏனெனில் இராமன் கண்டிப்புள்ளவன். இவள் கடாக்ஷம் பட்டவர்களுக்கே இவளுடைய சிபாரிசினால் அபயம் தருவான்.
இவளோ இராமனின் அபேக்ஷையின்றியே நம்மை ரக்ஷிக்க போதுமானவள். ரக்ஷகனான தன் பதியைத் தனக்கு வசமாகவே எப்போதும் வைத்துக் கொண்டிருப்பவள். இவள் திருவுள்ளம் கலங்குமாகில் அந்த பயத்தினால் இராமன் யாரையும்- பரம அபராதியையும் கூட தண்டிக்க மாட்டான். எனவே இவளே நமக்குத் தஞ்சம். இவளை நிந்தித்த அபசாரம் நமக்கு மகாபயமாகும். இதனால் வெகுண்டு வரும் கோதண்டபாணி நமக்கு மஹா பயமாகும். இவளை நிந்திப்பதைத் தாளாத ஹனுமான் நமக்கொரு மஹா பயமாகும்.
பிராட்டி, பெருமாள், பாகவதன் இம் மூவருக்கும் செய்த அபசாரத்தால் வரும் நரகவாசம் நமக்கு மஹாபயமாகும். அனாதிகாலமாய் நாம் செய்திருக்கும் பகவத் பாகவதபச்சார ரூபமான பாபங்களுக்கு பலனாய் வளர்ந்துவரும் இந்த சம்சார சாகரம் நமக்கு மஹாபயமாகும். இதிலிருந்து ரக்ஷித்துப் பரமபதத்தில் சேர்க்க வல்லது இவள் திருவடியே. எனவே இவள் திருவடிகளே தஞ்சமென்று காலில் வீழ்வோம் என்று கருத்து. இவ்வாறு த்ரிஜடை வாக்யத்தைக் கேட்டு ராக்ஷஸிகள் ஆச்சரிய பட்டனர். இதை உண்மை என்றே நினைத்தனர் போலும். சீதையை திட்டுவதை விட்டு விட்டனர். ஆனால் சீதையை சேவித்து மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. இது ராக்ஷஸ ஸ்வபாவமல்லவா! சீதையோ, அவர்களை பார்த்து நீங்கள் இதுவரை திட்டியதற்குப் பயப்பட வேண்டாம். இராமன் வருவாராகில் உங்களை ரக்ஷிக்கும்படி நான் அவரிடம் வேண்டுவேன். அவர் தயாளு. உங்களை அவசியம் ரக்ஷிப்பார் என்றாள். நிம்மதியடைந்த ராக்ஷஸிகள் யாவரும் தூங்கி விட்டனர்.
அங்குலீயக பிரதானம்
அரக்கிகள் தூங்கி கொண்டிருந்தனர். ஆனால் சீதைக்கு தூக்கமேது? விரஹதாபத்தினால் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். த்ரிஜடைக்கு ஏற்பட்டுள்ள கனவு நமக்கு ஏன் ஏற்படலாகாது? கனவில்லாவது இராமனைப் பார்ப்பேனோ? அதற்கு தகுதி இல்லையா என்று நினைத்தாள். எனவே ஹனுமான் இருக்கும் அந்த சிம்சுபா வ்ருக்ஷத்தினடியில் தெய்வாதீனமாய் வந்து அமர்ந்தாள். தேவி கதறி அழ ஆரம்பித்தாள்.
“என் பிரபுவே! என் ப்ரியனே! என்னை மறந்துவிட்டீரா? உமது திருவுள்ளத்தில் எனது நினைவே இல்லையா? என்னிடம் எவ்வளவு ப்ரியம் காட்டினீர்! அதெல்லாம் பொய்யோ? என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்? என் காதலனே! நீர் என்னை மறந்தாலும் நான் உன்னை மறவேன். என்னை அலட்சியம் செய்து விட்டீரோ? அப்படி செய்யமாட்டீர். நாதா! கானகத்தில் என்னைத் தேடித் தேடி களைத்து விட்டீரோ? அல்லது என் பிரிவால் உயிரைவிட்டு விட்டீரோ? அல்லது பதினான்கு வருஷம் வனவாசம் பூர்த்தியாகி அயோத்தி சென்று முடி சூட்டிக் கொண்டு சுகமாய் வாழ்கிறீரோ? என்னை நீங்கள் மறக்க மாட்டீரே! இது என் பாபமோ! என் துர்பாக்கியமோ! நீரே என்னைக் கைவிட்டு விட்டால் என்னை இனி யார் ரக்ஷிப்பார்கள்?
தேவா! உமது சுந்தர வதனத்தையும், முறுவலையும், திருவடிகளையும் யார் பார்க்கப் போகிறார்களோ அவர்களே உலகில் பாக்கியவான்கள். நானோ உமது சேவை பெறாமல் வீணே இங்கு உயிரோடுயிருக்கிறேன் . என் பிரிவால் நீர் என்ன கஷ்டப்படுகிறீரோ? உமது கஷ்டத்திற்காகவே பிறந்த பெண்ணாகி விட்டேனே!
அந்தோ! அன்று லக்ஷ்மணன் உம்மிடம் வந்து என்ன சொன்னாரோ? அவரைக் கடிந்து பேசி விட்டேனே! திரும்பி வந்து ஆஸ்ரமத்தில் என்னைத் தேடி இருப்பீர்கள். ஜடாயு நீர் வரும் வரை உயிரோடு இருந்து சொன்னாரோ தெரியவில்லேயே! அந்த வானரர்கள் என் பூஷணங்களை தந்தார்களோ? என்ன வாயிற்றோ அறியேன்? இங்கு தூக்கமின்றி ஆகாரமின்றி தவிக்கிறேன். இந்த கடிய சொற்களைக் கேட்க முடியவில்லை. என் பிரபுவே! எப்போ உம்மைப் பார்ப்பேனோ?
என் ப்ராணநாதா! நான் உம்மைத் தவிர வேறு தெய்வத்தை அறியேனே! உமது கருணை எனக்கு எப்போதும் உண்டு என்று நம்பி, உமது பரிவை நான் பார்க்க வேண்டியல்லவா என்னை நானே ரக்ஷித்துக் கொள்ளாமல் பொறுமையுடன் இருந்து வருகிறேன். அன்ய புருஷன் வீட்டில் சாப்பிட விரும்பாமல் பல மாதங்களாய் உபவாசத்துடன் இருந்து வருகிறேன். நல்ல படுக்கையின்றி இந்த மரத்தடியில் கட்டாந்தரையில் சயனித்து உமக்காகத் தவம் கிடக்கிறேனே! அவரவர் தர்மம் அவரவரைக் காப்பாற்றும் என்பார்களே! என் கற்பு என்னைக் காப்பாற்றவில்லேயே! நன்றி கெட்டவர்களுக்கு செய்த உபகாரம் போல் என் கற்பும் பயனற்றுப் போய்விட்டதோ? பயனற்றுப் போனாலும் கற்பை நான் விட மாட்டேன். ஆனால் என் உயிரை நான் விட்டு விடுவேன். இதுவே உசிதம். என் ப்ராணவல்லபா! வாழ்ந்தால் உமக்காக வாழ வேண்டும். இனி யாருக்காக வாழ வேண்டும்?
இவ்வாறு புலம்பி அழுது, கடந்த பத்து மாதங்களாக தைரியத்துடன் காத்திருந்த தேவி, இன்று தைரியத்தை இழந்து விட்டாள். உயிரை விட்டு விடுவது என்று நினைத்து தன் நீண்ட பின்னலையே கழுத்தில் கயிறாக கட்டிக்கொண்டு, சிம்சுபா வ்ருக்ஷத்தின் கிளையில் கட்டிக்கொண்டு, தொங்கிவிட நினைத்து அந்தக் கிளையைப் பார்த்தாள்.
இதைக்கண்டு ஹனுமான் திடுக்கிட்டார். இவளுடைய எண்ணத்தைப் புரிந்து கொண்டார். இவளுக்கு இந்த சமயம் ஆறுதல் கூறாது போனால் பெரிய நஷ்டம் என்று கருதினார். திடீரென்ன குதித்தாள் அவள் பயப்படுவாள் என்று கருதி மெல்லிய குரலில் இராமகதையை மதுரமாகப் பாடினார். இதைக்கேட்ட தேவி அச்சர்யப்பட்டாள். இங்கு இராமகதையை சொல்லுவது யாரோ? இது ப்ரமேயோ? இது கனவோ? என்று நினைத்தாள். சந்தோஷத்துடன் கமலம் போன்ற முகத்தைத் தூக்கி உயரே பார்த்தாள். ஹனுமான் வினயத்துடன் கிட்டே வந்து கொண்டிருந்தார். முதலில் இராவணன் தான் இந்த உருவில் வருகிறானோ என்று நினைத்து பயப்பட்டாள். ஹனுமனோ வந்து தேவியை அடிபணிந்தார். ஹனுமானின் ஆஜ்வத்தைக் கண்டு தேவி சந்தேகம் தெளிந்தாள்.
“தசரதராஜ குமாரனான இராமன் தன் தம்பி லக்ஷ்மணனுடனும், மனைவி சீதையுடனும் பித்ருவாக்ய பரிபாலனம் செய்ய வேண்டி பதினான்கு வருஷம் வனவாசம் செய்து வந்தான். அவர்கள் தண்டகாரண்யத்தில் வசிக்கும் போது இராவணன் என்பவன் சீதையை அபஹரித்துப் போய்விட்டான். தேவியைத் தேடிவந்த இராமன் ஜடாயு மூலம் விஷயத்தை அறிந்துக் கொண்டு முக்தியும் அளித்தார். பிறகு கிஷ்கிந்தை வந்து வாலியைக் கொன்று சுக்ரீவனுக்கு முடிசூட்டினார். நன்றியுள்ள சுக்ரீவன் தனது சகல வானரப்படைகளையும் நாற்திசையிலும் சென்று சீதையைத் தேடிவரும்படி அனுப்பினான். அதில் தென்திசை அனுப்பிய வானரர்களுக்குள் அடியேன் கடலைத் தாண்டி இங்கு வந்து இரவு முழுவதும் இலங்கையில் தேவியைத் தேடி இங்கு வந்தேன். தேவி! தாங்கள் யார்? அருந்ததியா? அனுஸுயையா? இந்திராணியா? அல்லது நான் தேடிவந்த சீதை தானோ? நான் வாயுகுமாரன். இராமதூதனாய் வந்துள்ளேன். என் பெயர் ஹனுமான் என்று சொன்னார்.
இதைக் கேட்டு தேவி பரிபூர்ண மகிழ்ச்சியடைந்து, “அப்பா! நீ வானரன் என்கிறாய். வானர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் எப்படி நட்பு ஏற்படும்? இராமனை நீ எப்படி சந்தித்தாய்? சொல் என்றாள். உடனே ஹனுமான், “தேவி, உமது சங்கல்பமில்லாது பெருமாளின் திருவருள் கைகூடுமோ? நீங்கள் தானே திருவாபரணங்களைக் கழற்றி, ஒரு துணியில் முடித்து எங்களுக்கும் பெருமாளுக்கும் சக்யம் ஏற்படட்டும் என்று சங்கல்பித்து எங்களிடம் போட்டுச் சென்றீர்கள். அந்த சங்கல்பம் பலித்து விட்டது” என்றார் ஹனுமார்.
ஸீதை சந்தோஷமடைந்து ”வானர சிரேஷ்ட! நீ ராமதூதனாகில் இராமபிரானின் ரூபலாவண்யத்தைச் சொல்” என்றாள். உடனே ஹனுமான் மஹாபுருஷனான ராமபிரானின் திருமேனியில் உள்ள சகல சாமுத்ரிகா லக்ஷணங்களையும் உள்ளது உள்ளபடி வர்ணித்தார். இதைக்கேட்டு தேவி மேலும் பரமானந்தம் அடைந்தாள். ஹனுமான் மேலும் இராமபிரானின் கல்யாண குணங்களையே சொல்லி, அவள் காதையும், உள்ளத்தையும் நிரப்பினார் .முடிவில் தான் கொண்டுவந்த கணையாழியைக் காட்டினார்.
“ராமநாமாங்கிதம் சேதம் பஸ்ய தேவ்யங்குளீயகம்”
ராம நாமாங்கிதமான இந்த மோதிரத்தையும் ஹே தேவீ !காண்பீராக! என்று காட்டவே, ஸீதை உடனே எடுத்துக் கொண்டாள். அந்த ஸீதை பர்த்தாவின் கணையாழியைப் பெற்றுக்கொண்டு, அதை நோக்கி கணவனையே அடைந்தது போல் சந்தோஷமடைந்தவளாக ஆனாள்.
கைநீட்டி யாரிடமும் எதையும் வாங்காத பிராட்டியின் கௌரவம் அறிந்து ஹனுமான் மோதிரத்தைக் கொடுக்க வராமல் “பச்ய தேவீ” என்று சொல்லிக் காண்பித்தார். பிராட்டியும் அதைக் கண்டு உரிமையுடன் பாய்ந்து எடுத்துக் கொண்டாள் என்பதோடன்றி பார்த்தாள் என்கிறார். தன் கண்களில் ஆனந்த பாஷ்பம் உதிர பார்த்து கண்களில் ஒத்திக் கொண்டு, தன் சிரசின் மேல் வைத்து, இதயத்தில் சாத்திக் கொண்டு, மறுபடியும் மறுபடியும் ப்ரேமையுடன் பார்த்தாள். பர்த்தாவின் கரவிபூஷணம் என்பதால் அவள் எவ்வளவு ஆனந்தமும் நிம்மதியும் அடைந்திருப்பாளோ அது வர்ணிக்கத்தரமில்லை. பகவத் சம்பந்தமான வஸ்துவிற்கும் பகவானுக்கும் பேதமில்லை. பர்தாவின் சம்பந்தப்பட்ட எதுவும் பதிவ்ரதைக்கு உகப்பையே தருமல்லவா? இராமனின் மோதிரத்தை அடைந்து ராமனையே அடைந்து விட்ட ஆனந்தத்தை அடைந்தாள். தங்கம், ரத்னம் இவைகளாலான மோதிரம் அது. அதில் உள்ள எந்த அம்சமும் இராமனுக்கு சமமாகாது. ஆனால்” ராமநாமாங்கிதம்” என்றபடி அதிலுள்ள ராம நாமமே இராமனுக்கு சமமாகும். நாமிக்கும் நாமத்திற்கும் பேதமில்லை. ஆனால் ஒரு பேதமுண்டு. நாமியை விட நாமத்திற்கே கருணையுண்டு. நாமியான இராமன் சமுத்திரத்தில் அணைபோட்டுத்தாண்டி இராவணவதம் செய்த பிறகே ஸீதையிடம் வரமுடியும். ராம நாமமோ முன்னதாகவே ஆசார்யன் மூலம் தேடி வந்து விடுகிறது. எனவே ராமா நாமத்தைப் பார்த்த ஸீதை தன் துயரமெல்லாம் முடிந்து விட்டதாக நினைத்தாள். உடனே ஸீதை ஹநுமானைப் பார்த்து கொண்டாடினாள்.
ஹனுமானே! இராமர் எப்பேர்ப்பட்ட பிரபுவோ அப்பேற்பட்ட தூதன் நீ! இல்லேயேல் சாதாரண ஒருவனை என்னிடம் அனுப்புவாரா? நீர் சமர்த்தன்; நீர் பராக்கிரமசாலி, உமக்கு ஈடு உலகில் இல்லை. பல்லாண்டு சிரஞ்சீவியாக இருப்பீர் என்றாள். அதற்கு ஹனுமான் “தாயே! எல்லாம் தங்களுடையும், இராமருடையும் கிருபையே” என்றாள்.
ஸீதா ஹனுமத் சம்வாதம்
கணையாழியைப் பெற்று நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் பெற்ற ஸீதை, ஹநுமானை இவ்வாறு பலவாறு புகழ்ந்தாள். பிறகு தன் பர்த்தா இருக்கும் நிலைமையைக் கேட்டாள்.
“ஹனுமானே! நீ அந்த ப்ரபுவான ராமனை அணுகி சேவித்து வருவாய் என்று நினைக்கிறன். அவருடைய பழக்கவழக்கங்கள் எப்படி என்று சொல்லுவாய்! என்னை ஏன் உபேக்ஷித்து விட்டார்? அவருக்கு என் நினைவு உள்ளதா? பின் ஏன் என்னை ரக்ஷிக்க முயற்சிக்கவில்லை? நான் பிரிந்த பிறகு எதிலும் விரக்தி அடைந்து விட்டாரோ? உடம்பு நலமாக இருக்கிறாரா? இளைக்காமல் இருக்கிறாரா? நன்றாகச் சாப்ப்பிடுகிறாரா? நன்றாக உறங்குகிறாரா? அல்லது எப்போதும் வருத்தப்படுகிறாரா ?
அவர் தைர்யமாக இருந்தால் தானே எனக்கு தைர்யம். அயோத்திக்கு சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறாரா? பரதனிடமிருந்து சேனையை எதிர்பார்த்திருக்கிறாரா? பின் ஏன் இவ்வளவு தாமதம்? என்னை மறந்து விட்டாரா? முயற்சி ஏதுமின்றி தெய்வமே என்று உட்கார்ந்து விட்டாரா? அல்லது தெய்வானு கூலமின்றி முயற்சி எடுத்துத் தோற்றுப் போய் அலுப்பை அடைந்து விட்டாரா? தெய்வானுகூலம், மனித முயற்சி இந்த இரண்டும் சேர்த்து தான் பயன் தரும் என்று என் அபிப்ராயம். வானர வீரா! நீ ஒருவன் தான் எனக்கு வ்ருத்தாந்தத்தை சொல்ல ஒரு பந்துவாகக் கிடைத்தாய். எனவே எல்லாவற்றையும் சொல்லேன்.
இவ்வாறு தேவியின் வாக்கைக் கேட்ட ஹனுமான் சொல்லலானார். அம்மா! அவர் உங்களை மறக்கவே இல்லை. அல்லும் பகலும் “ஸீதே! ஸீதே!” என்று வாயாராக் கூவி கண்ணீர் பெருக்கிறார். இரவு தூக்கமில்லை. மிகவும் வற்புறுத்தலின் பேரில் பழங்களை மட்டும் உட்கொள்கிறார். கட்டாந்தரையிலேயே படுத்துப் புரளுகிறார். மிகவும் இளைத்து போய்விட்டார். உம்மிடம் மிகவும் ப்ரீதி வைத்துள்ளார். எப்போதும் உமது விரஹத்தினாலேயே வேதனைப் படுகிறார். உம்மைத் தேடி அடைய அவர் முயற்சி செய்து கொண்டுள்ளார் என்பதற்கு நான் கடலைத் தாண்டி இங்கு வந்துள்ளேதே ப்ரமாணமாகும்.
சுக்ரீவன் அவருடைய உற்ற நண்பனாவான். அளவு கடந்த வானரசேனை கிடைத்து விட்டதால் பரதனிடமிருந்து சேனையை எதிர்பார்க்கவில்லை. நான் போய்ச் சொன்னதும் வானரப்படையுடன் கடலில் அணை போட்டோ அல்லது கடலை வற்றச் செய்தோ இங்கு வந்து விடுவார். நீங்கள் அதுவரை பொறுத்திருங்கள். சீக்கிரமே அந்த ப்ரபுவைப் பார்த்துவிடப் போகிறீர்கள். இனி உங்கள் கஷ்டகாலம் தீர்ந்து விட்டது. அல்லது நான் உங்களை இப்போதே தோளில் தூக்கிச் சென்று இராமபிரானிடம் ஒப்படைப்பேன் என்றார்.
அதைக் கேட்ட ஸீதை ஆச்சர்யத்துடன் ஹநுமானைப் பார்த்து “குழந்தாய்! அது எப்படி முடியும்? அது மாதிரி சாஹசம் செய்யாதே. நீயோ ஒருவன். கடலை எப்படித் தாண்டுவாய்? அந்த சமயம் பல அரக்கர்கள் உன்னைத் தாக்கினால் என்ன செய்வாய்?” என்று கேட்டாள். இது நமக்கு புதிய அவமானம் என்று நினைத்த ஹனுமான் ஸீதையைப் பார்த்து,” தாயே! “எனக்கு முடியாத காரியமே கிடையாது. நான் தங்களிடம் ஒரு சாதாரண வானரனை போல் பேசிக் கொண்டுள்ளேன். இதோ என் திவ்யரூபத்தைப் பாருங்கள்” என்று சொல்லி தன் பெரிய ரூபத்தைக் காட்டினார்.
மலைப்போன்ற மிகப்பெரிய ரூபத்தைப் பார்த்தும் ஸீதை பயப்படவில்லை., உடனே ஸீதை ஹநுமானைப் பார்த்து, “வாயுகுமாரா! நீ ஒருவனே இராவணனையும் சர்வ இலங்கையையும் நாசம் செய்யப் போதுமானவன். ஆயினும் இராமனின் புகழைக் கெடுத்து விடாதே. அவரே இங்கு வந்து சத்ருவை வென்று, என்னை மீட்பாராகில் அதுதான் அவருடைய பெருமைக்கு அழகு. எனவே அவரையே அழைத்து வா. இதுவரை நான் பரப்புருஷனை புத்திபூர்வமாய் தீண்டியதில்லை. நானே உன்னுடன் வர உடன்படுவேனானால் அது என் கற்புக்கும் அழகல்ல. எனவே நான் இன்னும் ஒரு மாத காலம் பொறுத்திருப்பேன். அதற்குள் இராமனை வரச் சொல்லு. அது உன் கையில்தான் இருக்கிறது என்றாள்.
இதைக்கேட்ட ஹனுமான்,” தேவி இத்தகைய வார்த்தை உமக்கே பொருத்தம். ஏனெனில் நீர் லோகநாதனான அந்த பிரபுவின் தர்ம பத்தினியன்றோ? நான் ஆலோசிக்காமல் பேசிவிட்டேன். என்னைத் தவறுதலாக நினைக்கலாகாது. மன்னித்தருள வேண்டும். அந்த பிரபுவிற்கு நான் என்ன அடையாளம் தருவது, என்ன செய்தி சொல்லுவது? இரண்டையும் தெரிவிப்பீர்களாக. தங்கள் அனுமதி பெற்று நான் இனி சீக்கிரம் ராமனிடம் செல்லத் தயாராக இருக்கிறேன்” என்றார்.
அதற்கு ஸீதை வெகு மதிப்புடன் ஹநுமானைப் பார்த்து “வாயு குமாரா! மஹாவீரா! நாங்கள் இருவரும் ஒரு சமயம் சித்ரகூடத்தில் இருக்கையில் இந்திரபுத்திரன் ஜெயந்தன் என்பவன் காக்கை ரூபத்தில் வந்து என்னை தீண்டினான். எனக்குத் திருமேனியில் ரத்தம் வந்து விட்டது. இதைக் கண்ட இராமன் அந்த அற்பன் விஷயத்தில் ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை பிரயோகம் செய்து விட்டார். என்னிடம் உள்ள பரிவினால் ஒரு அல்பன் விஷயத்தில் ப்ரஹ்மாஸ்திரம் பிரயோகம் செய்த அவர், இந்த இராவணன் விஷயத்தில் ஏன் பாரமுகமாய் இருக்கிறார்? என்னிடம் அலட்சியமா? அந்த ஜெயந்தன் மூவுலகம் பயந்து ஓடினான். யாரும் அவனை ரக்ஷிக்கவில்லை. பிறகு இராமபிரான் திருவடியிலேயே வந்து விழுந்தான். அப்போதும் இராமன் கோபமாகவே இருந்தார். என் கடாக்ஷத்தினால் என் திருவுள்ளக் குறிப்பறிந்து அந்த காகாசுரனக்கு அபயம் தந்து விட்டார். ப்ரம்மாஸ்திரம் அமோகமானது. எனவே ஒரு கண்ணை மட்டும் பறித்துக் கொண்டார். அவனை உயிரோடு விட்டுவிட்டார். இந்தக் கதையை இராமரிடம் தெரிவிப்பாயாக.
மேலும் அன்று இராமன் எனக்கு மிகவும் அழகாக மனசிலை என்ற தாதுவால் ஒரு திலகம் இட்டுவிட்டார். நாங்கள் இருவரும் காட்டில் உலாவினோம். அப்போது அங்கு வந்த குரங்கைப் பார்த்து நான் பயந்து கொண்டு ஓடி அவரைக் கட்டிக் கொண்டேன். என் திலகம் அவர் கன்னத்தில் ஒட்டிக் கொண்டது. அதையும் தெரிவிப்பாயாக. இந்த சம்பவங்கள் எங்கள் இருவருக்கும் மட்டுமே தெரிந்த விஷயம். எனவே நீ சொன்னால் அவர் சந்தோஷப்படுவார். மேலும் இந்த சூடாமணியை அவரிடம் கொடு. இது கௌசல்யை மாமியினுடையது. மிக விலைமதிப்பான இதை என் மாமனார் தசரதர் என் கல்யாணத்தின்போது எனக்குத் தந்து விட்டார். எனவே இதைக் கண்டால் இராமருக்கு எங்கள் மூவரின் நினைவு வரும். கோசலை மாமிக்கும் மாமனாருக்கும் உகந்த மாட்டுப்பெண் என்பதற்காகவது என்னை ரக்ஷிக்க மாட்டாரா?
ஹனுமான் பக்தியுடன் பணிந்து விட்டு, அந்த சூடாமணியைப் பெற்றுக் கொண்டார். புறப்பட்டு விட்ட ஹநுமானைப் பார்த்து மேலும் ஸீதை சொன்னாள் “குழந்தாய் என் பிரமாணத்தை அந்த பிரபுவான ராமரிடம் சொல்லு. லக்ஷ்மணரிடமும் என் வணக்கத்தைச் சொல்லு. அவர் என் மாமனாருக்கு சமமானவர். என்னை தாயாராக பாவித்திருந்த போதிலும் அவரைக் கண்டால் எனக்கு தசரதர் என்று தான் தோன்றும். ஏனெனில் எங்கள் இருவரையும் காட்டில் அப்படிக் காப்பாற்றி வருவார். நாங்கள் குழந்தைகள்போல் நிம்மதியாகத் திரிவோம். அவரோ பெரியவர் போலே எங்கள் பொறுப்பை எல்லாம் சுமப்பார். இராமனுக்கு என்னைவிட ப்ரியமானவர். அவரையும் விசாரித்ததாகச் சொல்லு. ஊரில் உள்ள என் மாமிகள் பரதன் முதலிய மற்ற பந்துகள் யாவரையும் விசாரித்ததாக இராமரிடம் சொல்லு. சுக்ரீவனிடம் என் மங்களாசாஸனத்தை தெரிவி. என் நாதனுக்கு நண்பன் என்பதாலேயே அவர் என் மதிப்புக்குரியவர். அப்பா,” நீ இங்கு அசோகவனத்தில் ஏதாவது பழமோ, காயோ சாப்பிட்டு விட்டு ஒரு நாள் விச்ராந்தி எடுத்துக் கொண்டு போவாயாக. உன்னை உபசரிக்காமல் அனுப்ப எனக்கு இஷ்டமில்லை” என்றாள்.
ஸீதையின் பரிவைக் கண்டு ஹனுமான் ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டார். மறுபடியும் மறுபடியும் திருவடி தொழுதார். விடைப் பெற்றுக் கொண்டார் . இதே வேகத்தில் போய் இராமனை அழைத்து வருவதாக உறுதி கூறினார். ஸீதை நிம்மதி அடைந்தாள். ஆபத்தில் தனது ஒரு பந்துவாக வந்த ஹனுமனை விட்டுப் பிரியமுடியாமல் தவித்தாள். ஹநுமானை மங்கலமாய்ப் போய்வரும்படி கருணையுடன் கடாக்ஷம் செய்தாள். ஹனுமானும் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே விடை பெற்றார். தான் க்ருத க்ருத்யனாகி விட்டதாய் பூரிப்படைந்தார்.
ஹனுமான் செய்த யுத்தம்
ஹனுமான் விடைபெற்றுச் சென்றதுமே ராக்ஷஸிகள் ஸீதையைப் பார்த்து “உன்னோடு பேசிக் கொண்டிருந்தது யார்” என்று மிரட்டினார்கள். அதற்கு ஸீதை- பாம்பின் கால் பாம்பே அறியும். நானும் ஏதோ ராக்ஷஸன் என்றுதான் ஸந்தேஹித்தேன் என்றாள். பர்த்தாவால் அனுப்பப்பட்ட தூதனை காட்டிக் கொடுப்பது பதிக்குச் செய்யும் துரோகமாகும். எனவே ஸீதை மறைத்துப் பேசினாள். ஸீதை முதலில் ஹனுமனை இராவணனோ என்று சந்தேகித்ததும் உண்மையாதலால் அப்படிச் சொன்னாள்.
ஹனுமானோ ஸீதையினிடம் விடைபெற்ற பிறகு அசோகவனத்தில் தன் இஷ்டப்படி விளையாட ஆரம்பித்தார். மரங்களை பிடுங்கித் தள்ளினார், முறித்தார். கட்டிடங்களை இடித்தார். காய்கனிகளை உதிர்த்தார். புஷ்பங்களைக் கசக்கினார். அசோகவனத்தை அலங்கோலமாக்கினார். இதைக் கண்ட ராக்ஷஸிகள் பயந்து இராவணனிடம் ஓடி தெரிவித்தனர்.
ராவணன் முதலில் சாதாரண குரங்கு என்று நினைத்து அலட்சியம் செய்தான். எனவே சில ராக்ஷஸர்களை அனுப்பி அந்த குரங்கை விரட்டும்படி அனுப்பினான். வந்த ராக்ஷஸர்கள் அனைவரையும் ஹனுமான் பிடுங்கிய மரங்களால் அடித்துக் கொன்றார். தப்பி ஓடிய சிலர் இராவணனிடம் சென்று தெரிவித்தனர். கோபம் அடைந்த ராவணனோ ஒரு ராக்ஷஸ படையையே அனுப்பினான். ஹனுமான் அந்த ராக்ஷஸ படையை ஒரு நொடிப் பொழுதில் நாசமாக்கி விட்டார். பிறகு இராவணன் ஐந்து சேனாதிபதிகளை அனுப்பினான். ஹனுமான் அவர்களையும் கொன்றுவிட்டார். பிறகு இராவணன் ஜம்புமாலி என்ற மிகக் கொடிய ராக்ஷஸனை அனுப்பினான். .அந்த ராக்ஷஸன் வெகுநேரம் யுத்தம் செய்து, பிறகு ஹனுமானால் அடிக்கப்பட்டு மாண்டு போனான். ஹனுமானின் பராக்ரமத்தைக் கண்டு இராவணன் ஆச்சரியப்பட்டான். அக்ஷகுமாரன் என்னும் தன் மகனை அனுப்பினான். ஹனுமான் அவனையும் அனாயசமாய் அடித்துக் கொன்று விட்டார். இது கேட்டு இராவணன் கவலையும் துக்கமும் அடைந்தான்.
ஹனுமானுக்கு குஷி உண்டாகி விட்டது. எனவே கோபுரவாசலில் உட்கார்ந்து பஜனை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டார். அவராகவே ஒரு பஜனைப்பாட்டு பாடினார். அது பின் வருமாறு:
“மஹாபலம் பொருந்திய இராமனுக்கு ஜெய்! மகா பலசாலியான லக்ஷ்மணனுக்கு ஜெய்! இராமரால் பரிபாலிக்கப்படும் சுக்ரீவ மகாராஜாவுக்கு ஜெய்! அனாயசமாய் காரியங்களை செய்து முடிக்கும் ராமபிரானுடைய தாசன் நான்! என் பெயர் ஹனுமான். நான் வாயு குமாரன். சத்ரு சைன்யங்களை ஒழிப்பவன் நான். மரங்களாலும் கற்களாலும் யுத்தம் செய்யும் எனக்கு, ஆயிரம் இராவணன் வந்தாலும் போதுமானதாகாது. இந்த இலங்கையை நாசம் செய்துவிட்டு ஸீதையை வணங்கி விட்டு இந்த ஊரில் வீதிகள் தோறும் ராமநாமத்தை கோஷித்துவிட்டு எல்லா ராக்ஷஸர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே என் காரியங்களை சாதித்திக் கொண்டு நான் சௌக்யமாய் ஊர் திரும்புவேன் என்றார்.
ஹனுமானின் இந்த கோஷத்தைக் கண்டு யாவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். அங்குள்ள ஒரு காளிகோயிலை இடித்து, அந்த கற்களை குவித்து வைத்துக் கொண்டார். மரங்களையும் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டார். கோபுரவாசலில் உட்கார்ந்து முண்டாதட்டி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தார். எல்லா ராக்ஷஸர்களையும் யுத்தத்திற்கு அழைத்தார். இந்த குரங்கின் மஹிமையைக் கண்டு ராவணனே வெட்கினான். இது சாதாரண குரங்கு இல்லை என்று உணர்ந்தான். ஏதோ ஒரு தெய்வமே குரங்கு வடிவத்தில் வந்திருப்பதாக அறிந்தான். எனவே அவனே புறப்பட்டுவரத் தயாரானான். இதற்குள் இந்திரஜித் வந்து சேர்ந்தான். தந்தையை வணங்கி தானே சென்று ஹனுமானை பிடித்து வருவதாகச் சொன்னான் .
ஹநுமானைக் கொன்று விடாதே. அவனைப் பிடித்து வா. யார் என்று விசாரிக்கலாம் என்றான் இராவணன். அந்த ஹனுமான் பொல்லாதவன். என் அருமை மகனே! நீயும் அந்த குரங்கினிடம் பலியாகி விடாதே. முதலில் கவனத்துடன் உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள். பிறகு அந்த குரங்கைப் பிடித்துவா என்று அனுப்பினான். இந்திரஜித்தும் ரதத்தில் ஏறி போதுமான படையுடன் மிக உத்சாகமாக வந்தான். இந்திரஜித்தைக் கண்ட ஹனுமான் கோலாஹலமடைந்து பழைய பாட்டைப் பாடிக்கொண்டு ஆர்ப்பாட்டம் செய்தார். இந்திரஜித்துக்கும் ஹனுமானுக்கும் பெரிய யுத்தம் ஆரம்பமாகியது. இந்திரஜித் பல அஸ்த்ரங்களையும் சஸ்திரங்களையும் ஹனுமான் மேல் பொழிந்தான். ஹனுமானும் சளைக்கவில்லை. மரங்களையும் கற்களையும் அவன்மேல் வீசினார். இந்திரஜித்தும் அவைகளை தனது பாணங்களால் பொடி பொடியாக்கினான். ஹனுமான் மிகவும் கோபம் கொண்டு இந்திரஜித்தின் படையை அழித்து விட்டார். இந்திரஜித்தால் சமாளிக்க முடியவில்லை. அதைர்யமடைந்தான். எனவே ப்ரம்மாஸ்திரத்தை எடுத்து ஹனுமான் மேல் போட்டுவிட்டான். ஹனுமானை ப்ரம்மாஸ்திரம் ஏதும் செய்துவிட முடியாது. ஏனெனில் ப்ரஹ்மாவே அப்படி வரம் தந்துள்ளார். ஆயினும் ஹனுமான் அந்த அஸ்திரத்தை மதித்து சற்று நேரம் மூர்ச்சை அடைந்தது போல் வீழ்ந்து கிடந்தார். ஹனுமானின் மஹிமையை அறியாத அரக்கர்கள் சணல் கயிறுகளைக் கொண்டு வந்து ஹனுமானைக் கட்டினார்கள். ப்ரம்மாஸ்திரத்துக்கு இது அவமானமாயிற்று. எனவே அஸ்த்ரம் விட்டுப் போய்விட்டது. ஹனுமான் இதை அறிந்தும் அந்த சணல் கயிற்றுக்கு கட்டுப்பட்டிருந்தார். ஏனெனில் இராவணனைக் கண்டு பேச நினைத்தார்.
ராக்ஷஸர்கள் இந்திரஜித்துடன் ஹனுமானைக் கட்டிப்பிடித்து இழுத்துக் கொண்டே இராவணனுடைய தர்பாருக்கு சென்றனர்.
ஹனுமான் இராவணனுக்கு உபதேசித்தல்
தர்பாருக்கு வந்த ஹனுமான் மிக கம்பீரமாகவே இருந்தார். ஹனுமானைக் கண்டு அவன் தன்னையறியாமலேயே மரியாதை செய்தான். கைலாசத்திலிருந்து நந்திகேஸ்வரனே வந்துள்ளாரோ என்று நினைத்தான். ஒரு சமயம் இராவணன் கைலாசம் சென்றான். அப்போது வழியில் இருந்த நந்திகேஸ்வரர், சிவபெருமானும் பார்வதியும் ஏகாந்தமாய் இருப்பதால் உள்ளே போகக்கூடாது என்று தடுத்து விட்டார். உடனே கோபம் அடைந்த இராவணன்,”சீ குரங்கே உன்னை யார் கேட்டது“ என்று அவமதித்து விட்டான். கோபம் அடைந்த நந்திகேஸ்வரன்,” ராவணா!, நீ என்னை குரங்கு என்று அவமதித்தாய். குரங்கினாலேயே உனக்கு மரணம் ஏற்படும்” என்று சபித்தார். ராவணனுக்கு அது நினைவு வந்தது. இராவணன் சிவபக்தன். ஹனுமானிடம் சிவாம்சமும் இருந்தது. எனவே ஹநுமானைக் கண்டு மரியாதையே உண்டாயிற்று. பக்கத்திலுள்ள ப்ரஹஸ்தன் என்ற மந்திரியைப் பார்த்து “இவன் யார்? என்று விசாரி. இவன் விஷ்ணு தூதனா? யம தூதனா? அல்லது இந்திரன்,அக்னி,வாயு முதலிய எந்த தேவர்களின் பிரேரணையால் வந்திருக்கிறான் என்று கேள்” என்றான்.
இராவணன் ப்ரஹஸ்தனைப் பார்த்து இப்படி சொன்னதும், ஹனுமான் ராவணனைப் பார்த்து நேரடியாகப் பேச தொடங்கினார்.
“ஹே ராக்ஷஸ ராஜேந்திரா! நான் விஷ்ணு தூதனுமில்லை; யம தூதனுமில்லை. நான் ஒரு வானரன். வாயுகுமாரன் நான். என் பெயர் ஹனுமான். நீ சீதாதேவியை பஞ்சவடியிலுருந்து அபகரித்து இங்கு சிறை வைத்துள்ளாயே, அந்த ஸீதையின் பர்த்தாவான ராமபிரானின் தூதனாக வந்துள்ளேன். அந்த ராமபிரான் ஸீதையைத் தேடிக்கொண்டே கிஷ்கிந்தைக்கு வந்தார். சுக்ரீவனுக்கும் ராமபிரானுக்கும் நட்பு உண்டாயிற்று. எனவே சுக்ரீவனின் நன்மைக்காக ராமர் வாலியை ஒரே பாணத்தால் அழித்து விட்டார். உனக்குத்தான் வாலியைத் தெரியுமே! அந்த வாலி மாண்டு போய்விட்டான். நன்றியுள்ள சுக்ரீவன் ஸீதையைத் தேடிவர வானரப்படையை அனுப்பினான். நான் கடலைத் தாண்டி இங்கு வந்து அசோகவனத்தில் ஸீதையைக் கண்டு பேசினேன். உன்னையும் கண்டுபேச நினைத்தேன். என்னை சாதாரணக் குரங்கு என்று நினைத்து யாரும் உள்ளே விடமாட்டார் என்று எண்ணி நான் அசோகவனத்தை அழித்தாலன்றி உன்னை சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைக்காது என்று தான் அழித்தேன். யாருக்கும் தன் உடம்பில் ஆசை உண்டு. தன்னை அடிக்கும்போது திரும்பி அடிக்காமல் இருக்கமுடியுமா? ராக்ஷஸர்கள் என்னை அடித்தார்கள். நான் திரும்பி அடித்தேன். நான் அடித்ததுமே அவர்கள் மாண்டு போனார்கள். பிறகு இந்திரஜித்து போட்ட ப்ரம்மாஸ்திரத்த்ற்கு கட்டுப்பட்டு இங்கு வந்தேன். உனக்கு ஒரு புத்திமதி சொல்வேன். கவனமாக கேள்:-
உன்னிடத்தில் எனக்கு த்வேஷமில்லை. த்வேஷமிருந்தால் “ராக்ஷஸாதம” என்று திட்டி இருப்பேன். உன் மஹிமையை நான் உணருகிறேன். எனவே “ராக்ஷஸ ராஜேந்திரா” என்று அழைக்கிறேன். என் வசனத்தைக் கேள். நான் சத்யமாகச் சொல்லுகிறேன். நான் சொல்லுவது உண்மை என்று நீ உணரவேண்டும். நான் பொய் பேசமாட்டேன். ஏனெனில் நான் ராமதாஸன். சத்யத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டி நாடு நகரமிழந்து காட்டில் அலையும் அந்த பிரபுவின் தாஸனாக இருந்துக்கொண்டு நான் எப்படி பொய் சொல்ல முடியும்? மேலும் நான் தூதன். சொன்னது சொன்னபடி சொல்ல வேண்டியது தவிர வேறு எனக்கு இங்கு அபிமானம் தனியாக இல்லை. நான் உங்கள் இருவருக்கும் மத்யஸ்தான் தானே. விசேஷமாய் வானரன் கூட. ராமனோ நரன். நீயோ ராக்ஷஸன். நான் இரண்டு கெட்டானா வானரன். எனக்கு இங்கு ஜாதி அபிமானத்திற்கு ஹேதுமில்லை. வானரர்கள் எப்போதும் ஸத்யஸந்தர்கள். நேர்மை உள்ளவர்கள். நயவஞ்சகம் செய்ய மாட்டார்கள். அத்தகைய நான் எதற்கு பொய் சொல்லப் போகிறேன்? எனவே நான் சொல்வதை சத்யமென்னும், உனக்கு ஹிதமென்னும் கருது என்றார். மேலே சொல்ல வந்த விஷயத்திற்கு வருகிறார்:-
“ராவணா! நீ ராமனை சாதாரண மனிதனாகக் கருதுகிறாய். ஸீதையையும் சாதாரண ஸ்திரீயாகக் கருதுகிறாய். உண்மையில் இராமன் உலகுக்கு காரணமான பரமாத்மாவே. இராமன் நினைத்தால் இவ்வுலகம் அழித்துவிட்டு பிறகு உடனே உள்ளது உள்ளபடி படைத்து விடவும் வல்லவர். சீதையைப் பிரளயத்திலும் அழியாத பராசக்தியாகவே நினை. நான் சொல்லுவது உனக்கு பொய்யாகாத் தோன்றலாம். ஆனாலும் அந்த ஸீதையின் கற்பு என்னும் அக்னியால் இந்த இலங்கையே பொசுங்க போகிறது. அப்போது நீ உணருவாய். பிரம்மா, ருத்திரன், இந்திரன் முதலிய எந்த தெய்வங்களாலும் இராமனை அடக்க முடியாது. இராமன் இம்மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட பரதத்தவம்.
ப்ரஹ்மாவை தவ வலிமையாலும், ருத்ரனை பக்தியாலும், இந்திரனை பராக்ரமித்தாலும் நீ அடக்கிவிட்டாய். அவர்கள் உனக்கு அடங்கினவர்கள். இராமனுடன் அவர்களை யுத்தத்திற்கு அனுப்பி விடலாம் என்று நினைப்பாய். அவர்கள் ராம்த்ரோஹியான உன்னைக் காப்பாற்ற சக்தி அற்றவர்கள்.
நான்கு தலைகள் உடைய பிரம்மா பெரியவர்,ஸ்வயம்பு, என்று எண்ணாதே! அந்த ப்ரஹ்மாவை படைத்தவர் “சஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷா” என்றபடி ஆயிரம் தலை உடைய இராமன். நீ பூஜிக்கும் மூன்று கண்கள் உடைய ருத்திரனால் உன்னை காப்பாற்ற முடியும் என்று எண்ணாதே “சஹஸ்ராக்ஷ சஹஸ்ரபாத்” என்றபடி ஆயிரம் கண்கள் உடையவன் இராமன். முப்புரங்களையும் எரித்தவன் என்றிராதே, அந்த ருத்திரனுக்கு மூன்று புரங்களை எரிக்க தானே “பாணமாக” இருந்தவன் இராமன். இந்திரனால காப்பாற்றமுடியும் என்று எண்ணாதே; இராமனே தேவாதிதேவன் “கஸ்யபிப்யதி தேவாஸ்ச்” என்றபடி தேவர்களும் அஞ்சும் வலிமையுடையவன். இவ்வாறு நீ சொல்லும் மும்மூர்த்திகளும் ராமனின் கோபத்திற்கு ஆளாவனைக் காப்பாற்ற சக்தியற்றவர்கள். எனவே நீ அத்தகைய ராமனுடன் விரோதிக்காதே. ஸீதையை ராமனிடம் சமர்பித்துவிட்டு உயிர் தப்புவாயாக என்று சொன்னார்.
லங்காதஹனம்
ஹனுமானின் வார்த்தையைக் கேட்ட இராவணன் கோபமே அடைந்தான். உடனே பக்கத்திலுள்ள ப்ரஹஸ்தனைப் பார்த்து, “இந்தக் குரங்கை கொன்று போடு” என்றான். உடனே விபீஷணன் ராவணனைப் பார்த்து, “இவனைக் கொல்லுவது நியாயமில்லை; ஏனெனில் தூதனைக் கொல்லக்கூடாது” என்று ராஜநீதி தெரிவிக்கிறது. மேலும் இராமனிடம் இவன் போய்ச் சொல்ல வேண்டும். இராமனே நேரில் யுத்தம் செய்ய வரவேண்டுமென்று உமக்கு எண்ணமிருந்தால் இவனை அனுப்பிவிடுங்கள் என்றான். இதைக் கேட்டு இராவணன் “அப்படியானால் இவனுக்கு ஓர் அடையாளம் செய்து அனுப்பலாம். குரங்குகளுக்கு வால் தான் முக்கியம். எனவே வாலில் நெருப்பு மூட்டி அனுப்பிவிடலாம்” என்றான். எல்லா அரக்கர்களும் இதுவே நல்லது என்று ஆமோதித்தார்.
ஹனுமானின் வாலில் நிறைய துணி சுற்றினர். அதில் நெய் வார்த்தனர். ஹனுமான் தன் வாலை வெகு நீளமாகக் காட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். அரக்கர் யாவரும் வாலில் தீமூட்டி விட்டனர். ஹனுமானோ கவலைப்படவில்லை. ஏனென்றால் அவர் ஆர்த்த பக்தரில்லை. ஞானி ஆவார். தனக்க்கேற்பட்டுள்ள துன்பம் தீர பகவானின் நாமத்தை அவர் ஜபிக்கவில்லை. ஆனால் ஹனுமானுக்கு ஏற்பட்ட ஆபத்தை ஸீதாதேவி கேள்விப்பட்டாள். உடனே கதறினாள். அழுதாள். பதறினாள். திட விஸ்வாசத்துடன் ஹனுமானை அக்னிதேவன் காப்பாற்றும்படி சபதம் செய்தாள்.
“நான் என் பதிக்குத் தொண்டு செய்வது உண்மையானால், என் கற்பு என்னும் தவம் பயனுடையதாகில், நான் இராமனைத் தவிர வேறு ஒருவனை சேராத பதிவிரதை என்பது சத்யமாகில், அக்னி ஹனுமானுக்குக் குளிர்ந்து போகட்டும்” என்றாள். சீதைக்கு தன் கற்பில் பூர்ண நம்பிக்கை இருந்தது. எனவே அந்தக் கற்பினால் ஹனுமானைக் காப்பாற்ற எண்ணினாள். சீதையின் கற்பு இலங்கைக்கு தீயாக இருந்தது. “ஆதாய தேனைவ ததாஹ லங்காம்” என்றபடி சீதையின் கற்பாகிய தீயைத்தான் எடுத்து ஹனுமான் இலங்கையைக் கொளுத்தினார் என்பர். சாதாரண அக்னிக்கு இலங்கையைக் கொளுத்த சக்தி ஏது? ஏனினில் அக்னி தேவனும் ராவணனுக்கு அடங்கி கிடக்கிறானே. ஹனுமானுக்கு அபசாரம் செய்த பாபமே இங்கு அக்னி. பாகவத அபசாரத்தை விட அக்னி வேறு ஏது? பாகவதனாகிய ஹனுமனை ஆச்ரயித்து சுக்ரீவன் வாழ்ந்தான். பாகவதனாகிய ஹனுமானுக்கு அபசாரம் செய்து இராவணன் அழிந்து போனான்.
ஹனுமான் வாலில் அக்னி குளிர்ந்து போனான். ஹனுமான் இதற்கு காரணம் என்ன என்று சிந்தித்தார். வாயுபகவானும் அக்னிதேவனும் நண்பர்களாக இருப்பதாலும் தான் வாயுகுமாரன் என்பதாலும் அக்னி சுடவில்லை என்றும் அல்லது ஸீதையின் வாத்ஸல்யத்தினால் தன்னை அக்னி சுடவில்லை என்றும் கருதினார். இவ்வாறு வாலில் சுடாது உட்கார்ந்திருக்கும் அக்னி பகவானை தான் பூஜிக்க வேண்டும் என்று கருதினார். அதற்கு வழி இந்த இலங்கை முழுவதும் அக்னிக்கு அர்ப்பணம் செய்துவிடலாம் என்று அவர்க்குத் தோன்றியது. அதற்குள் அரக்கர்கள் ஹனுமனை வாலில் நெருப்பு வைத்து உலகம் அறிய ஊர்வலமாக அழைத்து வந்தனர். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அரக்கர்கள் ஹநுமானைப் பலவாறு திட்டி அவமதித்தனர். விபீஷணின் வீட்டில் மட்டும் அனுதாபம் காட்டி ஹனுமானுக்கு மரியாதை செய்தனர். எனவே ஹனுமான் விபீஷணன் வீட்டை மட்டும் விட்டு விட்டார். மற்ற எல்லா வீடுகளிலும் தீ வைக்கவேண்டியது நியாயம்தான் என்று தீர்மானித்துக் கொண்டார். உடனே துள்ளி எழுந்தார். வாலை சுழற்றி அடித்தார். தீக்கொழுந்து ஜொலித்தது. ராக்ஷஸர்கள் ஹனுமனை விட்டுவிட்டு பயந்து ஓடினர். உடனே ஹனுமான் வீட்டின்மேல் ஏறினார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தாவித்தாவி தீ வைத்துவிட்டார். வீடுகள் பற்றி எறியலாயிற்று. எங்கும் புகை சூழ்ந்தது. பல வர்ணமான அக்னி ஜ்வாலை ஆகாயத்தில் சுழன்றது. கட்டிடங்கள் இடிந்து வீழ்ந்தன. எங்கும் சாம்பலாயிற்று. காற்று வேகமாய் வீசிற்று. மரங்கள் சடசட என்று சப்தம் கேட்டது. அரக்கர்கள் அலறிக்கொண்டு பயந்து ஓடினர். தங்கள் பந்துக்களையும் குழந்தை குட்டிகளையும் கையில் பிடித்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு ஓடினர். தங்கள் வீடுகள் எறிவதையும் பிறர் வீடுகள் எறிவதையும் பார்த்துக் கொண்டே நின்றனர். நாற்புறமும் கடல் சூழ்ந்திருந்தும், யாரும் தங்கள் வீடுகளை அணைக்க முன்வரவில்லை. இராவணன் வேறு புது வீடு கட்டிக் கொடுப்பான் என்றிருந்தனர் போலும். அக்னி, வாயு, வருணன் யாவரும் ராவணனை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். ராவணனின் அதிகார பலம், தபோ பலம் ஏதும் இங்கு செல்லவில்லை. ராவணனும் தன் வீடு இழந்து மந்தோதரியுடனும் இந்திரஜித்துடனும் ஹனுமானின் ப்ரபாவத்தைப் பார்த்து சிந்தித்தவாறே செய்வதறியாமல் திகைத்து நின்றான். ஹனுமானுடன் யாரும் யுத்தம் செய்ய துணியவில்லை.
ஹனுமான் இவ்வாறு இலங்கை முழுவதும் பொசுக்கிவிட்டுத் தன் வாலில் இருந்த தீயை கடல் நீரில் அணைத்தார். பிறகு வாலை உதறினார். வாலில் ஒரு ரோமத்திற்கு கூட ஹானி ஏற்படவில்லை. இலங்கை முழுவதையும் பொசுக்கி சாம்பலாகிய தீ- தன் வாலில் ஒரு ரோமத்தைக் கூட கருக்காமல் இருப்பதைக் கண்டு ஆனந்தப்பட்டார். பிறகு சிந்திக்கலானார்.
மதுவனம் அழித்தல்
இலங்கை முழுவதும் அழிந்தபடியால் ஸீதை இருந்த அசோகவனத்திலும் தீ பரவி ஸீதையும் பொசுங்கி இருப்பாளே, ஆத்திரக்காரனுக்கு புத்தி மட்டு என்றபடி என்ன காரியம் செய்து விட்டேன்! இனி திரும்பிச் சென்று இராமனிடம் என்ன சொல்லுவேன்? முன் ஆலோசனை இல்லாதவன் முட்டாள் என்பது எனக்கே பொருத்தமாயிற்றே. அந்தோ! என்று வருந்தினார் ஹனுமான். அந்த சமயம் ஆகாயத்தில் செல்லும் சாரணர்கள், என்ன ஆச்சர்யம்! இலங்கையே அழிந்தும், ஸீதை உள்ள அசோகவனம் அழியவில்லை” என்று பேசிக்கொண்டு போனதைக் கேட்டு ஆனந்தமடைந்தார். உடனே சீதையைக் காணவே அசோகவனம் ஓடினார். ஸீதையைப் பணிந்து அவள் சௌக்யமாய் இருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தார். இராமபிரானை சீக்கிரமே அழைத்து வருவதாகச் சொல்லி சீதையிடம் விடைபெற்றார்.
பிறகு ஹனுமான் ஆகாயமார்கமாகப் புறப்பட்டார். “ஜயத் யதி பலோராம:” என்று வெற்றி முழக்கத்துடன் வந்தார். இந்த முழக்கத்தைக் கேட்ட மற்ற வானரர்கள் இந்தக் கரையிலேயே நின்று கொண்டு அன்ன ஆஹாரமின்றித் தவம் செய்து கொண்டிருந்தனர் அல்லவா! ஹனுமானைக் கண்டு மற்ற வானரர்கள் குதூஹலமடைந்தனர்.
ஹனுமானுக்கு ஒரு மரத்தின் கிளையை முறித்து ஆசனமாகப் போட்டனர். அதில் ஹனுமான் அமர்ந்ததும் , ஹனுமனை மலர்களால் பூஜித்தனர். காய்கனிகளை சமர்ப்பணம் செய்தனர். போய்வந்த விஷயங்களைக் கேட்டனர். ஹனுமானும் பணிவுடனும் பொறுமையுடனும் கிளம்பியது முதல்– கடல் தாண்டியது, சீதையைத் தேடியது, அசோகவனத்தில் ஸீதையைப் பார்த்தது, கணையாழியைக் கொடுத்தது, சூடாமணியைப் பெற்றது, இராவணனை சந்தித்தது, இலங்கைக்குத் தீ வைத்தது முதலான சகல வ்ருத்தாந்தங்களையும் விரிவாக உரைத்தார். வானரர்கள் அதைக்கேட்டு வியப்படைந்தனர். ஹே வாயுகுமாரா! உமக்கு ராமபிரானிடம் இத்தகைய பக்தி இருக்கிறது ஆச்சர்யம்.! எங்கள் யாவர்க்கும் உயிர் அளித்தீர் என்று புகழ்ந்தனர்.
ஹனுமனோ தற்புகழ்ச்சியை விரும்பவில்லை. என்னைப் புகழ்வதைவிட சீதா பிராட்டியை புகழ வேண்டும். அவளை போன்ற தெய்வமே கிடையாது. அவள் கற்புக்கரசி. தன் கற்பின் பெருமையால் அவள் உலகையே பொசுக்கி மற்றொரு உலகையும் படைக்க வல்லவள். இராவணன் அவளைத் தொட்டும் கூட பொசுங்கவில்லேயே. இராவணனும் சாமான்ய ஜீவன் இல்லை. அவனும் தவ வலிமை உடையவன். சீதையைப் பற்றி இராமனிடம் தெரிவிப்போம் வாரீர் என்றார். இதை கேட்ட வானரர்கள் “ஆஞ்சனேய, அசோகவனத்தில் சீதா இருப்பது தெரிந்துவிட்டதால் நாம் இலங்கைக்கு சென்று, ராவண சம்ஹாரம் செய்து, இங்கு சீதையைக் கொண்டு வந்து இராமனிடம் சேர்ப்போம் என்று குதூஹலம் செய்தனர்”. ஹனுமானோ, “நாம் தூதர்களாக இருப்பதால் சொன்ன காரியத்தைச் செய்து அனுப்பியவர்களிடம் வந்து தெரிவிக்க வேண்டியது தான் முக்கியம். பிறகு எப்படி உத்தரவு கிடைக்கிறதோ அப்படி செய்யலாம்” என்று கூறினார். பிறகு யாவரும் கிஷ்கிந்தையை நோக்கி புறப்பட்டனர்.
போகும் பாதையில் மதுவனம் என்றொரு தோட்டம் உள்ளது. அது சுக்ரீவ மஹாராஜனுக்கு சொந்தமானது. அதில் பலவிதமான மது தயார் செய்து மரங்களில் பரிபாலிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த தோட்டம் எல்லா வானர்களுக்கும் முன்னமேயே தெரியும். ஆயினும் இதில் சுக்ரீவனுடைய உத்தரவில்லாமல் நுழைய முடியாது. இதற்கு காவல் ததிமுகன் என்ற வானரவீரன். சுக்ரீவனிடம் உள்ள பயத்தினால் வானரர்களுக்கு மதுபானத்தில் சபலம் இருந்த போதிலும் இதனுள் பிரவேசிக்காமல் இருந்தனர்.
இப்போது சீதையைப் பார்த்து விட்டோம். இனி நாம் என்ன செய்தாலும் சுக்ரீவன் கேட்க மாட்டார் என்று துணிந்தனர். இளவரசனான அங்கதனும் அனுமதித்து விட்டான். உடனே எல்லா வானரர்களும் உள்ளே புகுந்து தங்கள் இஷ்டப்படி மதுபானம் செய்தனர். ததிமுகன் தடுத்துப் பார்த்தான். இவர்கள் அடங்கின பாடில்லை. எனவே சுக்ரீவனிடம் தெரிவிக்க சென்று விட்டான். மது உண்டு வானரர்கள் சுயநினைவு நீங்கி கோலாஹலம் செய்தனர். இவர்களோ ஸ்வபாவத்திலே வானரர்கள். மதுவும் குடித்துவிட்டனர். கேட்கவும் வேண்டுமோ? ஹனுமான் மட்டும் மதுபானம் செய்யவில்லை.
“ராம நாம மதூணி பிபந்தம்” என்று சொல்லியபடி தனித்து அமர்ந்து ராமநாமமாகிய மதுவை ருசி பார்த்திக் கொண்டிருந்தார். ஓடிய ததிமுகன் சுக்ரீவனிடம் வந்து, வானரர்கள் மதுவனத்தை அழித்ததையும், தன்னை அடித்ததையும் தெரிவித்தான். சுக்ரீவன் இதனால் மகிழ்ச்சி அடைந்தான் . தவிர வருத்தமடையவில்லை. நிச்சயமாய் இவர்கள் ஸீதையைப் பார்த்து வந்திருக்கின்றனர். இல்லாவிடில் இவ்வளவு துணிவு வந்திருக்காது என்று இராமனிடம் தெரிவித்தான். ஹனுமானைத் தவிர வேறு யாரும் பார்த்திருக்க முடியாது என்றும் கூறினான். உடனே ததிமுகனைப் பார்த்து அந்த வானரர்களை உடனே இங்கு வரச் சொல்லு என்று அனுப்பிவிட்டான்.
ததிமுகன் மதுவனம் வந்து சுக்ரீவனின் உத்தரவை தெரிவித்தான். அது கேட்டு வானரர்கள் உடனே துள்ளி எழுந்து ஆகாயமார்கமாகக் கிளம்பி சுக்ரீவன் இருக்குமிடத்திற்கு வந்தனர். மது மயக்கத்திலும் கூட வானரர்களுக்கு தன் தலைவனிடம் இருந்த மதிப்பு போற்றத்தக்கது.
சூடாமணி பிரதானம்
அவ்வளவு வானரர்களும் சுக்ரீவனையும் ராமனையும் வணங்கி “கண்டோம் சீதையை” என்று கூவினர். சீதையைக் கண்ட கதையைச் சொல்லும்படி ராமன் கேட்க, சீதையைக் கண்ட ஹனுமானை முன்னடி நிறுத்தினர். ராமன் ஹனுமனை வெகுமதிப்புடன் சீதையின் கதையைத் தெரிவிக்கும்படி சொன்னார்.
ஹனுமான் உடனே சீதையின் திசை நோக்கி சேவித்தார். அவள் பெருமை வாயால் சொல்லி மாளாது என்றும் அவன் வணங்கக் கூடிய தெய்வம் என்றும் காட்டினார் போலும். தன் பெருமை ஏதும் இங்கு சொல்லாமல் சீதை அசோகவனத்தில் நித்ய உபவாசத்துடன் தவமியற்றுவதையும், தான் மோதிரம் கொடுத்ததையும், சீதையுடன் பேசியதையும், ஒரு மாதத்திற்குள் ராமன் வராத போனால் சீதை உயிர்தரிக்கமாட்டேன் என்று சொன்னதையும் தெரிவித்து அவள் தந்த சூடாமணியைத் சமர்ப்பித்தார் .
அந்த சூடாமணியைப் பெற்றுக் கொண்ட இராமர் அளவுகடந்த ஆனந்தமடைந்தார். தன் மார்பில் வைத்துக் கொண்டார். பிறகு அதையே பார்த்து சீதையை அடைந்து விட்டதுபோல் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். இன்னும் ஒரு மாதம் உயிர் தரிப்பேன் என்று சீதை சொன்னாலே அவள் மிகவும் தைரியசாலி! சுக்ரீவா! இனி எனக்கு ஒரு கணம் கூட சீதையை பாராமல் இருக்க முடியாது. இப்போதே இலங்கையை நோக்கி வானரப்படையுடன் புறப்படுவோம் என்றார் . மறுபடியும் மறுபடியும் சீதையைப் பற்றியே ஹனுமானிடம் கேட்டார். ஹனுமானும் அலுக்காமல் சளைக்காமல் சீதையின் புகழை சொல்லி இராமனைத் தேற்றினார். ஹனுமானிடம் அவருடைய பேருபகாரத்திற்கு கைம்மாறு இல்லை என்று கருதி ராமன் கண்ணீர் விட்டார்.
லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து இராமர் சொல்லலானார். லக்ஷ்மணா! மறுபடியும் என் மனம் கஷ்டப்படுகிறது . சீதையைக் கண்டுபிடித்தாகி விட்டது. உயிரோடு, தவம் செய்து கொண்டு இருக்கிறாள். இனி ராவணன் சம்ஹாரம் செய்து, அவளை மீட்பேன், திரும்பி அயோதிக்குச் சென்று அரசாளுவேன். என்னுடைய எல்லா துயரமும் தீர்ந்து விடும் காலம் நெருங்கிவிட்டது. ஆனால் என் மனம் இந்த ஹனுமானுக்கு என்னதான் கைம்மாறு செய்ய முடியும்? என்று தவிக்கிறது. இந்த துயரத்திற்கு பரிஹாரமே இல்லை.
நான் நாட்டையும் நாட்டு மக்களையும் பிரிந்த துயரத்தைவிட, தசரதன் இறந்துபோன துக்கத்தைவிட, சீதையை பறிகொடுத்த துக்கத்தைவிட, ஜடாயு மாண்டுபோன துக்கத்தைவிட, ஹனுமானுக்கு கைம்மாறு செய்ய முடியாமல் போன துக்கம் பெரிதாக வாட்டுகிறது. ஹனுமான் விஷயத்தில் நான் கடனாளியானேன். ஏழையேன் நான் என்ன செய்ய முடியும்? நான் கோடீஸ்வரனாக இருந்தால் ஹனுமானுக்கு பொன்னாடை சாத்தி, ரத்னமாலை அணிவித்து, கனகாபிஷேகம் செய்வேன் அல்லது நான் பித்ரு ராஜ்யத்தை அடைந்த பிறகு ஹநுமானுக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்து நான் சேவகனாகி விடுவேன். அல்லது இந்திரப்பட்டதிலோ ப்ரஹ்மபட்டத்திலோ வைகுண்ட பதவியோ கொடுத்து விடுவேன். எதைச் செய்தாலும் அவனுக்கு தக்க கைம்மாறு ஆகாது. சீதையை பிரிந்து தவிக்கும் எனக்கு “கண்டேன் சீதையை” என்ற அமிர்த வார்த்தையை கூறி இவன் சமயத்தில் செய்த உபகாரம் இவ்வுலகத்தில் சக்கரவர்த்தி பதவியைக் காட்டிலும், இந்திரபதவியை காட்டிலும், ப்ரஹ்மபதவியைக் காட்டிலும், வைகுண்டபதவியைக் காட்டிலும் பெரிது. ஹனுமானுக்கு ஒரு கல்யாணமாகி, அவளும் சீதையை போல் உத்தமியாக இருந்து, கைதவறிப்போய் ஹனுமானும் என்னைப்போல் கலங்கி நிற்க நான் தேடிக் கண்டுபிடித்து தந்தாலன்றி இந்த கடன் அடையாது., ஆனால் நித்ய ப்ரஹ்மச்சாரியான ஹனுமானுக்கு திருமணம் ஆவதோ சீதையை போல் மனைவி கிடைப்பதோ அரிது! எனவே இந்தக் கடன் அடைக்க வாய்ப்பே கிடையாது. கிடைத்த போதிலும் நான் படும் இந்த கஷ்டம் என் பக்தனுக்கு ஒருக்காலும் வரவே வேண்டாம். நான் இவனுக்கு கடனாளியாகவே இருக்கிறேன் என்றார்.
பிறகு மனம் தாளாமல் எதற்கும் இந்த ஆலிங்கனம் ஒன்றே ஹனுமானுக்கு இந்த நிலைமையில் ஸன்மானமாக இருக்கட்டும் என்று தழுவிக் கொள்ள எழுந்தார். இராமபிரானுடைய திருமேனி தீண்டி ஆலிங்கனம் பெறுவதற்கு தனக்கு தகுதி இல்லை என்று கருதி ஹனுமான் விநயத்துடன் பின் சென்றார். ராமனோ ஹநுமானை இழுத்துக் கட்டிக் கொண்டார். காலத்தை மதிக்காத ராமபிரான் ஹனுமானுக்கு கைம்மாறு செய்யமுடியாத நிலையை தனக்கு கஷ்டகாலமாக நினைத்தார். இந்த ஆலிங்கனம் உனக்கு சர்வஸ்வமானது என்றார். அதாவது “என் அயோத்தி ராஜ்யம், திரிபுவன ஐஸ்வர்யம் , இந்திரப்பட்டம், ப்ரஹ்மப்பட்டம், வைகுண்டம், சீதை லக்ஷ்மணன் பரதன் ஷத்ருகுணன் முதலிய பரிவாரம், சுக்ரீவன் முதலிய பக்தர்கள் யாவருடன் இந்த என் ராமஸ்வரூபமே உனக்கு சொந்தம்” என்று அளித்து விட்டார் போலும். இனி யாருக்காவது ராமன் வேண்டுமானால் ஹனுமத் கிருபையால் தான் பெறவேண்டும் என்று ஆக்கிவிட்டார் போலும். தனக்கு விஸ்வாமித்திரரால் அளிக்கப்பட்ட “மஹாத்மா” என்ற பெயரையும் ஹனுமானுக்கு அளித்து விட்டார். இவ்வளவு சொல்லியும் ஏதும் கைம்மாறு செய்ய சக்தியில்லையே என்று கண் கலங்கி நின்றார். இராமபிரானின் கருணையைப் பார்த்து ஹனுமானும் கண்கலங்கி நின்றார். இந்தக் காட்சியைக் கண்ட லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன் முதலியவர்ககள் கண்கலங்கி நின்றனர். பகவான் எவ்வளவு க்ருபை செய்தாலும் போதவில்லை என்று தூஷிக்கின்றவன் பக்தனாக மாட்டான். பக்தன் செய்கிற பூஜையில் குறை பார்க்கும் அல்ப தெய்வங்கள் தெய்வமாகாது . தெய்வத்தின் கருணையை நினைத்து பக்தன் கண்ணீர் விடுவான் என்பதற்கும், பக்தனின் சேவையை நினைத்து தெய்வம் கண்ணீர் விடுவார் என்பதற்கும் இந்த காட்சியே போதுமான சான்று.
சுந்தர காண்டம் சம்பூர்ணம்
ஸ்ரீ சீதாராமனின் அயோத்தி விஜயம்
புஷ்பக விமானத்தில் ஏறிய இராமன் சீதையுடன் சேர்ந்து ஒரு ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். மற்ற யாவரும் அவரவர் சௌகர்யப்படி அமர்ந்தனர். புஷ்பக விமானம் இராமன் அனுமதி பெற்று கிளம்பி விட்டது. வானரர்கள் விமானத்திலிருந்தபடியே கீழே பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டு “ஜெய் ஸ்ரீ சீதாராம்” என்று ஆரவாரம் செய்தனர்.
பஞ்சவடியிலிருந்து சீதையை இராவணன் தூக்கிச் செல்லும் போது சீதை அலறிக்கொண்டே சென்ற இடங்கள் இவை. மேலும் அவளுடைய துக்கக் கண்ணீரே வீழ்ந்த இடமாகிறது. எனவே இந்த தக்ஷிண தேசத்திற்கு க்ஷேமம் ஏற்படாது என்று நினைத்து இராமன் இவைகளை சீதைக்கு காட்டுகிற வ்யாஜத்தில் பாரததேசம் எங்கும் லட்சுமி கடாக்ஷம் படும்படி செய்கிறார். மேலும் இலங்கை இதுவரை ராவண ராஜ்யமாக இருந்தது. இன்று முதல் பக்தனான விபீஷண ராஜ்யமாக இருப்பதாலும் ஸ்ரீதேவியின் கடாக்ஷம் படும்படி செய்கிறார் போலும்.
ஸ்ரீராமன் சீதைக்கு அந்தந்த இடங்களைக் காண்பித்துக் கொண்டே சென்றார். ஸீதே! இதோ பார் சுவேல பர்வதத்தின் உச்சியில் பிரகாசிக்கும் லங்காராஜதானியை. இது நம் விபீஷணனின் ராஜ்யமாகும். “ஸீதே, இதோ பார். இது தான் ரணகளம். இந்த இடத்தில தான் ராவணவதம் நடந்தது. இங்குதான் இந்திரஜித் வதம் நடந்தது. மைதிலி! இதோ நான் போட்ட ஸேதுவைப் பார். வைதேஹி! இதோ என் தர்பசயனத்தைப் பார். இதில் கிடந்து மூன்று நாட்கள் வருணனைக் குறித்து தவம் செய்தேன். கல்யாணி! இதோ கிஷ்கிந்தை வந்து விட்டது பார்! என்றார். உடனே வானரர்கள் தலையை வெளியில் நீட்டி நீட்டி பார்த்து ஆரவாரம் செய்தனர். ஸீதை வானர பத்தினிகளையும் அழைத்துக்கொண்டு அயோதிக்குப் போகவேண்டுமென்று விரும்பவே, இராமனின் உத்தரவினால் கிஷ்கிந்தைக்கு வந்து விமானம் நின்று விட்டது. சுக்ரீவன் போய் வானர பத்னிகள் யாவரையும் அழைத்து வந்தான். இஷ்டப்படி ரூபம் எடுத்துக்கொண்டு வானரர்களும் வானரபத்னிகளும் தங்கள் குரங்கு ரூபங்களை விட்டு மனித ரூபங்களை தாங்கி விமானத்தில் ஏறிக் கொண்டனர். விமானம் மறுபடியும் ஆகாசமார்க்கமாய் புறப்பட்டது.
ராமன் சீதையைப் பார்த்து, “கல்யாணி! இதோ பார் பம்பா ஸரஸை.! இங்கு தான் சபரி என்ற ஒரு தபஸ்வினி இருந்தாள். இதோ பார் பஞ்சவடியை! நாம் இருந்த ஆஸ்ரமத்தையும் கோதாவரியையும் பார் ஜானகி! இதோ பார் தண்டகாரண்யத்தை. அங்குள்ள ஆஸ்ரமங்களையும் பார் ஸீதே. அதோ பார் சித்ரகூடத்தை! இந்த சித்தரகூடத்தில் பரதன் வந்த இடத்தைப் பார். மைதிலி! இதோ பரத்வாஜ ஆஸ்ரமத்தைப் பார். அதோ கங்கை, யமுனை சரஸ்வதி கூடும் பிரயாகை தீர்த்தம். சீதை உடனே ப்ரயாகையும் பரத்வாஜ ஆஸ்ரமத்தையும் கண்டு கைகுவித்து வணங்கினாள். உடனே ராமன் பிரயாகையில் இறங்கி பரத்வாஜரை சேவித்துவிட்டு போக விரும்பினார். புஷ்பகம் ஆஸ்ரமத்தில் நின்றது. ராமன் சீதையுடனும் பரிவாரத்துடனும் வந்து முனிவரை வணங்கினார். முனிவர் ஞானதிருஷ்டியாலேயே நடந்த விஷயம் எல்லாம் அறிந்திருந்தார். பரிவாரத்துடன் கூடிய ராமனுக்கு ஆதித்யம் செய்தார்.
உடனே ராமன் ஹநுமானைப் பார்த்து, பரதன் எந்த நிலையில் இருக்கிறான் என்றும், அவன் அபிப்ராயம் என்ன? என்றும் அறிந்து, அவனுக்கு தான் வரும் செய்தியை தெரிவிக்கும்படி கூறி அனுப்பினார்.
நந்திக்ராமத்தில் பரதன் பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தான். நாட்களை எண்ணித் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். அக்னி பிரவேசம் செய்து உயிரை விடவும் தயாராக இருந்தான். யாவரும் பரதனை சூழ்ந்து செய்வதறியாமல் வருந்திக் கொண்டிருந்தனர். அச்சமயம் ஹனுமான் தோன்றி ராமபிரான் வருகிறார் என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட பரதன் உடனே ஹனுமானின் திருவடிகளில் விழுந்துவிட்டார். ஐயனே! உம்மைவிட எனக்கு உபகாரி இல்லை. “என் பிரபு வருகிறார்” என்று சொன்னீரே! நீர் தெய்வமா! உமக்கு என்னிடம் இவ்வளவு கருணையா! ராம விரஹம் தாளாமல் உயிரை விட்டுவிடக் கூட துணிந்த எனக்கு இராமன் வருகிறார் என்ற இந்த செய்தி அமுதம் போன்றது. உமக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்வேன்? பூதானம், கோதானம், கன்யாதானம் எது வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன் கேளும். உமக்கு கனகாபிஷேகம் செய்வேன். ஆனால் நீர் இவைகளை அனுமதிக்க வேண்டுமே! கஷ்டகாலத்தில் அவசரப்பட்டுக் கொண்டு உயிரை விட்டுவிடலாகாது. பொறுமையுடன் இருந்தால் மங்களம் உண்டாகும் என்பர். அது என் விஷயத்தில் உண்மை ஆயிற்று. இவ்வளவு நாட்கள் பொறுமையுடன் உயிரை சுமந்து வந்த எனக்கு ராமதர்சனம் ஆகப்போகிறது. ஆஹா! நானே பாக்கியவானானேன். என் தெய்வத்தின் நாமகீர்த்தனத்தை உம் வாயால் கேட்டேனே! என்ன ஆனந்தம்! அந்த பிரபு எங்கு வருகிறார்? எப்போது வருகிறார்? சுகமாய் இருக்கிறாரா? எல்லா கதையும் எனக்கு சொல்வீராக என்றான்.
உடனே ஹனுமான் பரதனுக்கு சகல ராம வ்ருத்தாந்தங்களையும் தெரிவித்தார். ராம கதையைக் கேட்டு மகிழ்ந்து பரதன் ஹனுமானே! நீர் ஆலோசிக்காமல் அவசரப்பட்டு என்னிடம் வந்து சொல்லிவிட்டீரா? ராமன் வருகிறாரா? வரவில்லையா? என்றார். பரதனின் ஆர்வத்தைப் புரிந்து கொண்ட ஹனுமான், பரதா! அதோ பட்ட மரங்கள் எல்லாம் தரித்திருப்பதைப் பார். வற்று போன ஆறுகளில் தீடீரென ஸம்ருத்தியான தீர்த்ததைப் பார். இவையெல்லாம் ராமபிரானின் வருகைக்காக பரத்வாஜ முனிவரின் தவ வலிமையினால் செய்யப்பட்டது. இதோ ராமன் வந்து விடுவார். கவலைப்படாதீர் என்று பரதனைத் தேற்றினார்.
அதே சமயம் ஆகாயத்தில் புஷ்பக விமானம் தோன்றியது. புஷ்பக விமானத்தைக் கண்டதும் பரதன் வெகு ஆனந்தம் கொண்டான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புஷ்பக விமானம் கிட்டே வந்து நின்றது. பரதனும் சத்ருக்னனும் விமானத்தின் உள்ளே அழைக்கப்பட்டனர். வெகு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அண்ணாவைப் பார்த்து பரதன் அண்ணாவின் திருவடிகளில் வீழ்ந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டார். ராமன் அவனை எடுத்து ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு பெருமகிழ்ச்சியடைந்தார். பிறகு புஷ்பக விமானத்திலிருந்து கீழே இறங்கினார். எல்லா வானரர்களும் விபீஷணாதிகளும் இறங்கினர்.
ராமனை கண்ட அயோத்தி மக்கள் “ஸ்வாகதம் தி மகாராஜா கௌசல்யா நந்தவர்தானா” என்று ஆரவாரம் செய்தனர். திரளாக மக்கள் கூட்டம் கூடியிருந்தனர். புஷ்பக விமானத்தை குபேரனிடம் அனுப்பிவிட்டு ராமன் பரதனைப் பின் தொடர்ந்தார். திருவடிகளில் பரதன் சமர்ப்பித்த பாதுகைகளை பூட்டிக் கொண்டார். பரதாஸ்ரமத்திற்க்கு வந்து ப்ரோஹிதரான வசிஷ்ட முனிவரை வணங்கினார். பிறகு முக்கியமானவர்கள் யாவரையும் குசலபிரஸ்னம் செய்தார். அதற்குள் சத்ருக்னன் ஜடாசோதனம் செய்யும் நாவிதர்களை அழைத்து வந்தான். நான்கு சகோதர்களும் ஜடையைக் களைத்துக்கொண்டு புண்ய தீர்த்தத்தில் நீராடினார். பிறகு தவ வேஷத்தைக் கலைத்துவிட்டு ராஜவேஷத்தைக் தரித்தனர். திவ்ய பீதாம்பரமும் பூஷணங்களும் சந்தனமும் கஸ்துரி திலகமும் அணிந்தனர். பிறகு ரதத்தில் சீதையுடன் ஏறி அமர்ந்தார் இராமர். பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் முதலியவர்கள் வெண்குடை சாமரம் முதலியவற்றை தாங்கி கூட சென்றனர். ஸுமந்த்ரர் சாரத்யம் செய்தார். லக்ஷக்கணக்கான மக்கள் பின் தொடர்ந்து ஆரவாரம் செய்தனர். அயோத்தியின் நான்கு வீதிகளிலும் வளம் செய்து அரண்மனையில் புகுந்தார்கள். விபீஷணன், சுக்ரீவன் முதலியவர்களுக்கும் தனித்தனி அரண்மனைகளைத் தந்து உபசரிக்கும் படி சத்ருக்னனை நியமித்தார் ராமர். சத்ருக்னனும் அவ்வாறே செய்தார். இராமர் கௌசல்யை முதலிய தாய்மார்களை வணங்கினார். அவர்களும் இராமனை எடுத்து ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டு உச்சி முகர்ந்து ஆசி கூறினர். யாவரும் ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டனர். எல்லோரது மனமும் மிகவும் நிம்மதியடைந்தது.
ஸ்ரீ ராம பட்டாபிஷேகம்
கைகேயின் ஆனந்தத்தை வளர்க்கும் பரதன் சிரமேற் கைகுவித்து இராமனை வணங்கி ப்ரார்தித்துக் கொள்கிறான். அண்ணா, பெரிய பார வண்டியை ஒரு கன்றுக்குட்டி மேல் பூட்டியது போல் இந்த அயோத்தியை என் வசம் ஒப்படைத்து சென்றீர். ஆனால் உமது பாதுகா ப்ரபாவத்தால் இது எல்லா விதத்திலும் பத்து மடங்கு அபிவிருத்தி அடைந்துள்ளது. நஷ்டம் ஏதும் இல்லை. இனி இந்த ராஜ்யத்தை தாங்களே ஏற்று நடத்த வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறேன் என்றான்.
இதைக்கேட்ட கைகேயியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வந்ததாம். சொத்துக்கு ஆசை படாத தார்மிகனான புத்திரனைப் பெற்றோமே என்று உகப்படைந்தாள். இராமன் பட்டாபிஷேகத்திற்கு ஒப்புக்கொள்ளவே சத்ருக்னன் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்யலானார். நூற்றுக்கணக்கான தங்கக் குடங்களில் வானரர்கள் புண்யதீர்த்தங்களைக் கொணர்த்தனர். வசிஷ்டர் அவைகளை விதிப்படி வைத்து பூஜித்தார். பிறகு சீதா-இராமனை மங்கள வாத்யத்துடன் அழைத்து வந்தனர். சீதா-ராமர் சிம்ஹாசனத்தில் அமர்ந்தனர். பிறகு ஞான விருத்தரும் வயோவ்ருதிருமான வசிஷ்டர், மார்க்கண்டேயர் முதலிய முனிவர்கள் இராமனை ரத்னமயமான ஆசனத்தில் அமர்த்தி பட்டாபிஷேகம் செய்தனர்.
அஷ்டவசுக்கள் இந்திரனை அபிஷேகம் செய்ததுபோல் அஷ்ட ரித்விக்குகளும், அஷ்ட மந்திரிகளும், அஷ்ட கன்னிகைகளும் இராமனை அபிஷேகம் செய்தனர். பிறகு வசிஷ்டர் முடி சூட்டினார். திவ்யமான வஸ்திரம், ஆபரணம், புஷ்பமாலை, சந்தனம் இவைகள் தரித்து ஸீதையுடன் மணிமகுடம் தாங்கி இராமன் பட்டாபிராமனாக எழுந்தருளினார். லக்ஷ்மணன் வெண்கொற்றக்கொடை பிடித்தார். பரதனும் சத்ருக்னனும் சாமரம் வீசினார்கள். ஹனுமான் திருவடிகளை பற்றினார். தேவர்கள் மலர்மாரி பொழிந்தனர். பல மங்கள வாத்தியங்கள் முழங்கின. முனிவர்கள் வேத மந்திரங்களை ஓதி ஆசிக் கூறினர். உலகமே மங்களமடைந்தது.
தேவேந்திரன் மிகவும் சந்தோஷமடைந்து வாயுதேவன் மூலமாய் ஒரு முத்து மாலையை இராமனுக்கு சன்மானமாக வழங்கினான். அந்த முத்து மாலையை இராமன் சீதைக்கு அளித்தார். சீதையும் அதை சற்று நேரம் தரித்தபிறகு அதை யாருக்கு சன்மானமாக வழங்கலாம் என்று நினைத்தாள். அதை குறிப்பாக அறிந்த இராமன்,” ஸீதே! யார் உனக்கு எல்லா விதத்திலும் இஷ்டமானவரோ, புத்தியிலும் பலத்திலும் உபகாரத்திலும் தொண்டிலும் பக்தியிலும் யார் சிறந்தவரோ அவருக்கு கொடு என்றார்.
உடனே சீதாதேவி அதை ஹனுமாருக்கு பரிசாக அளித்தாள். அங்கு வந்திருந்தவர்களுக்கு தக்க சன்மானம் செய்தார் இராமன். விபீஷணனுக்கு ஸ்ரீரங்க விமானத்தை பரிசளித்தார். சுக்ரீவன், அங்கதன் முதலிய வானரர்களுக்கும், ப்ராஹ்மணர்களுக்கும் ரிஷிகளுக்கும் மற்ற அயோத்தியில் வாழும் பிரதானமானவர்களுக்கும் ஏராளமான ஸம்மானம் வழங்கப் பட்டது. வசிஷ்டர் முதலியவர்களுக்கு அவர்களுக்கு இஷ்டமான தானம் வழங்கப்பட்டது. பிறகு இராமன் லக்ஷ்மணனைப் பார்த்து யுவராஜ பட்டாபிஷேகம் செய்வதாக சொன்னார். அதற்கு லக்ஷ்மணன் சம்மதிக்காமல் போகவே பரதனுக்கு யுவராஜ பட்டாபிஷேகம் செய்தார். பரதன் எதுவும் அண்ணா இஷ்டப்படி நடப்பவர்.
பட்டாபிஷேகத்திற்கு வந்திருந்த அனைவரும் இராமனிடம் விடைபெற்றுச் சென்றனர். இராமனிடம் மனத்தைக் கொடுத்து திரும்பிய அவர்கள் இராமனைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எங்கும் “ராமன், , ராமன் என்று யாவரும் ராமகதையைப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இராமன் அரசாட்சியில் எங்கும் மங்களம் நிரம்பியிருந்தது. காலத்தில் மழை பொழிந்து நாடு செழித்தது. அதர்மம் ஒழிந்தது . தர்மம் ஓங்கியது. மக்கள் யாவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். ராமன் பல யாகங்கள் நடத்தினார். உலக க்ஷேமத்தைக் குறித்து எப்போதும் தான தர்மமே செய்து வந்தார்.
ஸ்ரீராமன் நாராயணன் அல்லவா? அவருடைய சரித்திரத்தை படிப்பதாலும் கேட்பதாலும் மக்களுக்கு குடும்ப விருத்தியும், தன தான்ய விருத்தியும், ஆயுள், ஆரோக்கியமும் சகல மங்களமும் உண்டாகும்.
ஜெய் ஸ்ரீ சீதாராம்
ஸ்ரீ சீதா லக்ஷ்மண ஹனுமத் சமேத ஸ்ரீ ராமச்சந்திர திருவடிகளே சரணம்
வால்மீகி மகரிஷி திருவடிகளே சரணம்
அஸ்மத் ஆசார்யர் ஸ்ரீ முதலியாண்டான் ஸ்வாமி திருவடிகளே சரணம்
Adiyen sincerely thank Smt.Malathy Kesavan, an advanced devotee who has handwritten the synopsis of Samshepa Sundarakandam in Tamil by listening to the nectarian upanyasam given by H.H.Sri.Krishnapremi Swamigal (SRI ANNA).
Adiyen’s wife made an attempt to type the same electronically . Adiyen is greatly indebted to her who is an inspiration for many devotees for sharing the notes. The entire reading would take about 60-90 minutes and can be recited daily. Having benefitted by her writing, an attempt has been made to reproduce it in PDF for the benefit of many.
Nathdwara, one of the Nava Dwarakas, is a small town in Mavli-Udiapur route.As the Lord is the combined form of Radharani and Gopala, HE is known as “SHRI SHRINATHJI”.( “SHRI” indicates Thayar ). The Lord is also affectionately called as “Banke Bhihari”. The LORD was earlier in Vrindavan near Goverdhana giri and is related to one of Sri Krishna’s pastimes in Vrindavan lifting Goverdhana hill….
Nathdwara, one of the Nava Dwarakas, is a small town in Mavli-Udiapur route.
As part of Sri Krishna anubhava yatra, after darshan of the Lord at Mathura, Vrindavan and Goverdhan, we proceeded to have darshan of Nava Dwarakas scattered over in Gujarat, Saurashtra and Rajasthan. WE had taken a train from Mathura to Udaipur to visit Nathdwara. The co-passengers however advised us to get down at Mauvli as it is nearer to Nathdwara. A 40 minutes drive took us to Nathdwara from Mauvli . We refreshed ourselves in a nearby rest house Lakshmi Lodge, one of the hotels opposite car parking(a big open ground) on the way to temple. For one hour, we paid nominal amount of Rs.100/- for the same.
It was 10 A.M. by the time we finished and proceeded to the temple . A five minute walk along the narrow streets led to the temple. …
As he was like kaalan for people who refuted “paran”(perumal), he came to be known as “Parakaalan” . He was an expert in composing different types of poems in different meters as per Tamil grammar which earned him the name “Naalu Kavi Perumal”.
All Merciful “Lord Sriman Narayana” appears in five different forms as para, vyuha, vibhava, archai and antaryAmi . To uplift the fallen souls Lord advises the Nityasurees to incarnate in the mortal world and spread the message of divine love and true knowledge for a common man to come back to God head .Thus Azhwars were the incarnations of of Lord Sriman Narayana’s divine weapons and ornaments (“Azhwar” in Tamil means ‘one who is immersed’). Since the advanced saints were always immersed in the Lord and His qualities, they were glorified as Azhwars and the places which was glorified by Azhwars are earmarked as Divya desams . Out of the 12 azhwars, 4 Azhwars appeared towards the end of Dwapara yuga and Eight Azhwars appeared during Kali yuga.
Poigai Azhwar – Panchajanya ( Lord Krishna’s conch)
Bhootha Azhwar – Kaumodakee (Lord Maha Vishnu’s Mace/Club)
—-“The Holy Feet of My Master, Ramanuja, are my sole refuge! For He Is an Ocean of Mercy! And for Him. …… all else Is dross other than the supreme wealth that Is the Holy Feet of God!” ……
This wonderful prayer was recited by the great saint Swamy Koorath Azhwan on his Acharyar Swami Ramanujar ..
offering obeisances.. and this glorifications is recited by all vaishnavas daily in their prayers and this sloka is unconditional surrender to the lotus feet of Jagath Acharyar Swamy Ramanuja …
The story of Swamy Kuresan’s lIfe has been told many times over the centuries. Nonetheless,It Is a lIfe-story of such nobIlIty and InspIratIon that It wIll bear repetition Inumerable tImes tIll the yuga ends.
Swamy Kuresan appeared at a place called “kooram” near KanchIpuram.
Thirumazhisai is a holy place located equidistant to Kancheepuram , Mahabalipuram and Mylapur in the present chengelpet district ( Tamilnadu) . This place is very famous for Lord Jagganatha Perumal temple .
The holy place has cool streams fruit and flower grooves yielding abundant fruits. The blossoming flowers all through makes it a perfect place for a nature lover .
Several seers , sages , nomadic saints , bhikshukas relax and perform penance at this place for eternal peace .
In such an wonderful place , Thirumazhisai Azhwar appeared much earlier than the advent of Kaliyuga .( The appearance day being ( Thai Magam )
It is believed , Azhwar lived for almost 400 years glorifying the Lordships .
Thirumazhisai Azhwar was a junior contemporary of the foremost Azhwars Pogai , Pey and Bhudath Azhwar who laid a solid foundation for vishistadvaita long long ago .
Once Kuresa walked into a plantain groove to take plantain leaves for feeding the Prasada to the assembled devotees . He went with his disciple into the garden. The plantain leaves were cut from the tree and water was oozing out from the edges of the plantain tree. Koorathazhvan could not bear this scene .He swooned and fainted . He regained his consciousness only after some time when his disciple attempted . The puzzled disciple asked the reason for such an expression of pain. Kurattazhwan replied My child !! I could not bear to see the crying of the plantain tree while cutting the leaves.
The compassionate hearts of the saints deplore the fate of the men who are turned away from LORD. Such compassion was once expressed in the most tender heart of the greatest srivaishnava saint Sri Koorathazhwan
. He renounced his entire wealth and took asylum under the lotus feet of Swamy Ramanuja. Kuresa lived by alms because he had given away all his wealth at Kuram a village near Kancheepuram and had come to Srirangam to live with Swamy Ramanuja. He helped Swamy Ramanuja in writing Sri Bashya.
He accompanied him to Kashmir, got the manuscript of the Bodhayanavritti, retained it in his fabulous memory. Swamy Ramanuja dictated his commentary Sri Bashya which was written down by Kuresa. It was Kuresa who along with Mahapurna went to the tyrant king Krimanta Chola Palace to safeguard Sri Vaishnava darsanam. He blinded himself, unwilling to yield to the fanatic Chola King’s dictates.
Every Gopi’s story is nectarine , each in its own way, for they were all so transmuted by the unconditional bhakthi they bore towards the Lord.
The Gopis were declared by sage Narada in the Bhakthi Suthras (aphorisms on devotion) to be the greatest among the bhakthas (devotees).Satyabhama took pride on being Krishna’s most beloved but soon had to swallow it as she made a futile attempt to measure Krishna’s weight in gold.
Rukmini proved her love to Lord by offering a sacred Tulsi leaf instead which caused the scales to promptly tip by the weight of her devotion to Krishna.When Krishna was leaving Gokula to free his biological parents and Ugrasena by vanquishing the demon Kamsa, Radharani was awaiting for Krishna on the way. Krishna’s eyes dissolves in Radharanis eyes .He asks the driver to stop the cart. Akrura surprisingly asks, Oh Lord!! “Who is she?” Krishna responds, Akrura
Neeraja was a gopi who came to Gokulam as the daughter-in-law to a Gopa family. She was beautiful and humble and loved the new place which had some special vibrations .Her husband and in-laws cautioned her about a dark skinned cowherd boy who was very mischievous and warned her to be away from his pranks.
They threatened her to keep away from Him and to avoid Him by every possible means. Neeraja was confused.
However ,she was very curious to see how he looked and what were those pranks which attracted so many gopis .Her mind was absorbed now .
One summer evening, near the outskirts of a village Neeraja was returning from the banks of Yamuna river immersed in the thoughts of the dark skinned boy. .
Suddenly , she heard some mellifluous music from a direction which almost pulled her She ran towards the direction from where…
The remote village of Thirunangoor near Sirkazhi reverberates with satsangh every year Thai Amavasya and the succeeding 2 days are celebrated in a very grand manner.
On Thai Amavasya day falling on 17th Jan 2018 , Thirumangai Azhwar the great saint of Vaishnava sampradaya is given Manjal Kuliyal (holy bath with turmeric water) which is being celebrated in this remote village past 12 centuries .
The next day, 11 Garuda Seva of LORD is celebrated which is being done since past 100 years .The third day marks the return of Azhwar to Tiruvali-Thirunagari temple. Srivaishnavas make it a point to participate in these festivities.
Offering countless obeisances to Asmath Acharyar, Sri Sri Mudaliandan Swamy and all spiritual masters , Adiyen wishes to share our travel and darisanam experiences at Thirunangoor done few years back . We had attended this great festival twice and wish to share the divine experiences to all the devotees .
It will be a great fortune and mercy for the ones who will be attending this year festival on Thai Amavasai which is being celebrated from 17-01-2018 to 18-01-2018 at Thirunangoor.
The latest invitation is appended below …
.
The remote village of Thirunangoor near Sirkazhi reverberates with satsangh every year Thai Amavasya and the succeeding 2 days are celebrated in a very grand manner.
On Thai Amavasya, Thirumangai Azhwar the great saint of Vaishnava sampradaya is given Manjal Kuliyal (holy bath with turmeric water) which is being celebrated in this remote village past 12 centuries .
Pinbalagam Jeeyar again once again submits , Acharya !! in that case can we approach LORD directly…
Sri Kulasekhara Azhwar was the sixth among the illustrious Srivaishnava Azhwars. He appeared at a place in Kerala at Thiruvanjikalam and was a great devotee of LORD . He became more effulgent because of his total immersion in rendering service to the devotees Our Elders advise in a verse that …..
As this is the only way one gets great strength that this quality only can confer us by giving us the objective of realizing the LORD amongs’t the devotees .If one…
The continuous chants made the mind swoon into devotional fervor and nothing else was remembered .There was no hunger or thirst .No desire except for just being there and feeding the soul through these ears the elixir that was abundantly poured . It was sheer bliss .
A young man lived near the temple who had no…
Since the advanced saints were always immersed in the Lord and His qualities, they were glorified as Azhwars and the places which was glorified by Azhwars are earmarked as Divya desams . 
Thirumangai Azhwar appeared on the 397th year after the advent of Kaliyuga as per “Guru Parampara prabhavam” composed by Sri.Pinbhagzhagiya Perumal Jeey.ar Neelan as he was called appeared on a bright Thursday in Nala varushey(year name), Karthigai maasey (karthigai month as per tamil calender[Nov-Dec])on Krithikai star on Pournami in Kallar kulam at Thirukuraiyalur – a small village near Thirunangoor about one hour drive from Sirkazhi.
“Thirumangai mannan” who had that power , fame , position which took him to material pleasures like any human .
As he was childless for a long time, he considered to be Lord Srinivasar’s blessings .As she was seen holding Kumudha flower, he named her as Kumudavalli. 
Neelan loved the new role. He never questioned the spending even the coffers of Thirumangai was coming to a stock out position . The Ministers whispered about the coffers getting emptied , but he continued the services selling his jewellery and other precious things .
This wonderful prayer was recited by the great saint Swamy Koorath Azhwan on his Acharyar Swami Ramanujar .. 
kazhiyur varadan's blog 